Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έχω καιρό να γράψω. Δεν είχα τίποτα να πω. Καλύτερα όταν δεν έχεις κάτι να πεις,να σιωπάς.

Σε μια εποχή αναλογικής και ψηφιακής οχλαγωγίας, η στάση σιωπής και περισυλλογής αποτελεί τω όντι μια πράξη επανάστασης.

Μια πολύ καλή μου φίλη μου είχε πει: "Σταμάτα να γκρινιάζεις συνεχώς για τα κακώς κείμενα στο νησί, δες και την άλλη πλευρά όσων προσπαθούν" . Στην αρχή τσίνισα λίγο, αλλά πολύ σύντομα συνειδητοποίησα ότι είχε απόλυτο δίκιο.

Σταματάω να "γκρινιάζω" . Όχι γιατί σταμάτησαν με ενοχλούν πάμπολλα κακώς κείμενα στο νησί.

Αντιθέτως, όσοι και όσες με γνωρίζουν ξέρουν από πρώτο χέρι ότι όσον αφορά στα του νησιού, είμαι άνθρωπος της διά- δράσης και της ανάληψης ευθυνών και πρωτοβουλιών.

Σταματάω να γκρινιάζω, γιατί θολώνει η κρίση μου και δεν εκτιμώ όλα όσα εξ ανθρώπων και παντοιοτρόπως καλά συμβαίνουν στο νησί.

Και είναι πολλά.

Και αξίζουν να είναι στον αφρό.

Η εκπαιδευτική κοινότητα του νησιού αξίζει και διεκδικεί την προσοχή της εντόπιας κοινωνίας με αιχμή του δόρατος την ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές που τόσο ταλαιπωρούνται και θα ταλαιπωρηθούν από την ανεπάρκεια των προηγουμένων, οι οποίες ενσυνείδητα ή ασυνείδητα υποθηκεύουν σε αυτές ένα μέλλον γεμάτο αξιακά, ηθικά και λειτουργικά χρέη.

Τα παιδιά δείχνουν τον δρόμο, οι δάσκαλοι κρατάνε τα φανάρια και οφείλουμε να ακολουθήσουμε έναν δρόμο υπαρξιακής ανηφόρας που βγάζει σε ένα ξέφωτο με θέα τον ήλιο της αυγής και το απέραντο γαλάζιο. " Ο θησαυρός που δε φαινόταν λοιπόν" Ένα παραμύθι από ένα μεγάλο παιδί και τα παιδιά για παιδιά.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την τιμή που μου κάνατε Διεύθυνση, Συνάδελφοι και παιδιά του Α' Δημοτικού Σχολείου Τήνου να πάρω μέρος σε αυτό το μαγικό ταξίδι! Υ.Γ. Διαβάζεται άνετα και από μεγάλους 😉

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους