Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Περιπλανήθηκα για ώρες στα λαβυρινθώδη στενοσόκακα τούτης της άναρχα δομημένης πολιτείας αναλογιζόμενος πως αν και ο άνθρωπος αποτελεί το μόνο είδος στον πλανήτη που μπορεί να διαχωρίσει το καλό από το κακό επιλέγει κατά έναν περίεργο τρόπο πάντα το δεύτερο.

Και πως όλη η ιστορία του είναι μια αλυσίδα από εθνοκαθάρσεις, εκτοπισμούς, βασανιστήρια, φιλονικίες και ρήξεις.

Μια μελέτη πάνω στην αδυναμία του να διαχειριστεί τη συμβίωση του με τους γύρω του που τον καθιστά δυστυχισμένο.

Κατέληξα στο συμπέρασμα πως τελικά η ροπή του προς την αυτοκαταστροφή είναι τόσο ισχυρή και αδιαπραγμάτευτη ώστε κάθε ευγενές συναίσθημα που αναδύεται από τη μήτρα αυτού του κακοφορμισμένου πάθους να μην αποτελεί τίποτα περισσότερο από μια παρωδική ψευδαίσθηση, ένα ακόμα τέχνασμα προκειμένου να την διατηρήσει ακέραια.

Καθώς παρατηρούσα τη μαγεία του δειλινού που χανόταν πίσω από τις ετοιμόρροπες, κακοτεχνίες με τα σκουριασμένα δορυφορικά πιάτα συνειδητοποίησα πως η ομορφιά είναι πολύ μικρή και ανάξια στα μάτια του κόσμου για να τον σώσει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους