Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχει σημασία να σας πω, πώς έγραψα το βιβλίο: ''Η αγάπη άργησε μια μέρα''. Είχα στη Νεάπολη της Κρήτης, το χωριό που γεννήθηκε ο πατέρας μου, κάτι θειάδες, επτά τον αριθμό, όπως και στο βιβλίο, που ήταν όλες γεροντοκόρες.

Τραγικές φυσιογνωμίες, που εγώ τις λάτρευα και τις έκλεβα.

Πήγαινα στο σπίτι τους, εγώ που δεν είχα σχέση με κανένα συγγενή, κι έκλεβα την ποιότητάς τους, έκλεβα το υλικό τους, έκλεβα την υπόστασή τους, την τόσο μακρινή από εμάς.

Στις θείες, επειδή ήταν μεγαλομανείς, άρεσε ότι ασχολιόμουν με τα γράμματα και τις κολάκευε ότι πήγαινα στο χωριό να τις δω. Ζούσαν σε ένα σπίτι παλιό σαν αυτές, παμπάλαιες όλες, με δέρματα τρυφερά, ωραία, ανήλιαγα, φιλντισένια κάποτε... Οι αδελφές μου με έκαναν να καθίσω κάτω να τις περιγράψω.

Δύσκολο εγχείρημα αυτό διότι η ερημιά δεν έχει υπόθεση.

Η ερημιά δεν περιγράφεται. -Πώς δεν είχατε σχέση με κανένα συγγενή σας; -Ήμουν αντισυγγενική.

Διότι η ζωή που ζούσα εγώ, δεν ήταν της εγκρίσεως του καθώς πρέπει κόσμου.

Κι εγώ ανήκα σε μία καθώς πρέπει οικογένεια.

Είχα ξεφύγει από τα μέτρα και τις αντιλήψεις της εποχής, από το σπίτι μου, από την οικογένειά μου.

Είχα εραστές με το τσουβάλι, είχα σχέσεις ελεύθερες.

Ο πατέρας μου - που ήταν δημοσιογράφος, εκδότης μιας μεγάλης εφημερίδας στην Κρήτη, κι έγινε μετά υπουργός Τύπου στην κυβέρνηση Τσουδερού - με απειλούσε και μου απαγόρευε να κυκλοφορώ στην πλατεία Συντάγματος, γιατί εκεί κοντά ήταν το στέκι του.

Φοβόμουν τον μπαμπά μου.

Γιατί ήταν ικανός να μου δώσει δυο σκαμπίλια στη μέση της πλατείας.

Από το άλλο μέρος, η μαμά μου και οι τρεις αδελφές μου - μεγαλύτερές μου, καλλονές όλες αλλά απάντρευτες - δε μου συγχωρούσαν την ανεξαρτησία μου αυτή.

Θεωρούμουν η ντροπή της οικογένειας.

Στη ζωή μου δεν υπηρέτησα κανένα κανόνα.

Δεν υπηρέτησα ποτέ την έννοια και την έγκριση της κοινωνίας. -Δεν χρειάζεται ίσως να σας ρωτήσω τί έχετε ζήσει στη ζωή σας πιο έντονα. -Μόνο τον έρωτα.

Και τα βιβλία μου που μ' έχουνε μαραζώσει, που μ' έχουνε βαλαντώσει.

Αλλά αυτό που μ' έχει κάνει ευτυχισμένη, είναι ο έρωτας.

Και αυτό που με δικαίωνε και μου έδινε δυνάμεις να παλέψω τη φτώχεια μου, τη μιζέρια μου, όλα, ήταν ο έρωτας... Λιλή Ζωγράφου Σαν σήμερα, το 1922, γεννήθηκε Απόσπασμα από το βιβλίο της Όλγας Μπακομάρου: ΩΣΕΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ Πρόσωπα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους