Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΙΔΗΣ ΕΠΙΖΩΝ ΤΟΥ ΜΑΟΥΤΧΑΟΥΖΕΝ Ο πατέρας μου, Παντελής Θεοδωρίδης, ήταν πάνω απ’ όλα ένας Δημοκράτης — όχι αριστερός ή δεξιός, αλλά Δημοκράτης. Αντιφασίστας Δημοκράτης.

Θυμάμαι όταν τον απέλυσαν από τη δουλειά του στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών Νομού Σερρών, η φασιστική χούντα.

Με πήρε από το χέρι κάποια μέρα και πήγαμε μαζί στο Ροδολίβος (Σερρών). Ήμουν, δεν ήμουν, δέκα χρονών.

Εκεί πήγε σε κάποιον αστυνομικό — πιθανόν γνωστό του — για να μάθει τον λόγο που απολύθηκε.

Τον φάκελό του.

Και θυμάμαι σαν τώρα ότι το μόνο που του βρήκε στον φάκελο ως κατηγορία ο αστυνομικός ήταν ότι ήταν στα κάτεργα, στο Μαουτχάουζεν, στη Γερμανία, μεταξύ 1943–45. Αυτή ήταν η μόνη κατηγορία: το Μαουτχάουζεν.

Γι’ αυτό η χούντα του Παπαδόπουλου απέλυσε τον πατέρα μου.

Θυμάμαι, είχα εξαγριωθεί.

Τον ρωτούσα: «Γιατί; Άφ’ου εσύ πολέμησες τους Γερμανούς, γιατί σε κατηγορούν;» Δεν μπορούσε να το χωρέσει ο νους μου.

Θυμάμαι τον πατέρα: δεν μιλούσε, με κρατούσε από το χέρι και κοίταγε μπροστά. Αχ! Αυτή η ανάμνηση με κυνηγάει χρόνια τώρα.

Αγαπημένε μου πατέρα, δεν ξέρω τι θυμούνται οι άλλοι από σένα.

Νομίζω ότι σε θυμούνται ως έναν γλυκό, ευγενικό, έξυπνο, δημιουργικό άνθρωπο.

Εγώ όμως σε θυμάμαι ως έναν ήρωα — έναν έφηβο (ήσουν 15 χρονών, επονίτης, όταν σε πήραν οι Γερμανοί) — ήρωα του αντιφασιστικού αγώνα.

Έτσι σε κρατώ — σαν φυλαχτό — για πάντα στην καρδιά μου.

Αυτή είναι για μένα η μνήμη σου.

Έφυγες τον Σεπτέμβρη του 1987. Και μεις — λαός βασανισμένος — να πολεμάμε ακόμα τον ρατσισμό και τον φασισμό. https://youtu.be/FmKtz7BUuf0?feature=shared

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους