Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων σταματά στην πύλη της φυλακής; Οι θάνατοι στις φυλακές του Αγίου Στεφάνου ως ένδειξη θεσμικής αποτυχίας.. Οι επαναλαμβανόμενοι θάνατοι κρατουμένων στις φυλακές του Αγίου...

Πλήρες Κείμενο:

Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων σταματά στην πύλη της φυλακής; Οι θάνατοι στις φυλακές του Αγίου Στεφάνου ως ένδειξη θεσμικής αποτυχίας.. Οι επαναλαμβανόμενοι θάνατοι κρατουμένων στις φυλακές του Αγίου Στεφάνου δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένα περιστατικά ή ως απλές στατιστικές αποκλίσεις.

Αντίθετα, συνιστούν ένα σοβαρό κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα, το οποίο εγείρει κρίσιμα ερωτήματα σχετικά με την ικανότητα της Πολιτείας να διασφαλίζει τα θεμελιώδη δικαιώματα των ανθρώπων που βρίσκονται υπό την απόλυτη ευθύνη της.

Στη σύγχρονη δημοκρατική θεωρία, η στέρηση της ελευθερίας αποτελεί την αυστηρότερη ποινή που επιβάλλεται από το κράτος.

Η απώλεια της ζωής ή η έκθεση των κρατουμένων σε συνθήκες που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία και την ασφάλειά τους δεν μπορεί να θεωρηθεί ούτε νόμιμη ούτε αποδεκτή συνέπεια της κράτησης.

Όταν ένας άνθρωπος εισέρχεται στη φυλακή, η Πολιτεία αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη για τη σωματική του ακεραιότητα.

Επομένως, κάθε θάνατος που συμβαίνει εντός ενός σωφρονιστικού καταστήματος απαιτεί όχι μόνο διερεύνηση, αλλά και πολιτική λογοδοσία.

Η περίπτωση του Αγίου Στεφάνου αναδεικνύει τις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού σωφρονιστικού συστήματος: υποστελέχωση, ελλιπή υγειονομική κάλυψη, ανεπαρκείς μηχανισμούς πρόληψης και περιορισμένο έλεγχο των συνθηκών διαβίωσης.

Οι διακηρύξεις περί «σωφρονισμού» χάνουν κάθε αξιοπιστία όταν το κράτος αδυνατεί να εγγυηθεί ακόμη και το στοιχειώδες δικαίωμα στη ζωή και την υγεία των κρατουμένων.

Η ευθύνη της Πολιτείας δεν εξαντλείται στη διεξαγωγή διοικητικών ή δικαστικών ερευνών μετά από κάθε τραγικό συμβάν.

Η πραγματική ευθύνη έγκειται στην πρόληψη.

Όταν οι προειδοποιήσεις για ελλείψεις και δυσλειτουργίες επαναλαμβάνονται επί χρόνια χωρίς ουσιαστική αντιμετώπιση, τότε η αδράνεια μετατρέπεται σε πολιτική επιλογή.

Και όταν η πολιτική επιλογή έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια ανθρώπινων ζωών, η συζήτηση δεν αφορά πλέον απλώς τη διοικητική ανεπάρκεια, αλλά τη θεσμική αποτυχία.

Οι φυλακές αποτελούν έναν από τους πλέον αθέατους χώρους άσκησης κρατικής εξουσίας.

Ακριβώς γι’ αυτό αποτελούν και το πιο αυστηρό κριτήριο αξιολόγησης ενός κράτους δικαίου.

Ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνία μεταχειρίζεται τους πλέον ευάλωτους και αποκλεισμένους ανθρώπους της αποκαλύπτει τον πραγματικό βαθμό του δημοκρατικού και ανθρωπιστικού της πολιτισμού.

Οι θάνατοι στις φυλακές του Αγίου Στεφάνου δεν συνιστούν μόνο μια ανθρωπιστική τραγωδία· αποτελούν και μια σοβαρή υπενθύμιση ότι η Πολιτεία οφείλει να λογοδοτεί όταν αποτυγχάνει να προστατεύσει εκείνους που βρίσκονται υπό την πλήρη επιτήρηση και ευθύνη της. Υ.Γ. Θεωρώ ότι οι δικηγορικοι σύλλογοι της χώρας, ως θεματοφύλακες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, θα έπρεπε να παρέμβουν άμεσα και έντονα και να αναζητήσουν τις ακριβείς συνθήκες του φαινομένου!! Υ.Γ. 1 Είναι ντροπή όλο αυτό!! Άλλο κρατούμενος, άλλο μελλοθάνατος!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους