Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΛΥΚΑΝΘΡΩΠΟΥ Η 17η Ιουνίου του 1983 καταγράφηκε ως μία από τις πιο αμφιλεγόμενες ημερομηνίες στην ιστορία της σύγχρονης παραφυσικής έρευνας.

Σαν σήμερα, πραγματοποιήθηκε στο Κονέκτικατ των Ηνωμένων Πολιτειών ο περιβόητος εξορκισμός του Μπιλ Ράμσεϊ, του ανθρώπου που έμεινε γνωστός στα χρονικά του τρόμου ως ο «Λυκάνθρωπος του Σάουθεντ». Ο Ramsey, ένας κατά τα άλλα ήσυχος οικογενειάρχης από την Αγγλία, παρουσίαζε απότομα ξεσπάσματα ακραίας βίας, κατά τα οποία γρύλιζε, εμφάνιζε υπεράνθρωπη μυϊκή δύναμη και δάγκωνε όποιον βρισκόταν κοντά του.

Για το ζεύγος των Αμερικανών ερευνητών Εντ και Λορέιν Γουόρεν, η περίπτωση αυτή δεν αποτελούσε ιατρικό μυστήριο, αλλά μια ξεκάθαρη περίπτωση δαιμονικής κατάληψης από ένα κτηνώδες πνεύμα.

Η τελετή που διοργάνωσαν με τον Καθολικό επίσκοπο Ρόμπερτ ΜακΚένα αποτέλεσε το αποκορύφωμα μιας μακράς καριέρας, η οποία κινήθηκε ανάμεσα στη θρησκευτική πίστη, τον απόλυτο τρόμο και την παγκόσμια εμπορική επιτυχία.

Ο εξορκισμός ήταν επιτυχής, σύμφωνα με τους συμμετέχοντες, αλλά δεν υπάρχει ούτε ένα στοιχείο που να πιστοποιεί ότι έγινε. Ο Εντ και η Λορέιν Γουόρεν υπήρξαν αναμφίβολα το πιο διάσημο ζευγάρι δαιμονολόγων και πνευματιστών του 20ού αιώνα.

Ιδρύοντας το 1952 τη New England Society for Psychic Research, ξεκίνησαν ένα ταξίδι που, σύμφωνα με τους ίδιους, περιελάμβανε τη διερεύνηση περισσότερων από 10.000 υποθέσεων στοιχειωμάτων και δαιμονισμών. Ο Εντ, ως ο μοναδικός μη χειροτονημένος δαιμονολόγος που αναγνώριζε η Καθολική Εκκλησία, αλλά όχι επίσημα και η Λορέιν, ως μέντιουμ και διαισθητική, έχτισαν μια ολόκληρη αυτοκρατορία γύρω από το μεταφυσικό στοιχείο, με όπλο τους τη διαρκή καταγραφή μαρτυριών, φωτογραφιών και ηχητικών ντοκουμέντων.

Μέσα από αυτό το τεράστιο αρχείο, μερικές υποθέσεις ξεχώρισαν και απέκτησαν μυθικές διαστάσεις.

Η πιο εμβληματική ίσως είναι αυτή της κούκλας Άναμπελ, μιας απλής υφασμάτινης κούκλας που κατηγορήθηκε ότι κινούνταν μόνη της και μετέφερε μια κακόβουλη οντότητα, για να καταλήξει τελικά κλειδωμένη σε μια γυάλινη προθήκη στο ιδιωτικό μουσείο του ζευγαριού.

Ακολούθησε ο «Τρόμος του Άμιτιβιλ» το 1976, όπου η οικογένεια Λουτζ ισχυρίστηκε ότι τρομοκρατήθηκε από δαιμονικές δυνάμεις σε ένα σπίτι όπου είχε διαπραχθεί ένα στυγερό έγκλημα, μια υπόθεση που καθιέρωσε τους Γουόρεν ως παγκόσμια ονόματα.

Στη συνέχεια, το «Πολτεργκάιστ του Ένφιλντ» στην Αγγλία και η τραγική ιστορία της οικογένειας Περόν στο Ροντ Άιλαντ συμπλήρωσαν το παζλ των πιο γνωστών ερευνών τους, ενώ η δίκη του Άρνι Τσεγιέν Τζόνσον το 1981 αποτέλεσε την πρώτη φορά στα αμερικανικά δικαστικά χρονικά, που η υπεράσπιση επικαλέστηκε τον δαιμονισμό ως ελαφρυντικό για φόνο.

Το δικαστήριο απέρριψε αυτή τη θέση Η τεράστια αυτή φήμη δεν θα είχε διατηρηθεί χωρίς την καταλυτική συμβολή των μέσων μαζικής ενημέρωσης, των βιβλίων και του κινηματογράφου.

Οι ίδιοι οι Γουόρεν υπήρξαν δεινοί συγγραφείς και αφηγητές, εκδίδοντας πολυάριθμα βιβλία που παρουσίαζαν τις έρευνές τους ως απόλυτες, τρομακτικές αλήθειες. Το Χόλυγουντ γρήγορα αντιλήφθηκε τη δυναμική αυτών των ιστοριών.

Από τις πρώτες ταινίες για το Άμιτιβιλ, μέχρι τη δημιουργία του σύγχρονου, εξαιρετικά κερδοφόρου κινηματογραφικού σύμπαντος ταινιών «The Conjuring Universe»-υπάρχουν τρεις βασικοί άξονες, Το Κάλεσμα, Άναμπελ, Η Καλόγρια- οι Γουόρεν μεταμορφώθηκαν από ερευνητές της επαρχίας σε παγκόσμιους ποπ ήρωες.

Στη μεγάλη οθόνη παρουσιάζονται ως ευγενείς, ανιδιοτελείς προστάτες των αδυνάμων, που ρισκάρουν τη ζωή και την ψυχή τους για να σώσουν ανυποψίαστες οικογένειες από το απόλυτο κακό.

Οι 9 ταινίες ήταν επιτυχείς εμπορικά, έχοντας κερδίσει συνολικά 2,1 δισεκατομμύρια δολάρια έναντι ενός συνολικού προϋπολογισμού 178 εκατομμυρίων δολαρίων, και έγινε το δεύτερο υψηλότερο κέρδος σειράς τρόμου, πίσω από τον Γκοτζίλα.

Ωστόσο, πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα της ποπ κουλτούρας κρύβεται μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα, την οποία αναδεικνύει η επιστημονική κοινότητα.

Για τους επιστήμονες, τους ψυχολόγους και τους ανεξάρτητους ερευνητές, οι Γουόρεν δεν ήταν τίποτα περισσότερο από επιδέξιοι και χαρισματικοί απατεώνες.

Η βασικότερη κατηγορία εναντίον τους είναι η απόλυτη έλλειψη επιστημονικής τεκμηρίωσης.

Σε καμία από τις χιλιάδες υποθέσεις τους, δεν παρουσιάστηκε ποτέ ούτε ένα εύρημα που να αντέξει σε αυστηρό, ανεξάρτητο έλεγχο.

Οι περίφημες φωτογραφίες τους με «φαντάσματα» αποδείχθηκαν προϊόντα διπλοεκτύπωσης ή αντανακλάσεων του φωτός, και οι ηχογραφήσεις τους ήταν απλοί θόρυβοι του περιβάλλοντος ή αποκυήματα της φαντασίας των εμπλεκομένων.

Επιπλέον, πολλές από τις διάσημες υποθέσεις τους αποκαλύφθηκαν ως οργανωμένες απάτες.

Στην περίπτωση του Άμιτιβιλ, ο δικηγόρος του δολοφόνου παραδέχτηκε αργότερα ότι μαζί με την οικογένεια Λουτζ «επινόησαν την ιστορία τρόμου πάνω από μερικά μπουκάλια κρασί» για να βγάλουν χρήματα και να επηρεάσουν τη δίκη. Στο Ένφιλντ, αποδείχθηκε ότι τα ίδια τα παιδιά της οικογένειας λύγιζαν κουτάλια και έστηναν τα φαινόμενα για να τραβήξουν την προσοχή, ενώ οι Γουόρεν απλώς εκμεταλλεύτηκαν την κατάσταση για να κερδίσουν δημοσιότητα.

Το πιο σκοτεινό σημείο της κριτικής αφορά την ηθική τους στάση.

Κατηγορήθηκαν έντονα ότι εκμεταλλεύονταν ευάλωτους ανθρώπους που έπασχαν από σοβαρές ψυχικές ασθένειες, ή βίωναν έντονο στρες, πείθοντάς τους ότι ήταν θύματα δαιμόνων αντί να τους κατευθύνουν σε ψυχιάτρους και γιατρούς.

Συμπερασματικά, η κληρονομιά των Γουόρεν παραμένει βαθιά διχασμένη.

Από τη μία πλευρά, αποτελούν τους αρχιτέκτονες μερικών από τις πιο συναρπαστικές ιστορίες τρόμου που έχουν ειπωθεί ποτέ, τροφοδοτώντας τη βιομηχανία του θεάματος για δεκαετίες.

Από την άλλη πλευρά, η ψυχρή λογική και η επιστήμη καταδεικνύουν ότι ο κόσμος τους ήταν φτιαγμένος από ψευδαισθήσεις, υπερβολές, απάτες και σκόπιμη παραποίηση της αλήθειας.

Η σημερινή επέτειος του εξορκισμού του Μπιλ Ράμσεϊ μας υπενθυμίζει ακριβώς αυτή την αντίφαση: την ανθρώπινη ανάγκη να πιστεύει στο μεταφυσικό και την παράλληλη ανάγκη της λογικής να αναζητά πάντα την αδιάψευστη αλήθεια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους