Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Προσπαθούν μερικοί να μας πείσουν ότι η Εκκλησία πρέπει να εκσυγχρονισθεί και να δεχθεί την καύση των νεκρών σωμάτων.

Πως είναι δυνατόν ένας Χριστιανός να το δεχθεί αυτό; Όσα επιχειρήματα κι αν αραδιάσουν, γνωρίζουμε πολύ καλά πως πίσω από τα λόγια κρύβεται ο φόβος για το γεγονός του θανάτου.

Θέλουν να καίνε τα σώματα, να σκορπίζουν τις στάχτες, να εξαφανίζουν κάθε τι που μπορεί να τους υπενθυμίζει ότι υπάρχει και θάνατος. Ο Χριστιανός όμως, ο αληθινός Χριστιανός όχι ο γιαλαντζί, μόνο την αμαρτία φοβάται.

Δεν φοβάται το θάνατο.

Βλέπω σήμερα πως ένας αληθινός χριστιανός αντιμετωπίζει το θάνατο.

Η κόρη του Αγίου Σπυρίδωνα είχε αναλάβει να φυλάξει τα κοσμήματα μιας γυναίκας.

Η κόρη όμως πέθανε χωρίς να προλάβει να πει που είχε βάλει τα κοσμήματα. Ο Σπυρίδων έδωσε την λύση.

Πήγε στον τάφο της κόρης του και την ρώτησε που έχει τοποθετήσει τα κοσμήματα.

Και η κόρη απάντησε και του υπέδειξε το μέρος.

Τόσο απλά.

Τόσο φυσικά.

Σχεδόν 1700 χρόνια είναι πεθαμένος ο Ἀγιος Σπυρίδων.

Και το νεκρό σώμα του ταπεινού και αγιασμένου Επισκόπου, λουσμένο από τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος, παραμένει αδιάφθορο.

Μας λοιδωρούν.

Προσκυνάτε μια μούμια... Αλήθεια; Έχετε δει πολλές τέτοιες «μούμιες» με δέρμα να αντιδρά στο άγγιγμα όπως σε κάθε ζωντανό άνθρωπο; Να ευωδιάζει; Να θαυματουργεί; Να σηκώνεται από τη λάρνακα - ναι, να σηκώνεται - και να περπατά; Μην προσπαθείτε να με βάλετε στο σκοτάδι σας.

Γνωρίζω ότι ο Σπυρίδων είναι η χειροπιαστή απόδειξη της υπόσχεσης του Κυρίου μας: «Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με, ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν.» Τι, με ρωτάτε ακόμα αν θα αποδεχθώ την καύση των νεκρών σωμάτων; Λυπούμαι, ο Σπυρίδων δεν με αφήνει... P. Nektarios Tsilis

**** Το 1967 είχε πάει μια επιτροπή επιστημόνων (ιατροδικαστών) για να εξετάσουν το λείψανο του Αγίου Γερασίμου και να δώσουν μια “επιστημονική” (αν μπορούσαν) λύση για την αφθαρσία του Ιερού Λειψάνου.

Κάθησαν αρκετές ημέρες και το εξέτασαν.

Στο τέλος, συνέταξαν μια έκθεση που μεταξύ άλλων ομολογούσαν πως η αφθαρσία του Αγίου Λειψάνου είναι πάνω απο την σφαίρα της επιστήμης.

Το θαυμαστότερο όλων όμως ήταν πως ο επικεφαλής τους ο οποίος ήταν ψυχρός και αδιάφορος ως προς την πίστη, επί είκοσι μέρες ήταν στο σπίτι του κλεισμένος και προβληματισμένος.

Όταν αργότερα τον ρώτησαν γιατί, ομολόγησε πως καθώς εξέταζε το λείψανο, κάποια στιγμή, αισθάνθηκε στο χέρι του Αγίου σφυγμό (δείγμα ζωντανού ανθρώπου)! Γενική περίληψη από ηχογραφημένη ομιλία του μακαριστού λαϊκού ιεροκήρυκα Δημητρίου Παναγόπουλου (+ 13 Φεβρουαρίου 1983 ή 1984).

**** “Είχαμε πάει προσκύνημα στον Όσιο Πατάπιο (η μνήμη του τιμάται στις 8 Δεκεμβρίου) στο Λουτράκι με 8 πούλμαν.

Στο πούλμαν το δικό μου, υπήρχε ένα ζευγάρι από την Κύπρο.

Ο άνδρας δεν πίστευε σε τίποτα.

Και όταν άκουσε που ομιλούσα εγώ και προσανατόλιζα τον κόσμο που πηγαίνουμε και τι περίπου θα αντιμετωπίσουμε εκεί, είπε: – Τί μακάβρια πράγματα είναι αυτά! Που μας πάει; Στο νεκροταφείο θα μας πάει αυτός; Και όταν φτάσαμε εκεί, δεν πήγε καθόλου μέσα να προσκυνήσει τον Άγιο.

Πήρε τη γυναίκα του και ζήτησε να πάει να κοιμηθεί με τη δικαιολογία ότι ήταν κουρασμένος και τα τοιαύτα.

Τους έδωσαν εκεί οι καλογριές κελλί να πάνε να κοιμηθούν.

Μόλις πήγε να κοιμηθεί, του παρουσιάζεται ο Άγιος Πατάπιος καθήμενος σε μία πέτρα, στα σκαλάκια που βρίσκονται έξω από την πόρτα που φυλάγεται το άφθαρτο λείψανό του και του χαμογελούσε.

Και του λέει ο Άγιος: – Γιατί δεν ήρθες από εδώ; – Ποιός είσαι εσύ; – Εγώ που είμαι εδώ πέρα… – Μα εδώ είναι του Αγίου Παταπίου, αλλά εγώ δεν… – Ναι εγώ είμαι… – Μα εσύ είσαι ζωντανός! – Μα τί είμαι, νεκρός είμαι; – Εσύ είσαι μέσα εκεί; – Ναι εγώ είμαι… Σηκώνεται έντρομος από το κρεβάτι και σκουντάει την γυναίκα του και της λέει: – Γυναίκα σήκω! – Τί να σηκωθώ; Τώρα πέσαμε… – Σήκω να κατεβούμε κάτω! – Μα εσύ δεν ήθελες να καθίσουμε κάτω.

Σηκώνεται λοιπόν και πηγαίνουν κάτω στο εκκλησάκι που είναι το λείψανο του Αγίου.

Και βλέπει τον Άγιο Πατάπιο να κάθεται στην πέτρα, όπως τον είδε στο όνειρό του και του χαμογελούσε! Και του κάνει νόημα, σαν να του έλεγε: «Έλα! Πέρασε μέσα!». Πέρασε αυτός δίπλα εκεί, τρομαγμένος, σαστισμένος, είχε χάσει τη λαλιά του… και μπήκε μέσα και προσκύνησε το λείψανο του Αγίου Παταπίου.

Και έμεινε μέχρι το πρωΐ εκεί σαν σκυλάκι, ταπεινωμένος και εξουθενωμένος! Δίπλα στον Άγιο… Δυστυχώς ορισμένοι νομίζουν, ότι οι Άγιοι είναι λείψανα νεκρά…” Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας+

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους