Η δύναμη του λόγου. Σαν σήμερα, 18 Ιουνίου, το 1940, εκφωνήθηκαν δυο από τις σημαντικότερες ομιλίες του Β´ΠΠ. Το «Διάγγελμα της 18ης Ιουνίου» με το οποίο ο Στρατηγός Σαρλ Ντε Γκωλ κήρυξε την έναρξη...

Πλήρες Κείμενο:

Η δύναμη του λόγου. Σαν σήμερα, 18 Ιουνίου, το 1940, εκφωνήθηκαν δυο από τις σημαντικότερες ομιλίες του Β´ΠΠ. Το «Διάγγελμα της 18ης Ιουνίου» με το οποίο ο Στρατηγός Σαρλ Ντε Γκωλ κήρυξε την έναρξη της γαλλικής αντίστασης σώζοντας ταυτόχρονα την τιμή του έθνους του και η θρυλική ομιλία του Ουίνστον Τσωρτσιλ «Finest hour», μια από τις τρεις μνημειώδεις πολεμικές του ομιλίες - για μένα η καλύτερη.

Το γαλλικό μέτωπο καταρρέει και το Παρίσι καταλαμβάνεται από τους Γερμανούς. Ο Χίτλερ σε μια κίνηση υψηλού συμβολισμού απαιτεί η συμφωνία παράδοσης να υπογραφεί στο ίδιο βαγόνι που είχε υπογραφεί η συνθήκη παράδοσης της Γερμανίας στον Α' ΠΠ. Η Γαλλία διαμελίζεται στον κατεχόμενο από τους Γερμανούς Βορρά και τη Γαλλία του καθεστώτος Βισύ, με επικεφαλής τον ηλρωα του Α’ΠΠ στρατάρχη Πεταίν. Ο Στρατηγός Ντε Γκωλ, ένας από τους κορυφαίους επιτελικούς στρατιωτικούς της Γαλλίας, ο οποίος τα προηγούμενα χρόνια προειδοποιούσε για την επικίνδυνη στασιμότητα των γαλλικών ενόπλων δυνάμεων, διαφεύγει στο Λονδίνο και μέσα από τη συχνότητα του BBC, καταγγέλει τη συνθηκολόγηση, υποστηρίζει ότι η συμμαχία με την Βρετανία θα είναι τελικά νικηφόρα και καλεί όλους τους Γάλλους να έρθουν σε επαφή μαζί του και να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά των Ναζί.

Μολονότι ελάχιστοι άκουσαν σε ζωντανή μετάδοση το μήνυμα του Ντε Γκωλ, τις μερες που ακολουθούσαν το μήνυμά του διέσχισε όλη τη χώρα τονώνοντας το φρόνημα των Γάλλων: «Η υπόθεση της Γαλλίας δεν χάθηκε, η Γαλλία δεν είναι μόνη». «Έχει ειπωθεί η τελευταία λέξη; Πρέπει να εξαφανιστεί η ελπίδα; Είναι η ήττα οριστική; Όχι!». «Η φλόγα της γαλλικής αντίστασης δεν πρέπει να σβήσει και δεν θα σβήσει». Η ομιλία του Ντε Γκωλ δεν ηχογραφήθηκε (!) αλλά διασώθηκε και αναπαράχθηκε από το χειρόγραφό της.

Λίγες μέρες μετά ο στρατηγός επανέλαβε το διάγγελμα.

Ακολούθησε η σύσταση των «Ελεύθερων Γάλλων», των δυνάμεων που ξέφυγαν από την γερμανική κατοχή και συνέχισαν τον πόλεμο δίπλα στον Ντε Γκωλ.

Η στρατιωτική συμβολή τους ήταν αντικειμενικά μικρή.

Χάρη σε αυτούς, όμως, και χάρη στη σθεναρή στάση και την προσωπικότητα του Ντε Γκωλ, μπόρεσε η στρατιωτικά ηττημένη Γαλλία να καθίσει μεταπολεμικά στο τραπέζι των νικητών και να αποσπάσει σημαντικά πολιτικά και διπλωματικά οφέλη.

Κυρίως όμως αυτή η πράξη αντίστασης αποτέλεσε το συλλογικό παράσημο περηφάνειας ενός ολόκληρου λαού.

Το βράδυ της ίδιας ημέρας ο Ουίνστον Τσώρτσιλ απευθύνεται στη Βουλή των Κοινοτήτων.

Έχει μολις ολοκληρωθεί η εκκένωση της Δουνκέρκης, με τη διάσωση του βρετανικού στρατού, αλλά η ορμή του Χίτλερ προκαλεί τρόμο.

Η απόφαση για μάχη μέχρι τέλους έχει ληφθεί και ο Τσώρτσιλ ετοιμάζει τη Βουλή και την κοινή γνώμη για αυτό που έρχεται: «Αυτό που ο στρατηγός Weygand αποκάλεσε τη Μάχη της Γαλλίας έχει τελειώσει. Η Μάχη της Βρετανίας αναμενεται να ξεκινήσει.

Από αυτή τη μάχη εξαρτάται η επιβίωση του χριστιανικού πολιτισμού.

Από αυτή τη μάχη εξαρτάται ο βρετανικός τροπος ζωής μας και η μακρά συνέχεια των θεσμών μας και της Αυτοκρατορίας μας.

Όλη η οργή και η ισχύς του εχθρού πολύ σύντομα θα στραφεί εναντίον μας. Ο Χίτλερ ξέρει ότι ή θα πρέπει να υποτάξει αυτό το νησί ή θα χάσει τον πόλεμο.

Αν τον αντιμετωπίσουμε, ολόκληρη η Ευρώπη θα γίνει ελεύθερη και η ζωή του κόσμου θα προχωρήσει σε πλατιά και ηλιόλουστα μέρη.

Αλλά αν αποτύχουμε, τότε ολόκληρος ο κόσμος, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, συμπεριλαμβανομένων όλων όσων ξέρουμε και νοιαζόμαστε, θα βυθιστούν στην άβυσσο μιας νέας Σκοτεινής Εποχής που θα γίνει πιο απαίσια, και ίσως πιο παρατεταμένη, από τη δύναμη μιας διεστραμμένης επιστήμης.

Ας αφοσιωθούμε λοιπόν στα καθήκοντά μας και ας δωσουμε τον καλύτερο εαυτό μας ώστε, αν η Βρετανική Αυτοκρατορία και η Κοινοπολιτεία της διαρκέσουν χίλια χρόνια, οι άνθρωποι να λένε ακόμα: «Αυτή ήταν η καλύτερη ώρα τους». Ενδιαφέρον «παραπολιτικό»: Την παραμονή των δύο ομιλιών - παρά τη δραματικότητα των στιγμών - οι δύο ηγέτες είχαν έναν τρομερό καυγά μεταξύ τους! Είχαν εξάλλου μεταξύ τους πολύ προβληματική προσωπική χημεία, απολύτως κατανοητή για όποιον έχει μελετήσει τον χαρακτήρα και το ταπεραμέντο και των δύο. Ο Ντε Γκωλ - κορυφαίος ίσως υμνητής του «μεγαλείου της Γαλλίας» - δεν άντεχε να τον αντιμετωπίζουν ως ηγέτη ηττημένης δύναμης και φέρονταν σαν να είχε εισβάλλει εκείνος στο Βερολίνο! Ο Τσώρτσιλ μολονότι αναγνώριζε τη γενναιότητα του Ντε Γκωλ και την ανάγκη να συνεχίσουν κάποιες γαλλικές δυνάμεις να αντιστέκονται, έστω και έτσι, δεν άντεχε αυτή την συμπεριφορά του και τις συνεχείς απαιτήσεις του ανθρώπου για τον οποίο είχε πει ότι αντιδρά «σαν ένα θηλυκό λάμα την ώρα που το διέκοψες από το μπάνιο του». 😊✌️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους