Original Post

Πλήρες Κείμενο:

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ΗΒΗ Η ΘΕΪΚΗ ΚΟΡΗ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ Η Ήβη στην ελληνική μυθολογία είναι η θεά της νεότητας και της ζωντάνιας.

Κόρη του Δία και της Ήρας, έχει αναλάβει να προμηθεύει τους Θεούς με νέκταρ και αμβροσία.

Η αμβροσία είναι η τροφή που τους διατηρεί για πάντα νέους.

Το αξίωμα του οινοχόου των θεών, μεταβιβάστηκε στο Γανυμήδη, όταν η θεά παντρεύτηκε τον Ηρακλή.

Ανάμεσα στις ασχολίες της ήταν και η προετοιμασία του άρματος της Ήρας. Η Ήβη παντρεύτηκε τον Ηρακλή όταν ο Ήρωας ανέβηκε στον Όλυμπο ως ημίθεος Καλλίνικος.

Έτσι ο Ηρακλής έμεινε για πάντα νέος.

Μαζί απέκτησαν δύο παιδιά: τον Αλεξιάρη και τον Ανίκητο.

Επίσης λέγεται ότι ο ανηψιός του Ηρακλή Ιόλαος ξανάγινε νέος με τη βοήθεια της Ήβης, αφού την παρακάλεσε ο ίδιος ο Ηρακλής. Στο Ηραίον του Άργους υπήρχε, κατά τον Παυσανία, χρυσελεφάντινο άγαλμά της έργο του Ναυκύδους κοντά στο άγαλμα της Ήρας. Η Ήβη είναι η προσωποποίηση της θηλυκής νεότητας και σφρυγιλότητας η οποία βρίσκεται πάντα στην ακμή της, είναι το αντίστοιχο θηλυκό αυτού του οποίου αντιπροσωπεύει ο Ηρακλής και γι' αυτό το λόγο την παντρεύουν μαζί του.

Βασικό χαρακτηριστικό της είναι το κάλλος και γι' αυτό καλείται χρυσόθρονος, χρυσοστέφανος και χρυσοπέδιλος, λάμποντας μεταξύ των Θεαινών του Ολύμπου, όπως λάμπει ο χρυσός.

Η λατρεία της Ήβης ήταν συνδεδεμένη με αυτή της μητέρας της Ήρας.

Στους ναούς της φιλοξενούνταν και δικά της αγάλματα, αλλά προπάντων μαζί με το σύζυγό της Ηρακλή. Στην Αττική είχε δύο βωμούς, έναν στο Ηράκλειον του Κυνοσάργους και έναν σε άλλο δήμο της Αττικής (δίπλα στην Καλλιρρόη της Δομείας ή σ' αυτόν των Αιξωνέων, που μνημονεύεται και ψήφισμα στο οποίο γίνεται λόγος για κοινή ιέρεια και κοινό άρχοντα της Ήβης και της Αλκμήνης), δίπλα στο βωμό των Ηρακλειδών και σ' αυτόν της Αλκμήνης, της μητέρας του Ηρακλέους.

Σε κάποιες πόλεις της Ελλάδος λατρευόταν ως κύρια θεότητα, όπως στη Σικυώνα και στη Φλιούντα. Στη Σικυώνα λατρευόταν με το όνομα Δία, το οποίο συνδέεται με την Αφροδίτη, ως θυγατέρα του Διός και της Διώνης και με την Πανδία, θυγατέρα του Διός και της Σελήνης.

Σ' αυτή την περίπτωση είναι η Θεά της άνοιξης, όπως είναι η Αφροδίτη και η Κόρη.

Επίσης, την προσφωνούσαν και με το επίθετο Βασίλεια. Στη Φλιούντα (δίπλα στη Νεμέα) το ιερό της βρισκόταν στην ακρόπολη της πόλης, μέσα σε δάσος από κυπαρίσσια.

Εκεί, την τιμούσαν οι παλαιότεροι με το όνομα Γανυμήδα και οι νεότεροι με το όνομα Ήβη (Παυσ.

ΙΙ 13, 3-4). Επίσης, στην ακρόπολη υπήρχε ιερός περίβολος της Δήμητρας και μέσα σ' αυτόν ναός και άγαλμα της Δήμητρας και της Κόρης και στην κάτω πόλη υπήρχε Ιερό της Δήμητρας και καθισμένα αρχαϊκά αγάλματα (Ομ. Ιλ. Β. 571 - Στράβ.

VIII, 382). Στο Ιερό της κατέφευγαν οι αιχμάλωτοι και δούλοι των Συκυωνίων που απελευθερώνονταν και κρεμούσαν στα κυπαρίσσια τα δεσμά τους.

Προς τιμήν της Ήβης, ως απελευθερώτριας Θεάς, τελούνταν και ετήσια γιορτή από τους απελεύθερους, που λέγονταν "κισσοτόμοι", κατά την οποία έκοβαν κισσό και ανανέωναν το στεφάνι της Θεάς.

Ο κισσός, ιερό φυτό του Διονύσου και η έλλειψη εικόνας της Θεάς, αλλά προπάντων ο μυστηριώδης χαρακτήρας της λατρείας της, γέννησε την υπόνοια ότι αυτή ήταν μία Θεά της διονυσιακής λατρείας, την οποία συνέδεαν με την Αριάδνη, εξαιτίας των κοινών συμβόλων αυτής με αυτά της Ήβης.

Τα νομίσματα της Φλιούντας έφεραν την απεικόνιση της κεφαλής της Γανυμήδας - Ήβης, επίσης κατά πάσα πιθανότητα σ' αυτήν ανήκει ένα πήλινο ειδώλιο γυμνής φτερωτής θεάς, που κρατά στο ένα χέρι πρόχουν και στο άλλο φιάλη και στο κεφάλι φοράει στεφάνι από φύλλα κισσού.

Ακόμα, η Ήβη απεικονίζονταν και στο ανατολικό αέτωμα του Παρθενώνος.

Στις δυο πρώτες εικόνες, βλεπουμε δυο σχεδόν όμοια, έξοχα κατα την γνώμη μου, αγάλματα του Δανού Μπέρτελ Θόρβανσεν, όπου η Ήβη σπένδει. 1806, μουσείο Κοπεγχάγης.

Στην τρίτη, οι γάμοι Ήβης και Ηρακλέους! Οι νεόνυμφοι, ανάμεσα σε δύο έρωτες.

Aττική, ερυθρόμορφη πυξίδα του 450 - 400 π.κ.χ.. Στην τέταρτη, η Ήβη κομίζει νέκταρ και αμβροσία στους Θεούς. Πούλια , Μεγάλη Ελλάδα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους