Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΠΟΥ ΤΟ ΖΟΥΜΕ ΞΥΠΝΗΤΟΙ Και ως κοινωνία ζούμε τούτο το παραμύθι, μέσα από την άτεκνη προσδοκία της πολιτικής "αφήγησης", για να χρησιμοποιήσω την απεχθή αυτή λέξη του συρμού, που εισέβαλε ορμητικά στη ζωή μας από χείλη πονηρών και ενίοτε φρενοβλαβών του εγχώριου πολιτικού και μιντιακού συστήματος.

Η ελληνική κοινωνία μοιάζει μ' έναν ιδιότοπο οργανισμό, που προκαλεί γύρω του τις κατάλληλες για την επώασή του συνθήκες.

Και σε κάποιες περιπτώσεις, όταν η κατάσταση ξεφεύγει και μοιάζει με τραγωδία, ξεχνάμε το νοσογόνο οργανισμό.

Έχουμε να κάνουμε με μια κοινωνία "αλεξικέραυνο", που τραβάει τους κεραυνούς με ό,τι αυτοί σημαίνουν για τη μοίρα της.

Η κύρια νόσος της κοινωνίας είναι η έλλειψη σοβαρότητας και ο πολιτικός βερμπαλισμός.

Έτσι περιέπεσε σε απόλυτη σύγχυση.

Σ' ένα κενό μεταξύ λογικής και παραλόγου.

Η "αξιολογική κρίση" έμεινε με το πραγματοποιημένο άλμα στο κενό.

Και φτάσαμε στο σύνδρομο της κοινωνικής φοβίας, ακόμα και στην ανάπτυξη του ωχαδερφισμού, που ευνοούν τις επιφατικές πολιτικές αντιπαραθέσεις, που συχνά αποθεώνουν βλακεία και υποκρισία, ενώ κονιορτοποιούν κάθε αισθητική στην πολιτική.

Και είναι πολλοί οι ψυχασθενείς της πολιτικής και περισσότεροι οι γελωτοποιοί, οι οποίοι σε μια κοινωνία "βουτηγμενη" σε μια αναπόδραστη κρίση αξιών και ήθους, σε μια ένδεια οικονομική, πνευματική και πολιτιστική, οδηγούν τον τόπο στην αναπόφευκτη τραγωδία ή τουλάχιστον στο φάσμα του Τίποτα! Όλοι αυτοί οι ανίκανοι της πολιτικής, εκτρωματικές προβολές μιας κοινωνίας σε απόδραση από τη ευθύνη, στο βλέμμα τους αθροίζουν τα ομοιώματα του σκότους, ενώ ως άλλοι Φιλισταίοι σ' όλους τους κόρφους τους, ο εγωκεντρισμός ανάβει λαμπάδες.

Και ο αυλός των σοβαρών και σκεπτόμενων του τόπου τούτου, αναπαύεται θεοσεβής σε πικραμενα χείλη, μελωδώντας την υποστολή τους ουτοπίας και κάθε έννοιας προοπτικής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους