Για τη Συμφωνία ΗΠΑ-Ιράν Διαβάζοντας κανείς το κείμενο της συμφωνίας μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών έτσι όπως έχει κυκλοφορήσει (βλ. πρώτο σχόλιο), αντιλαμβάνεται ότι αποτελεί την μεγαλύτερη...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μετά από τόσα δισεκατομμύρια που ξοδεύτηκαν και τη δημιουργία τόσο μεγάλων καταστροφών σε όλα τα επίπεδα, η κυβέρνηση Τραμπ κατάφερε απλώς - στην καλύτερη περίπτωση - να πάει πίσω σε ένα κακέκτυπο της συμφωνίας των P5+1 (Joint Comprehensive Plan of Action, JCPOA) που έγινε επί Ομπάμα το 2015. ‎ ‎Οι Ηνωμένες Πολιτείες έκαναν πίσω σε πολλά, περιλαμβανομένων των ζητημάτων που αφορούν τα Στενά του Ορμούζ, τη στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή, το καθεστώς των κυρώσεων, και όχι μόνο.

Για παράδειγμα, στη συμφωνία του 2015 προνοείτο η σταδιακή άρση των κυρώσεων μετά την επιβεβαίωση της εφαρμογής των πυρηνικών δεσμεύσεων του Ιράν.

Στη νέα συμφωνία-πλαίσιο έχουμε την άμεση αναστολή ή χαλάρωση ορισμένων κυρώσεων, άδεια για εξαγωγές πετρελαίου και οδικό χάρτη για την πλήρη άρση των κυρώσεων καθώς προχωρούν οι διαπραγματεύσεις. ‎ ‎Επίσης, σε αντίθεση με την συμφωνία του 2015, η οποία προέβλεπε λεπτομερείς και δεσμευτικούς περιορισμούς στον εμπλουτισμό ουρανίου, στον αριθμό των συστημάτων εμπλουτισμού, στις πυρηνικές εγκαταστάσεις και στις δραστηριότητες έρευνας και ανάπτυξης, το πρόσφατο μνημόνιο περιορίζεται σε μια γενική δέσμευση ότι το Ιράν δεν θα αποκτήσει πυρηνικά όπλα, που - ειρήσθω εν παρόδω - ήταν πάντοτε η επίσημη θέση του.

Σε ό,τι αφορά το εμπλουτισμένο ουράνιο, η JCPOA επέβαλλε αυστηρό ανώτατο όριο τόσο στην ποσότητα όσο και στον βαθμό εμπλουτισμού του ουρανίου που μπορούσε να διατηρεί το Ιράν.

Αντίθετα, το μνημόνιο δεν καθορίζει συγκεκριμένα όρια.

Οι εν λόγω τεχνικές ρυθμίσεις παραπέμπονται σε μια μελλοντική, ολοκληρωμένη συμφωνία, που δεν είναι βέβαιο ότι θα ολοκληρωθεί, ούτε ότι θα καταλήξει σε βελτιωμένο αποτέλεσμα (σε σχέση με το 2015). Ο λόγος που το μνημόνιο-συμφωνία αυτό αποτελεί στρατηγική αποτυχία για τις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι ακριβώς το γεγονός ότι κανένας απολύτως από τους αρχικούς στρατηγικούς σκοπούς που τέθηκαν από την Ουάσινγκτον - ασχέτως του πόσο μπερδεμένοι ήταν αυτοί - δεν επιτεύχθηκε (τουλάχιστον μέχρι στιγμής). Ούτε ανατροπή καθεστώτος, ούτε συνθηκολόγηση του Ιράν στο πυρηνικό πρόγραμμα, το βαλλιστικό πρόγραμμα ή τα Στενά του Ορμούζ.

Τακτικοί στόχοι βεβαίως έχουν επιτευχθεί ως προς την καταστροφή πολλών στρατηγικών δυνατοτήτων του Ιράν.

Ωστόσο το μέτρο της "επιτυχίας" δεν είναι το τακτικό αλλά το στρατηγικό επίπεδο. ‎ ‎Επιπλεον, επιβεβαιώνεται αυτό που λέγαμε από την αρχή, ότι Ηνωμένες Πολιτείες και Ισραήλ έχουν διαφορετικούς σκοπούς στο Ιράν και αντιλαμβάνονται τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο.

Προβληματικό είναι το γεγονός ότι η συμφωνία περιλαμβάνει τον Λίβανο με τρόπο που εμμέσως δεσμεύει το Ισραήλ και εξαρτάται από αυτό για την εφαρμογή της συμφωνίας, ενώ το Ισραήλ διαμηνύει πως δεν δεσμεύεται από αυτή. ‎ ‎Το Iσραήλ είχε πιέσει τον Τραμπ κατά την πρώτη του θητεία να αποσυρθεί από την συμφωνία JCPOA για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν διότι - σύμφωνα με το ίδιο - αυτή δεν επαρκούσε ως προς το πυρηνικό πρόγραμμα αλλά ούτε περιλάμβανε το ζήτημα των βαλλιστικών πυραύλων, μεταξύ άλλων.

Περιττό να αναφέρουμε πως ούτε η καινούργια συμφωνία αναφέρεται στο βαλλιστικό πρόγραμμα.

Από αυτή την άποψη το Iσραήλ έχει κάθε λόγο να θέλει να ανατρέψει και αυτή τη συμφωνία πλαίσιο. ‎ ‎Συνεπως, ένα στοίχημα για την κυβέρνηση Τραμπ είναι να πείσει το Ισραήλ να ευθυγραμμιστεί με τους νέους όρους και να περιορίσει τις στρατιωτικές του επιχειρήσεις είτε στο Λίβανο είτε αλλού.

Αυτό δεν είναι και το πιο εύκολο εγχείρημα.

Τέλος, επιβεβαιώνεται αυτό που ανέφερα λίγο πριν ξεκινήσει ο τελευταίος πόλεμος στο Ιράν, ότι δηλαδή "οι ΗΠΑ προσπαθούν να διαχειριστούν την υποχώρηση του ηγεμονισμού τους με έναν τρόπο που κατά την άποψή μου την ενισχύει" (βλ. λινκ στα σχόλια). Geopolitical Cyprus

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους