Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πάντα πίστευα (και θέλω να πιστεύω) ότι η δική μου γενιά ήταν καλύτερη απ´ των γονιών μου.

Κι επειδή οι γονείς μου είχαν μεγάλη διαφορά ηλικίας, έπιανε μεγάλη γκάμα.

Εμείς μεγαλώσαμε με επιλογές, εξωστρέφεια, ώθηση σε περισσότερες γνώσεις, ερεθίσματα, τέχνη, επιστήμη, κοινωνικοποίηση.

Ρεύματα παγκοσμιοποίησης στη μόδα, τη μουσική, τον κινηματογράφο.

Οι γονείς μας έβγαιναν από β´ παγκόσμιο, κατοχή, εμφύλιο, χούντα.

Εμείς απόλαυση δημοκρατίας.

Άρχισα να προβληματίζομαι για τις συμπεριφορές μας όταν από φίλους γονείς και εκπαιδευτικούς άκουγα παράπονα για τους συνομιλήκους μου μπαμπάδες - μαμάδες στα σχολεία.

Μα εμείς είμαστε χορτασμένα παιδιά γιατί να αναζητάμε από παντού με κόντρες την αναγνώριση! Η απάντηση - κυνική - ήταν κοίτα την ή στην δουλειά σου.

Σωστό κι αυτό.

Κάπως όμως δεν κάθεσαι τόσο άνετα στην γωνίτσα σου όταν η βία και η δολοφονία καταντά συνήθεια.

Οι γυναίκες που δολοφονούνται και μάλιστα με τα χέρια - να μου πεις υπάρχει μέτρο στο έγκλημα; - από τους συντρόφους τους είναι κάτι που δεν μελετάται - δεν εξηγείται βάσει συλλογιστικής.

Πόση ψυχανάλυση, πόση κοινωνική ανάλυση, πόση αστυνομία, πόσοι δικηγόροι! Εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει και μπορούμε προτίστως να προστατευθούμε, να μπούμε μπροστά.

Είμαι σίγουρη ότι κάπως όλα μαθαίνονται γύρω μας ή τα καταλαβαίνουμε αν βρούμε τον χρόνο να σταθούμε.

Δεν είναι ήττα η βοήθεια.

Δεν είναι κέρδος ο «χαζοεγωισμός». Εχει ή τείνει να ξεπεραστεί το τι θα πει η κοινωνία αφού μόνοι μας βγάζουμε μέσω σόσιαλ τη ζωή μας στη φόρα.

Οπότε τι μας μένει σαν σύνολο - να μιλήσουμε ο ένας στον άλλον.

Να μη φοβηθούμε να εμπιστευόμαστε. Να μιλάμε χωρίς να προεξοφλούμε ότι τα λόγια μας πάνε στον βρόντο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους