Η αντιπολίτευση – ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης ζητούν δωρεάν συγκοινωνίες και η κυβέρνηση απαντά: «Αυτό είναι λαϊκισμός», αντί να εξηγήσει πώς θα βελτιώσει τις συγκοινωνίες, τη ζωή των...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και οι μετακινήσεις με τα μέσα μαζικής μεταφοράς στην Αθήνα φτάνουν το ένα εκατομμύριο την ημέρα.

Οι μετακινήσεις με ΙΧ από ανθρώπους που θα ήθελαν πολύ να χρησιμοποιούν αξιοπρεπείς συγκοινωνίες, αλλά δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα, πρέπει να είναι άλλο μισό εκατομμύριο ημερησίως.

Δύο πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, ο Αντώνης Λιάκος και ο Costas Chlomoudis, μπήκαν στη συζήτηση με εξαιρετικά σοβαρό τρόπο και επιχειρήματα.

Το βορβορώδες διαδίκτυο και οι εντεταλμένοι δημοσιογράφοι παντός τύπου ξεσπάθωσαν εναντίον τους, επιβεβαιώνοντας την παλιά παροιμία με τον ηλίθιο, το φεγγάρι και το δάχτυλο.

Πάμε ξανά, για όσους και όσες έχουν διάθεση και νου να ακούσουν.

Οι δωρεάν μετακινήσεις, είτε για πολλές είτε για λίγες ομάδες του πληθυσμού, καθώς και οι μετακινήσεις με μειωμένο κόστος, αποτελούν πολιτική που εφαρμόζεται σε πάρα πολλές ευρωπαϊκές πόλεις.

Οι ομάδες αυτές είναι κατά κανόνα οι νέοι, οι μαθητές, οι άνεργοι, οι ηλικιωμένοι και πολλές άλλες.

Η καθολική δωρεάν μετακίνηση είναι πιο σπάνια περίπτωση - όχι όμως ανύπαρκτη.

Αντίθετα, η δωρεάν μετακίνηση για όλους ή για συγκεκριμένα τμήματα του πληθυσμού, για παράδειγμα για τους άνω των 65 ετών σε συγκεκριμένες ώρες της ημέρας, αποτελεί μια πολύ παλιά και δοκιμασμένη πολιτική.

Αυτή είναι, στην πραγματικότητα, η μόνη απάντηση που χρειάζεται να δοθεί στους εμπαθείς και άσχετους που θεωρούν ότι η δωρεάν μετακίνηση θα οδηγήσει σε εθνική χρεοκοπία.

Ας κάνουμε όμως ένα βήμα παραπέρα.

Η κατάσταση στο Μετρό για όσους μετακινούμαστε με αυτό, είναι πλέον πολύ κακή και στις τρεις γραμμές, σε όλες τις ώρες αιχμής, λόγω του τρομερού συνωστισμού.

Το ίδιο ισχύει και για τα δρομολόγια προς και από το αεροδρόμιο. Ο Προαστιακός είναι απολύτως αναξιόπιστος και σε άθλια κατάσταση, ενώ το Τραμ καταφθάνει τα μεσημέρια από την παραλία με τους εργάτες του εργοταξίου του Ελληνικού να κρέμονται κυριολεκτικά σαν τσαμπιά, καθώς δεν διαθέτουν άλλο μέσο για να μετακινηθούν προς τους σταθμούς του Μετρό.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Κηφισός είναι πλέον αδιάβατος πρωί και απόγευμα.

Το ίδιο συμβαίνει στην Ποσειδώνος και, σε μεγάλο βαθμό, στην Αττική Οδό.

Ποιες απαντήσεις ακούγονται; Ότι θα φτιάξουμε έναν ακόμη Κηφισό, παράλληλο και υπόγειο.

Ότι θα κατασκευάσουμε άλλη μία Αττική Οδό.

Ότι θα ανοίξουμε νέα σήραγγα προς το αεροδρόμιο.

Με λίγα λόγια: εσείς να αγοράζετε αυτοκίνητα και εμείς να κατασκευάζουμε δρόμους.

Υπογειοποιούμε την Ποσειδώνος.

Και λοιπόν; Τα ίδια αυτοκίνητα που έμπαιναν πριν - μαζί με άλλες δέκα χιλιάδες από το νέο Ελληνικό - θα συνεχίσουν να μπαίνουν από την είσοδο της σήραγγας στον Άλιμο και να βγαίνουν μποτιλιαρισμένα στην έξοδο της Γλυφάδας.

Ναι, συνεχίζουν να λένε, αλλά κατασκευάζουμε και δύο επεκτάσεις του Μετρό στο Ελληνικό.

Και εδώ φτάνουμε στην ουσία.

Το μοναδικό συστηματικά σχεδιασμένο έργο του Μετρό για το μέλλον είναι οι επεκτάσεις που θα εξυπηρετήσουν την ολιγαρχική πόλη «The Ellinikon» και η κατάργηση της εσωτερικής γραμμής του Τραμ που συνέδεε την Παραλιακή με τη Βουλιαγμένης, ώστε να μην ενοχλούνται οι έγκλειστοι της gated community από τη φτωχολογιά που θα διασχίζει με το Τραμ τα γήπεδα τένις και τα γκολφ. Το Πέραμα, το Κερατσίνι, το Χαϊδάρι ή ο Ασπρόπυργος, αντίθετα, φαίνεται πως θα δουν σταθερή συγκοινωνία ύστερα από πενήντα χρόνια. Στην Αθήνα - και όχι μόνο· στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στη Ρώμη, στη Μαδρίτη - υπάρχουν δύο ξεκάθαρα ρεύματα.

Το ένα είναι λαϊκότροπο, σπάταλο, αντιπεριβαλλοντικό και ρυπογόνο.

Είναι αγαπητό σε μεγάλες μάζες του πληθυσμού και ταιριαστό με το κυρίαρχο μοντέλο διαβίωσης, όπως η τηλεόραση ή η «μοντέρνα» πολυκατοικία.

Είναι το αυτοκίνητο, η ταχύτητα, το πάρκινγκ και, μαζί τους, η αντίληψη περί απόλυτου δικαιώματος σε αυτά.

Το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα του αυτοκινήτου, στο γκάζι και στο να το παρκάρει κανείς όπου θέλει.

Το αυτοκίνητο ως μέσο επίδειξης.

Το αυτοκίνητο ως μέσο απόλαυσης.

Το αυτοκίνητο ακόμη και ως φονικό εργαλείο στα χέρια μεθυσμένων, απρόσεκτων ή ανίκανων οδηγών.

Αυτή, όμως, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Κάτω από αυτήν βρίσκονται οι χιλιάδες κάθιδροι εργαζόμενοι, μεταφορείς, τουρίστες και άνθρωποι που έχουν πραγματική ανάγκη μετακίνησης μέσα στο καμίνι των πυρωμένων λεωφόρων.

Και ολόκληρο αυτό το σύστημα τροφοδοτεί και πλουτίζει την οικονομία του αυτοκινήτου.

Μην το θεωρήσετε υπερβολικό: από τους Ολυμπιακούς Αγώνες μέχρι σήμερα, η Αθήνα διπλασίασε τον στόλο των οχημάτων της, ενώ ταυτόχρονα δαπάνησε τεράστια κονδύλια για την κατασκευή μεγάλων οδικών αξόνων.

Είκοσι χρόνια αργότερα, οι περισσότεροι από αυτούς έχουν φτάσει στα όρια κορεσμού αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν τον κυκλοφοριακό φόρτο που υποτίθεται ότι θα απορροφούσαν.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: το σύστημα φράκαρε.

Στις ίδιες παλιές ευρωπαϊκές πόλεις αναπτύσσεται εδώ και χρόνια ένα δεύτερο ρεύμα, μέσα στην κοινωνία, στην αυτοδιοίκηση, την πολιτική και τα περιβαλλοντικά κινήματα.

Ένα ρεύμα που διεκδικεί την ενίσχυση των δημόσιων μέσων μεταφοράς απέναντι στην κυριαρχία του ΙΧ, που ζητά την απελευθέρωση των κέντρων των πόλεων, των γειτονιών κατοικίας και των δημόσιων χώρων από την ασφυκτική παρουσία του αυτοκινήτου.

Ας σοβαρευτούμε.

Χρειάζομαστε επειγόντως νέες γραμμές Μετρό προς τις πολυπληθείς βορειοδυτικές συνοικίες της Αθήνας και τις νοτιοδυτικές του Πειραιά, επιτάχυνση και συνέχιση της Γραμμής 4 στη διαδρομή Καισαριανή – Γουδί – Γαλάτσι - Περισσό.

Χρειάζονται νέες επεκτάσεις του Τραμ στις ήδη σχεδιασμένες γραμμές από Σύνταγμα προς Πατήσια, από λιμάνι προς Πειραϊκή και Δραπετσώνα - Κερατσίνι - Πέραμα.

Χρειάζεται άμεση αναβάθμιση του Προαστιακού και ένταξή του στο ενιαίο σύστημα μεταφορών.

Χρειάζονται περισσότερα βαγόνια, περισσότερα δρομολόγια, περισσότερα οχήματα, περισσότερο ανθρώπινο δυναμικό στις ράγες, στους σταθμούς, στα λεωφορεία και τα τραίνα.

Ή, για να το πούμε διαφορετικά: αντί να αυξάνουμε τα οχήματα της Αττικής από το ένα στα δύο εκατομμύρια, είναι χίλιες φορές προτιμότερο να αυξήσουμε τους επιβάτες των μέσων σταθερής τροχιάς από το ένα στα δύο εκατομμύρια την ημέρα.

Αυτός είναι ο πραγματικός καμβάς της συζήτησης.

Ένα αξιόπιστο, ασφαλές, πυκνό και δημόσιο δίκτυο μέσων μεταφοράς, χαμηλά ή δωρεάν εισιτήρια και αντικίνητρα για τη χρήση του ΙΧ. Αν οικοδομηθεί μια τέτοια στρατηγική - αντί να συνεχίζουμε να συζητάμε για νέους δρόμους και που θα παρκάρουμε - τότε η Αθήνα μπορεί πράγματι να ανασάνει τα επόμενα χρόνια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους