Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ικαριώτικος του Νίκου Οικονομίδη δεν είναι απλώς ένα τραγούδι· είναι ο απόλυτος «ξεσηκωμός» των ελληνικών πανηγυριών και έχει πίσω του μια πολύ όμορφη ιστορία δημιουργίας, αγάπης για την παράδοση και... μιας μικρής παρεξήγησης! ​Ο Νίκος Οικονομίδης, σπουδαίος βιολιστής και συνθέτης με καταγωγή από τη Σχοινούσα, είναι ο άνθρωπος που στα τέλη της δεκαετίας του '90 ξαναγέννησε το ενδιαφέρον της νεολαίας για το νησιώτικο τραγούδι. ​Η Ιστορία πίσω από την ηχογράφηση ​Μέχρι το 1995, ο Ικαριώτικος χορευόταν κυρίως στην Ικαρία και στα γύρω νησιά, στην κλασική του, πιο αργή και παραδοσιακή μορφή (τον «παλαιό» Ικαριώτικο). ​Εκείνη την περίοδο, ο Νίκος Οικονομίδης αποφάσισε να κυκλοφορήσει τον δίσκο «Θαλασσινά Περάσματα» (1995). Ήθελε να συμπεριλάβει τον Ικαριώτικο, αλλά με έναν φρέσκο, πιο δυναμικό ήχο, που να βγάζει την τρέλα και την ενέργεια των πανηγυριών του νησιού. ​Το «κόλπο» με το tempo και τα λόγια ​Ο Οικονομίδης πήρε τη μελωδία, της έδωσε μια απίστευτη ζωντάνια με το βιολί του και πρόσθεσε τους γνωστούς στίχους: ​«Αγιάσματα, αγιάσματα, ο έρωτάς σου θαύματα...» «Στην Ικαριά, στην Ικαριά, θα πάω να βρω παρηγοριά...» ​Το μυστικό της επιτυχίας ήταν ότι ο ρυθμός ανέβαινε σταδιακά, δημιουργώντας μια διονυσιακή κορύφωση που έκανε αδύνατο για κάποιον να μείνει καθιστός. ​Η «Παρεξήγηση» με τους Ικαριώτες ​Όταν πρωτοκυκλοφόρησε η συγκεκριμένη εκτέλεση, δεν άρεσε καθόλου στους παραδοσιακούς Ικαριώτες! ​Οι ντόπιοι, που είχαν συνηθίσει τον δικό τους, πιο δωρικό και τελετουργικό τρόπο χορού, θεώρησαν ότι η εκτέλεση του Οικονομίδη ήταν πολύ γρήγορη («σαν τσιφτετέλι» έλεγαν κάποιοι παλιοί) και ότι αλλοίωνε τον χαρακτήρα του χορού τους.

Για ένα φεγγάρι, υπήρχε μια μικρή κόντρα στους κύκλους των μερακλήδων. ​Η δικαίωση ​Η ιστορία όμως έγραψε το δικό της τέλος.

Αυτή ακριβώς η εκτέλεση έγινε viral (με τα δεδομένα της εποχής) στα ραδιόφωνα και στα φοιτητικά στέκια της Αθήνας.

Οι νέοι που δεν ήξεραν από νησιώτικα, ερωτεύτηκαν τον Ικαριώτικο μέσα από το βιολί του Οικονομίδη. ​Σύντομα, η «τρέλα» αυτή μεταφέρθηκε πίσω στο ίδιο το νησί.

Οι χιλιάδες τουρίστες και η νεολαία που κατέκλυζαν τα πανηγύρια της Ικαρίας (όπως στην Προεσπέρα ή στον Χριστό Ραχών) ζητούσαν επίμονα αυτή την εκδοχή.

Οι ντόπιοι οργανοπαίκτες αναγκάστηκαν να προσαρμοστούν και τελικά ο «γρήγορος» Ικαριώτικος έγινε το σήμα κατατεθέν του νησιού παγκοσμίως. ​Σήμερα, δεν νοείται ελληνικό γλέντι, γάμος ή πανηγύρι που να μην μπει το βιολί του Οικονομίδη για να γίνει το «έλα να δεις» στο φινάλε!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους