Η διαχείριση ως αναγκαία συνθήκη, η αλλαγή ως προϋπόθεση και το όραμα ως κινητήριος δύναμη προόδου Του Γιάννη Αναστασίου* Μετά την παρέλευση δυόμιση ετών σε θέσεις ευθύνης, ως μέλος της ομάδας που...

Πλήρες Κείμενο:

Η διαχείριση ως αναγκαία συνθήκη, η αλλαγή ως προϋπόθεση και το όραμα ως κινητήριος δύναμη προόδου Του Γιάννη Αναστασίου* Μετά την παρέλευση δυόμιση ετών σε θέσεις ευθύνης, ως μέλος της ομάδας που ασκεί την εξουσία της Περιφέρειας Θεσσαλίας και ως Περιφερειακός Σύμβουλος Μαγνησίας θεωρώ πως ήρθε η ώρα να μιλήσω με ειλικρίνεια προς τους πολίτες για όσα έγιναν, γίνονται, δεν γίνονται ή σχεδιάζονται να συμβούν για τον τόπο μας.

Βρισκόμαστε πλέον στο μέσον της θητείας της νέας Περιφερειακής Αρχής και νομίζω πως είναι ο καιρός για μια αποτύπωση ειλικρίνειας των δυσκολιών, των εμποδίων, των ευκαιριών αλλά και των προκλήσεων που υπάρχουν, ώστε κοιτώντας τους πολίτες στα μάτια να τους πούμε όταν έρθει η ώρα, πως, η αλλαγή που υπήρξε ήταν σαφώς διαφορετική αλλά και παραγωγική.

Είμαι εξ αυτών που μετέχουν στην πολιτική θεωρώντας πως η διαχείριση ενώ είναι απαραίτητη και αναπόσπαστο κομμάτι της εξουσίας σε όλα τα επίπεδα, δεν αρκεί και δεν πρέπει να υπονομεύει το όραμα μιας πολιτικής ή αυτοδιοικητικής ομάδας που οφείλει να λειτουργεί με γνώμονα την ωφέλεια όλων των πολιτών ανεξαρτήτως πολιτικής προέλευσης, οικονομικής και κοινωνικής θέσης με ιδιαίτερη ευαισθησία στους ευάλωτους και τους έχοντες ανάγκη προστασίας.

Η πεποίθηση μου αυτή, δεν σας κρύβω βλέποντας τον καθημερινό αγώνα που γίνεται και τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνονται από τον Περιφερειάρχη και όλα τα μέλη της ομάδας της Περιφερειακής Αρχής όλο αυτό το διάστημα, μου δημιουργεί την πολιτική αίσθηση ότι, το καράβι διασχίζει την σωστή ρότα παρά τις δυσκολίες, τις οποίες αδυναμίες, αλλά και το βασικότερο εμπόδιο που αντιμετωπίζει η Αυτοδιοίκηση στην χώρα μας, που είναι η οικονομική εξάρτηση από το κεντρικό κράτος ως προς τις χρηματοδοτήσεις και τους πόρους που διαθέτει.

Η αλήθεια είναι ότι η κλιματική αλλαγή και οι συνέπειες της στην Θεσσαλία μετά όσα ζήσαμε το 2023 έφεραν την νέα Περιφερειακή Αρχή σε μια πρωτόγνωρη πολιτική πραγματικότητα διαχείρισης των επιπτώσεων της κρίσης, η οποία για δύο και πλέον χρόνια κόστισε ευτυχώς με επιτυχία θεωρώ, σε πολιτική ενέργεια και πόρους.

Η εμπέδωση του αισθήματος της ασφάλειας για τους πολίτες ήταν και ορθώς η πρώτη προτεραιότητα και πιστεύω πως η Περιφερειακή Αρχή Κουρέτα κατάφερε να το νιώσουν οι Θεσσαλοί πολίτες, ενώ ταυτόχρονα υπήρχε ένας Περιφερειάρχης που τους ενημέρωσε για όλες τις πτυχές του θέματος και τις ανάγκες που υπάρχουν, οι οποίες δεν εξαρτώνται από την Περιφέρεια αλλά από την κυβέρνηση.

Δυόμιση χρόνια διαχείρισης κρίσεων όχι όμως μόνον λόγω Daniel αλλά και με την Ευλογιά, την οικονομική και κοινωνική κρίση στην κτηνοτροφία και την αγροτική οικονομία της Θεσσαλίας που είναι κινητήριος μοχλός της οικονομικής της ανάπτυξης και προοπτικής.

Παρ όλες τις αντιξοότητες η νέα Περιφερειακή Αρχή έδειξε και αντανακλαστικά διαφορετικής κουλτούρας στον αναπτυξιακό προγραμματισμό στα κονδύλια ευθύνης της, με την διαβούλευση με τους αυτοδιοικητικούς, παραγωγικούς και επιστημονικούς φορείς της Θεσσαλίας να διαμορφώνουν ουσιαστική κουλτούρα συνεργασίας και ένα πλαίσιο που δυόμιση χρόνια μετά φέρνουν αποτελέσματα όπως λ.χ τις Συμπράξεις, τις Ο.Χ.Ε την ενίσχυση από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων της Περιφέρειας των δημόσιων δομών υγείας στην Θεσσαλία ή από το ΕΣΠΑ στον Πολιτισμό κ.ο.κ. Αρκούν; Ο εχθρός του καλού είναι πάντα το καλύτερο και η αλήθεια είναι πως οι εκκρεμότητες για την Θεσσαλία που έρχονται από το παρελθόν, μαζί με αυτές που προστέθηκαν από τις επιπτώσεις του Ιανού, του Daniel και του Elias, κάνουν την κατάσταση σύνθετη και αλληλο- εξαρτώμενη, σε συνδυασμό με τις καθυστερήσεις στις χρηματοδοτήσεις από πλευράς της κυβέρνησης σε μια σειρά έργων που θα έπρεπε να έχουν ξεκινήσει και χρηματοδοτήσεις που είναι απαραίτητες για την αναπτυξιακή ένεση που χρειάζεται η Θεσσαλία για να αλλάξει πίστα.

Οι διεκδικήσεις πόρων σε μια επίσης σύνθετη πολιτική πραγματικότητα της χώρας με τις εγγενείς αδυναμίες της δημόσιας διοίκησης και της αυτοδιοίκησης, υπήρξαν και υπάρχουν, αν και η κριτική που γίνεται από ορισμένους για περισσότερη ένταση, είναι κάτι που προσωπικά το ακούω καλόπιστα συνυπολογίζοντας ωστόσο, πως, θεσμικά η Περιφερειακή Αρχή πρωτίστως οφείλει να διαφυλάξει την ομαλή συνεργασία με την κεντρική εξουσία, ώστε στο τέλος τα αποτελέσματα να είναι εκείνα που δίνουν τις απαντήσεις.

Σε αυτή την διάσταση των δεδομένων λοιπόν, οφείλω να σημειώσω πως για την Μαγνησία και τον Βόλο λ.χ που γνωρίζω καλά, οι εκκρεμότητες είναι αρκετές και οφείλουμε να έχουμε πιο πειστικό σχέδιο και παρέμβαση ως Περιφερειακή Αρχή για την αντιμετωπισή τους.

Η αλήθεια για το ποια είναι τα δεδομένα πάντοτε ειναι λυτρωτική καθώς χτίζει την σχέση εμπιστοσύνης που απαιτείται με τους πολίτες, οι οποίοι δικαιούνται να ξέρουν τι μπορεί και σε ποιο χρόνο να υλοποιηθεί. Ο Περιφερειακός του Βόλου και στα δύο εκκρεμή τμήματά του, θα χρειαστεί ακόμη χρόνια για να δούμε εργοτάξια για την ολοκλήρωση του.

Το πρώτιστο ωστόσο που απαιτείται είναι - και αυτό είναι κυβερνητική ευθύνη - να βρεθεί και να ανακοινωθεί άμεσα από την Πολιτεία γενναία χρηματοδότηση καταρχήν για το τμήμα που συνδέει την Μπουρμπουλήθρα με την γέφυρα στην οδό Λαρίσης και μετέπειτα για το τμήμα της παράκαμψης της Αγριάς μέχρι τον Βρύχωνα που όλα δείχνουν ότι υπάρχει δρόμος ακόμη ωρίμανσης του έργου.

Τα αντιπλημμυρικά έργα που χρειάζεται ο αστικός Βόλος επίσης απαιτούν γενναία χρηματοδότηση από την Πολιτεία πέραν αυτής που η Περιφερειακή Αρχή έχει εξασφαλίσει, όπως και το οδικό κύκλωμα του Πηλίου.

Οι νέες αθλητικές υποδομές στο Πανθεσσαλικό, οι κόμβοι στον υφιστάμενο Περιφερειακό και την Λαρίσης, που έχει εξαγγείλει ο Δημήτρης Κουρέτας, η μετατροπή του κτιρίου του Οργανισμού Καπνού σε Πολιτιστικό Πολυχώρο της πόλης, η ανάπλαση του ΝΟΒ, το Μουσείο της Αργούς και τα έργα αστικής ανάπλασης της πόλης που ξεκινά η υλοποίηση τους με χρηματοδότηση της Περιφέρειας Θεσσαλίας δίνουν τον τόνο αξιοποίησης των πόρων που διαχειρίζεται η Περιφερειακή Αρχή, ωστόσο χρειάζεται και το κάτι παραπάνω για να νιώσουν οι πολίτες που τρία χρόνια τώρα δεν έχουν ακόμη σιδηροδρομική γραμμή για την Λάρισα ότι ο Βόλος και η Μαγνησία δεν υπολείπονται.

Η αποκρατικοποίηση του αεροδρομίου της Αγχιάλου και του λιμανιού του Βόλου από το Υπερταμείο, πρέπει να προχωρήσουν άμεσα με την παράλληλη αξιοποίηση του εμπορικού αλλά και του τουριστικού σκέλους των δύο σημαντικών για την οικονομία της Θεσσαλίας υποδομών.

Οι εν λόγω υποδομές πρέπει να συνδεθούν με τις χωροταξικές αλλαγές - μετατροπή του Σιλό σε ξενοδοχειακή Μονάδα/ Εμπορικό Κέντρο και τη δημιουργία τουριστικής Μαρίνας- που απαιτούνται στο λιμάνι της πόλης, όπως και με την αξιοποίηση του δημοφιλούς τουριστικού μετώπου του Πηλίου στην πόλη με την προσπάθεια δημιουργίας τελεφερίκ που θα συνδέει τον Βόλο με την Μακρινίτσα και την Πορταριά.

Το αίτημα της δημιουργίας Εμπορευματικού Κέντρου ανάμεσα στον Βόλο και την Λάρισα πρέπει να επανέλθει ζωηρά από τους τοπικούς φορείς.

Η δημιουργία του Ακτινοθεραπευτικού Κέντρου που διεκδικεί η Περιφερειακή Αρχή με τους τοπικούς φορείς πρέπει επίσης άμεσα να γίνει πράξη από την παρούσα κυβέρνηση, όπως και η δημιουργία του νέου κτιρίου της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, η χρηματοδότηση για την αξιοποίηση της Κίτρινης Αποθήκης από το Πανεπιστήμιο, όπως και τόσες άλλες παρεμβάσεις εκκρεμότητες του χθες σε όλον τον νόμο, όπως οι Λιμνοδεξαμενές στον Αλμυρό την Σκόπελο, το νέο λιμάνι στην Αλόννησο κ.ο.κ. Ναι, δεν είμαστε μόνοι μας, δεν είμαστε ο ομφαλός, ούτε οι πόροι είναι ανεξάντλητοι, ωστόσο αξίζει να δώσουμε αυτή την αναπτυξιακή διάσταση στην προσπάθεια όχι μόνο της Περιφερειακής μας Αρχής αλλά του συνόλου των πολιτικών και τοπικών παραγόντων, να δουλέψουμε ακόμη περισσότερο συλλογικά ως ομάδα που ξέρει τι θέλει και που προσδοκά να οδηγήσει το καράβι... *Αντιπεριφερειάρχης Ψηφιακής Διακυβέρνησης Εξυπηρέτησης Πολιτών Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων και Επενδύσεων

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους