Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αναμένω τα σχόλιά σας, αν συμμερίζεστε ή όχι αυτή τη στάση ζωής, στην κατάθεση ψυχής μου. Ο Δικός μου Θεός!! Με έμαθαν πως με αγαπάς.

Κι εγώ το πίστεψα.

Όχι από φόβο, ούτε από υποχρέωση, αλλά γιατί σε ένιωσα μέσα μου.

Και αφού με αγαπάς, σε αγαπώ κι εγώ.

Ο δικός μου Θεός δεν κρατά βιβλίο με αμαρτίες.

Δεν θυμώνει όταν παρεκκλίνω από κανόνες και πρότυπα ανθρώπων.

Δεν τιμωρεί επειδή δεν χωράω στα καλούπια που έφτιαξαν άλλοι για λογαριασμό Του. Γιατί Εσύ με έπλασες έτσι.

Εσύ μου έδωσες τη δύναμη και την αδυναμία.

Τη λογική και το συναίσθημα.

Την ανάγκη να σηκώνομαι όταν πέφτω και την τάση να σφάλλω.

Πώς λοιπόν θα με καταδικάσεις για κάτι που αποτελεί μέρος της ανθρώπινης φύσης που Εσύ ο ίδιος μου χάρισες; Προσπαθώ να είμαι έντιμη.

Προσπαθώ να είμαι αληθινή.

Κάνω λάθη, πολλά ίσως.

Μα ξέρω πως ο δικός μου Θεός δεν στέκεται απέναντί μου ως δικαστής.

Στέκεται δίπλα μου ως Πατέρας.

Με συγχωρεί γιατί με αγαπά.

Δεν σκοτώνω.

Δεν κλέβω.

Δεν επιδιώκω να βλάψω κανέναν άνθρωπο.

Κι όταν πέφτω, ξέρω πως μου επιτρέπεις να μάθω μέσα από την πτώση.

Γιατί η ζωή δεν είναι τιμωρία.

Είναι μάθημα.

Δεν πιστεύω σε καζάνια που βράζουν ψυχές.

Δεν πιστεύω σε έναν Θεό που περιμένει το σφάλμα για να εκδικηθεί.

Εσύ με δημιούργησες ατελή.

Πώς θα απαιτούσες από εμένα την τελειότητα; Δεν μπορώ να σε φτάσω.

Δεν μπορώ να γίνω τέλεια.

Και γι' αυτό έμαθα να αγαπώ και τον εαυτό μου.

Με τις αδυναμίες μου.

Με τις πληγές μου.

Με τα λάθη μου.

Όταν θυμώνω, όταν αγανακτώ, όταν γίνομαι έξαλλη, δεν ντρέπομαι για τα συναισθήματά μου.

Είναι ανθρώπινα.

Είναι μέρος της φύσης που μου έδωσες.

Όπως μου έδωσες και την αγάπη, το πιο φωτεινό και πολύτιμο δώρο.

Μα δεν μπορώ να αγαπήσω τους πάντες.

Δεν μπορώ να αγαπήσω εκείνους που βιάζουν παιδιά.

Εκείνους που σκοτώνουν, που κακοποιούν, που σκορπούν πόνο.

Δεν μπορώ να αγαπήσω όσους στρέφονται εναντίον της πατρίδας μου και των ανθρώπων της.

Εσύ μπορείς.

Εσύ είσαι Θεός.

Εγώ είμαι άνθρωπος.

Εσύ τους γνωρίζεις από μέσα.

Εγώ βλέπω μόνο το κακό που αφήνουν πίσω τους.

Όμως αγαπώ όλα όσα έφτιαξες με σοφία.

Αγαπώ τη θάλασσα που αγκαλιάζει το σώμα μου και γαληνεύει την ψυχή μου.

Αγαπώ τα βουνά που υψώνονται περήφανα προς τον ουρανό.

Αγαπώ τα δέντρα, τα πουλιά, τον άνεμο.

Ακόμη και το πιο ταπεινό λουλουδάκι που ξεπροβάλλει μέσα από μια πέτρα και διεκδικεί το δικαίωμά του στον ήλιο.

Και μέσα σε όλα αυτά σε βρίσκω.

Όχι μόνο στους ναούς.

Σε βρίσκω στο μονοπάτι του βουνού, εκεί όπου καθόμαστε οι δυο μας και κουβεντιάζουμε σιωπηλά με τις ώρες.

Σε βρίσκω στο κύμα που σκάει στα πόδια μου.

Στο παγκάκι ενός πάρκου.

Στο φως που περνά ανάμεσα από τα φύλλα των δέντρων.

Εκεί, ψηλά στο βουνό, νιώθω πως είσαι πιο κοντά.

Ίσως γιατί η ψυχή μου είναι πιο ελεύθερη.

Ξέρω πως με αγαπάς όπως ακριβώς είμαι.

Χωρίς όρους.

Χωρίς προϋποθέσεις.

Ξέρω πως είσαι δίπλα μου στις δύσκολες στιγμές, όταν η ζωή με καλεί να πάρω αποφάσεις που φοβάμαι.

Κι όταν αναρωτιέμαι από πού βρίσκω το κουράγιο να συνεχίζω, η απάντηση έρχεται πάντα η ίδια. Από Εσένα.

Δεν χρειάζομαι μεσάζοντες για να σου μιλήσω.

Δεν χρειάζομαι κανέναν να μεταφέρει τα λόγια μου.

Σου μιλώ απευθείας.

Στο σπίτι μου.

Στο πάρκο.

Στη θάλασσα.

Στο βουνό.

Και κάθε φορά που ανοίγω την καρδιά μου, είσαι ήδη εκεί.

Γιατί ο δικός μου Θεός δεν κατοικεί μόνο στους ναούς.

Κατοικεί μέσα στην αγάπη, μέσα στη φύση, μέσα στην ελπίδα.

Κατοικεί μέσα μου. ❤️ #Θεός #Πίστη #Αγάπη #Ψυχή #Σκέψεις #Αλήθεια #Φύση #Ελπίδα #Αυτογνωσία #Ζωή #Συναίσθημα #Καρδιά #Πνευματικότητα #ΕσωτερικήΓαλήνη #Λογοτεχνία #Κείμενο #Στοχασμοί #ΕλληνικάΚείμενα #Θάλασσα #Βουνό

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους