Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πρέπει να δούμε την αλλαγή στάσης των ΗΠΑ σε βάθος δύο μηνών όχι ως μεμονωμένη «ήττα» ή «νίκη», αλλά ως μια αναγκαστική στρατηγική στροφή υπό το βάρος ασφυκτικών περιορισμών.

Η άρνηση πριν από δύο μήνες και η αποδοχή σήμερα στηρίζονται σε τρεις πυλώνες. 1. Η ψευδαίσθηση του «περισσεύματος» έναντι της ωμής αριθμητικής Πριν από δύο μήνες, η Ουάσινγκτον πίστευε ότι μπορούσε να αντέξει την κλιμάκωση, βασιζόμενη στην ελπίδα ότι η εγχώρια παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου θα κάλυπτε το κενό ή ότι οι Σαουδάραβες θα αύξαναν την παραγωγή.

Ωστόσο, η πραγματικότητα του Μαΐου-Ιουνίου ήταν διαφορετική: τα αποθέματα SPR έπεσαν κάτω από το όριο των 17 ημερών κατανάλωσης. Οι ΗΠΑ δεν έχουν τη βαριά βιομηχανική υποδομή να γεμίσουν ξανά τα αποθέματα σε τόσο σύντομο χρόνο.

Η αποδοχή της συμφωνίας δεν ήταν επιλογή, αλλά αποτέλεσμα του φόβου ότι μια πραγματική διακοπή στον Ορμούζ θα σήμαινε κατάρρευση εφοδιασμού σε λιγότερο από έναν μήνα ,κάτι που θα μετέτρεπε την τιμή της βενζίνης σε τριψήφιο νούμερο. 2. Ο εκλογικός μετρητής και ο πληθωρισμός Πριν από δύο μήνες, η ρητορική σκληρής γραμμής εξυπηρετούσε το εσωτερικό ακροατήριο.

Σήμερα, με τις ενδιάμεσες εκλογές προ των πυλών, το κόστος της βενζίνης είναι ο απόλυτος δείκτης της προεδρικής δημοτικότητας. Ο Τραμπ αντιλήφθηκε ότι ακόμα και μια θεωρητική «νίκη» επί του Ιράν δεν μπορεί να υπερισχύσει της πολιτικής αυτοκτονίας που θα σήμαιναν τιμές καυσίμων να εκτοξεύονται εν μέσω καλοκαιρινών ταξιδιών.

Η υποχώρηση συνιστά κυνικό εκλογικό ρεαλισμό,προτιμάται μια «αδύναμη» συμφωνία τώρα, παρά μια δεύτερη περίοδος χωρίς Γερουσία τον Νοέμβριο. 3. Η στρατηγική μετατόπιση του άξονα βαρύτητας Η ισορροπημένη άποψη επιτάσσει να αναγνωρίσουμε ότι οι ΗΠΑ δεν «ηττήθηκαν» στο πεδίο της μάχης, αλλά επαναπροσδιόρισαν τις προτεραιότητές τους. Το Ιράν παραμένει στρατηγικός αντίπαλος, αλλά η κρίση στην Ουκρανία, η άνοδος της Κίνας στην Ασία και η αδυναμία της Ευρώπης να υποκαταστήσει τη ρωσική ενέργεια, έχουν κάνει τη Μέση Ανατολή δευτερεύον μέτωπο.

Η αποδοχή της ιρανικής πρότασης του Απριλίου σημαίνει ότι οι ΗΠΑ αποστραγγίζουν το ταμείο της διπλωματικής τους ισχύος στην περιοχή, ώστε να επικεντρωθούν στον Ειρηνικό.

Δηλαδή, η «υποχώρηση» είναι μια ανταλλαγή.Ελευθερώνουν χέρια στην Ανατολική Ασία, θυσιάζοντας βραχυπρόθεσμα την πίεση στην Τεχεράνη.

Συμπέρασμα της ισορροπημένης εκτίμησης: Η αμερικανική αναστροφή σε δύο μήνες αποδεικνύει ότι ο υπερδύναμος δεν είναι παντοδύναμος, αλλά παραμένει ικανός για γρήγορη αυτοδιόρθωση.

Δεν πρόκειται για κατάρρευση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, αλλά για μια κλασική ρεαλιστική κίνηση: όταν το κόστος διατήρησης μιας στάσης ξεπερνά το όφελος, οι ΗΠΑ υποχωρούν χωρίς δισταγμό, μεταθέτοντας το βάρος της κρίσης στους συμμάχους (π.χ. ζητώντας από Σαουδάραβες και Ευρωπαίους να καλύψουν τα κενά). Είναι μια ήττα της ρητορικής, αλλά μια νίκη της επιβίωσης του συστήματος.

Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι ποιος κέρδισε τη συμφωνία, αλλά το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, οι ενεργειακές αντοχές των ΗΠΑ αποδείχθηκαν τόσο εύθραυστες που μια περιφερειακή δύναμη (το Ιράν) μπόρεσε να περιμένει υπομονετικά δύο μήνες ώσπου η αριθμητική να αναγκάσει την υπερδύναμη σε αναδίπλωση. Αυτό, από μόνο του, αποτελεί μια νέα γεωπολιτική σταθερά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους