Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Του Αντώνη Αντωνάκου Θα σου δείξω πως έχασα το δρόμο μου για το λαβύρινθο.

Πάντα με τα αιδοία γαντζωμένα στη διθυραμβική γκριμάτσα του οργασμού.

Όλο εργασία και χαρά.

Και τέτοια που λεν τα βούρλα.

Τολμώ και κάνω θλιβερές σκέψεις.

Αν πέσω ξέρω πως θα μου εκφωνήσουν τον πιο συμβατικό επικήδειο.

Βάλτος από χρυσάφι και ηδονές ομολογημένες απέναντι στην οργανωμένη βλακεία.

Τέλμα εκεί που κατουρά μιαν όμορφη το ηλιοβασίλεμα.

Δεν περιμένω τίποτε άλλο.

Η ποίηση είναι όλο συμβατικότητες.

Οι ποιητές είναι φιλαλήθεις ψεύτες.

Το βασίλειό μου για ένα άλογο, ανέκραξε το μουνί της φοράδας.

Οι ποιητές δεν απογοητεύονται απ’ τις μικροέγνοιες.

Άλλοι απαγγέλουν τις πελώρια ηλίθιες σκέψεις τους.

Άλλοι αγοράζουν κλουβί για να στριμώξουν το διεφθαρμένο άπειρο που χορεύει το χορό της κοιλιάς.

Δεν είμαι πια εγώ αυτός που κλαίει. Βλέπω.

Στρατιώτες-ποιητές που διεξάγουν έναν ψευτοπόλεμο.

Ώσπου να ρθούν εν μια νυκτί. Σύζυγοι. Τέκνα. Συγγενείς.

Σηκώνοντας το καπάκι της χέστρας.

Πετώντας μες στη καταβόθρα συλλογές ποιητικές, εκθέσεις και φιλόδοξα δοκίμια. Γράμματα, ημερολόγια και κασέτες με ερωτικά αναφιλητά. Απ’ τα παλιά ξεχασμένα πηγάδια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους