Η απόφαση αποκλεισμού του τερφισμού από το αντιρατσιστικό φεστιβάλ είναι υπέροχη ευκαιρία να αρχίσουν να καταλαβαίνουν οι τερφες ότι όχι. Δεν τις χωράει ο φεμινισμός του 21ου αιώνα. Και είναι...
Η απόφαση αποκλεισμού του τερφισμού από το αντιρατσιστικό φεστιβάλ είναι υπέροχη ευκαιρία να αρχίσουν να καταλαβαίνουν οι τερφες ότι όχι.
Δεν τις χωράει ο φεμινισμός του 21ου αιώνα.
Και είναι υποχρεωμένες να αλλάξουν αυτές.
Όχι εμείς.
Αν δεν τις προβληματίζει η δική μας απαξίωση, ο δικός μας θυμός απέναντι στον τρανσφοβικο λόγο και τους απαράδεκτους βιολογισμούς που ξεστομίζουν (γυναίκα σημαίνει μήτρα κλπ), ένα εξαιρετικό δείγμα του πόσο προβληματικές είναι οι θέσεις τους, βρίσκεται στην ίδια την πατριαρχία.
Στην πατριαρχία που έχει τις ίδιες θέσεις από τον Τραμπ ως τον παλαιολιθικό αριστερισμό -και, φυσικά, δεν πρόκειται για εξομοίωση των δύο.
Πρόκειται για κριτική πάνω στην πατριαρχική αντίληψη, που έχει ενσωματωθεί και εντός της Αριστεράς.
Θυμάμαι χρόνια πριν ακραίες επιθέσεις ακόμη και κατά τη διάρκεια αριστερής πολιτικής εκδήλωσης.
Ήταν τότε μία αυτοαποκαλούμενη ως φεμινίστρια, η οποία τραμπουκισε τρανς γυναίκες, λέγοντας ψέματα ότι της πέταξαν αυγά.
Ενώ οι κοπέλες είχαν αποχωρήσει από την εκδήλωση, όσο μιλούσε.
Τις αποκάλεσε "αλήτες", στο αρσενικό γένος.
Γιατί ο τερφισμός ποτέ δεν μπορεί να αποχωριστεί την αντιεπιστημονικη, ρατσιστική ιδέα πως οι τρανς γυναίκες είναι -στο τέλος της ημέρας- άντρες.
Αυτές τις γυναίκες τις βλέπαμε στον ΣΥΡΙΖΑ, στη Νέα Αριστερά και τώρα στο κόμμα της ΕΛ.Α.Σ. Και μιλάμε για το ανοιχτά πιο κινηματικό - δικαιωματικό κομμάτι της Αριστεράς.
Όχι για το κομμάτι που δεν έχει καν αντιληφθεί τη σημασία της σωστής συζήτησης για το εμφυλο και ταυτοτικο ζήτημα και τις διακρίσεις.
Και πως η έλλειψη της συζήτησης κάνουν, αν θες, τα άτομα ακόμη πιο ευάλωτα απέναντι στον καπιταλισμό.
Το αντιρατσιστικό φεστιβάλ πήρε μία σωστή απόφαση.
Μία δίκαιη απόφαση, που αντιστοιχεί στις κινηματικές ανάγκες του καιρού μας, στην ανθρώπινες ανάγκες όλων των καιρών και στις ανάγκες που κάποιες φεμινίστριες καθίσαμε με ανοιχτά αυτιά και κλειστό στόμα και τις κατανοήσαμε.
Μάθαμε τα τι, τα πώς και τα γιατί.
Ακούσαμε τι είχαν να πουν τα άτομα που καταπιέζονται. Και πήραμε θέση δίπλα τους. Γιατί αυτή είναι η δουλειά μας.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους