Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον Ιούνιο του 1965, το Μέτωπο Απελευθέρωσης του Ντοφάρ ανακοινώνει την έναρξη του ένοπλου αγώνα εναντία στο Σουλτανάτο του Μουσκάτ στο Ομάν, το οποίο υποστηριζόταν από την Βρετανία.

Η ανακήρυξη του ένοπλου αγώνα οδήγησε σε έναν δεκαετή πόλεμο απελευθέρωσης ενάντια στο αντιδραστικό καθεστώς του Ομάν και των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που το στήριζαν.

Kατά την διακυβέρνηση του Σαΐντ μπιν Ταϊμούρ, η δουλεία ήταν ακόμα νόμιμη στο Ομάν μέχρι την καθαίρεσή του το 1970.

Ο ίδιος ο Σουλτάνος είχε εκατοντάδες σκλάβους, ενώ οι Βρετανοί κυβερνούσαν το Ομάν ως de facto αποικία.

Ο μοναδικός γιος του Σαΐντ μπιν Ταϊμούρ υπηρέτησε μάλιστα για σύντομο χρονικό διάστημα στον βρετανικό στρατό.

Επέστρεψε στο Ομάν το 1966 και το 1970 ανέτρεψε τον πατέρα του από τον θρόνο με βρετανική υποστήριξη.

Μετά το 1967, ο απελευθερωτικός αγώνας στο Ομάν ενισχύθηκε από την Λαοκρατική Δημοκρατία της Υεμένης, το πρώτο μαρξιστικό κράτος στην Μέση Ανατολή. Τον Σεπτέμβριο του 1968, το DLF μετονομάστηκε σε Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση του Κατεχόμενου Αραβικού Κόλπου (PFLOAG). Τα μέλη του είχαν αριστερές, μαρξιστικές-λενινιστικές τάσεις και επηρεάστηκαν σημαντικά από την επαναστατική εμπειρία της γειτονικής Νότιας Υεμένης. Τον Ιούνιο του 1970 ιδρύθηκε στο βόρειο Ομάν το Εθνικό Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση του Ομάν και του Αραβικού Κόλπου (NDFLOAG), το οποίο συγχωνεύθηκε με το PFLOAG τον Δεκέμβριο του 1971.

Η οργάνωση συμμετείχε στον ένοπλο επαναστατικό αγώνα στο Ντοφάρ του Ομάν, ενάντια σε μια αντεπαναστατική επιχείρηση υπό την ηγεσία Βρετανών αξιωματικών με τη βοήθεια ιρανικών, ιορδανικών και άλλων αντιδραστικών δυνάμεων.

Αποκηρύσσοντας τις θέσεις του δυτικού φιλελεύθερου φεμινισμού, το PFLOAG αναγνώρισε τη διπλή καταπίεση που υφίστανται οι γυναίκες, τόσο ως προς τη θέση τους ως γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες, όσο και ως προς τη θέση τους ως γυναίκες σε σχέση με το οικονομικό σύστημα.

Συναρπασμένη από τη ριζοσπαστική θέση του PFLOAG ως προς τις γυναίκες, η Λιβανέζα κινηματογραφίστρια Heiny Srour ταξίδεψε στο Nτοφάρ το 1971, καταγράφοντας τις γυναίκες μαχήτριες του μετώπου, το οποίο αργότερα χρησιμοποιήθηκε στην ταινία της του 1974 «Η ώρα της απελευθέρωσης έφτασε». Η σκηνοθέτης και η ομάδα της διέσχισαν 500 μίλια ερήμου και βουνών με τα πόδια, υπό τους βομβαρδισμούς της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας, για να φτάσουν στη ζώνη των συγκρούσεων και να καταγράψουν αυτό το σπάνιο ντοκουμέντο ενός απελευθερωτικού πολέμου που σήμερα έχει σχεδόν ξεχαστεί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους