Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΕΡΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΩΝ Είναι γνωστό το περιστατικό της επίθεσης εναντίον της φεμινιστικής συλλογικότητας Μωβ στο περσινό Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ.

Και είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον –και ταυτόχρονα ανησυχητικό– ότι η αντίδραση πολλών απέναντι στην επίθεση αυτή θύμιζε πολύ τα μοτίβα που συχνά συναντάμε στις κυρίαρχες αντιδράσεις απέναντι στην έμφυλη βία : αντί η προσοχή να στραφεί στην πράξη της βίας, μετατοπίστηκε στην ομάδα που δέχτηκε βία.

Μήπως προκάλεσαν; Μήπως είχαν ευθύνη; Μήπως «έδωσαν δικαιώματα»; Και φέτος συνεχίζεται το victim blaming, αφού το ΜΩΒ αποκλείστηκε από το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Όταν μια ομάδα που έχει βιώσει διακρίσεις ζητά τον αποκλεισμό μιας άλλης ομάδας από έναν χώρο που υποτίθεται ότι υπερασπίζεται την καταπολέμηση των αποκλεισμών, δημιουργείται ένα σοβαρό πολιτικό πρόβλημα.

Ιδιαίτερα σε έναν χώρο όπως ένα αντιρατσιστικό φεστιβάλ, η αρχή θα έπρεπε να είναι: • κανένα άτομο ή ομάδα δεν πρέπει να υφίσταται βία ή εκφοβισμό, • οι πολιτικές διαφωνίες πρέπει να αντιμετωπίζονται με επιχειρήματα και δημόσιο διάλογο, Εδώ υπάρχει και μια ενδιαφέρουσα σύνδεση με τη φεμινιστική θεωρία.

Πολλές φεμινίστριες της διαθεματικής παράδοσης (όπως οι μαύρες φεμινίστριες που ανέδειξαν τη σχέση φύλου, φυλής και τάξης) τόνισαν ότι η καταπίεση δεν δημιουργεί αυτόματα πολιτική αθωότητα.

Ένα άτομο μπορεί να είναι ταυτόχρονα υποκείμενο καταπίεσης σε μια διάσταση και φορέας προκαταλήψεων σε μια άλλη.

Η εμπειρία της καταπίεσης δεν οδηγεί αυτόματα σε αντιρατσιστική στάση Αν μιλάμε για «θηλυκότητες», ας μιλήσουμε και για «αρρενωπότητες». Η επίλυση πολιτικών και ιδεολογικών διαφορών με επιθέσεις, απειλές και σωματική επιβολή αποτελεί έκφραση μιας εξουσιαστικής και πατριαρχικής λογικής.

Και τέτοιες συμπεριφορές, ανεξάρτητα από το ποια τις ασκεί και από ποια ταυτότητα προέρχεται, εντάσσονται σε αυτό που η ίδια η σύγχρονη φεμινιστική σκέψη έχει περιγράψει ως «τοξική αρρενωπότητα» Είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό ότι όσοι και όσες έχουν την ευθύνη των αποφάσεων στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ όχι μόνο δεν καταδικάζουν τέτοιου είδους πρακτικές, αλλά τελικά τις νομιμοποιούν.

Όταν η βία, οι απειλές ή οι προσπάθειες αποκλεισμού πολιτικών αντιπάλων αντιμετωπίζονται ως «δικαιολογημένη αντίδραση», υπονομεύεται η ίδια η αρχή πάνω στην οποία υποτίθεται ότι στηρίζεται ένας αντιρατσιστικός χώρος.

Η καταπολέμηση του ρατσισμού και των διακρίσεων δεν μπορεί να βασίζεται σε μια ιεράρχηση δικαιωμάτων, όπου κάποιες ομάδες θεωρούνται εκ των προτέρων υπεράνω κριτικής ή απαλλάσσονται από την ευθύνη των πράξεών τους.

Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των τρανς ανθρώπων, όπως και κάθε άλλης κοινωνικής ομάδας που υφίσταται διακρίσεις, είναι αυτονόητη.

Δεν μπορεί όμως να προϋποθέτει την αποδοχή μιας συγκεκριμένης θεωρητικής αντίληψης ως μοναδικής αλήθειας ούτε να οδηγεί στον αποκλεισμό, τη φίμωση ή την απαξίωση φεμινιστικών φωνών που διαφωνούν.

Κανένα χειραφετητικό κίνημα δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στην αντικατάσταση του διαλόγου με πρακτικές εκφοβισμού. Από Rania Kalantzi

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους