Η ελληνική οικονομία, αν ακούσει κανείς τις κυβερνητικές ανακοινώσεις, θριαμβεύει. "Η ανάπτυξη κινείται πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο". "Το δημόσιο χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, αποκλιμακώνεται". "Τα...

Πλήρες Κείμενο:

Η ελληνική οικονομία, αν ακούσει κανείς τις κυβερνητικές ανακοινώσεις, θριαμβεύει. "Η ανάπτυξη κινείται πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο". "Το δημόσιο χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, αποκλιμακώνεται". "Τα μνημονιακά δάνεια αποπληρώνονται νωρίτερα". Οι οίκοι αξιολόγησης χαμογελούν. "Οι αγορές δείχνουν εμπιστοσύνη". Οι επενδύσεις, μας λένε, αυξάνονται.

Στα χαρτιά, όλα πηγαίνουν τέλεια… Κι όμως, υπάρχει ένα επίμονο πολιτικό και κοινωνικό παράδοξο.

Όσο βελτιώνονται οι δείκτες τόσο δυσκολεύεται η κοινωνία να συμμεριστεί αυτόν τον ενθουσιασμό.

Γιατί οι αριθμοί ψευδώς ευημερούν.

Οι άνθρωποι όμως όχι… ούτε ψευδώς Εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση της κυβερνητικης πολιτικής.

Η κυβέρνηση μιλά με παραμυθένιους όρους μακροοικονομίας, (αφού δεν λαμβάνονται υπόψιν άβολοι παράμετροι). Άσε που ο πολίτης ζει στη μικροοικονομία.

Το κράτος μετρά spreads, αποδόσεις ομολόγων, πληθωρισμένους ονομαστικούς ρυθμούς ανάπτυξης και λανθάνουσες επενδυτικές ροές.

Επιπλέον, το νοικοκυριό μετρά λογαριασμούς, ενοίκιο, σούπερ μάρκετ, ρεύμα, καύσιμα, δόσεις... Και ο μήνας δεν βγαίνει… Αυτό είναι πολιτικό πρόβλημα.

Γιατί η οικονομία δεν κρίνεται μόνο από "δημιουργικούς" πίνακες.

Κρίνεται από το κατά πόσο η βελτίωσή της μεταφράζεται σε αύξηση βιοτικού και οικονομικού επιπέδου, πραγματική ανακούφιση για τους πολλούς.

Στην πραγματική οικονομία, η εικόνα είναι θλιβερή… Οι σημαντικοί δείκτες (όπως το έλλειμα του εμπορικού ισοζυγίου, το ιδωτικό χρέος κ.ο.κ.) το δείχνουν.

Τρώμε τις σάρκες μας... Η Ελλάδα είναι σήμερα μια χώρα με εύθραυστη κοινωνία, με μεγάλη ανασφάλεια, με μεγάλο επιχειρηματικό -επενδυτικό ρίσκο για την μικρή και μεσαία τάξη, με υψηλότερο κοινωνικό άγχος.

Μπορεί με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη από τις αγορές αλλά μικρότερη εμπιστοσύνη από την κοινωνία.

Αυτή είναι η αντίφαση.

Η μεσαία τάξη, η οποία αποτέλεσε για δεκαετίες τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, καταστρέφεται και οι νέοι αδυνατούν να δημιουργήσουν οικογένεια... Για τον μέσο πολίτη η επενδυτική βαθμίδα δεν ψωνίζει στο σούπερ μάρκετ ούτε πληρώνει το ενοίκιο.

Δεν γεμίζει το ρεζερβουάρ, δεν μειώνει τον λογαριασμό του ρεύματος και δεν εξαφανίζει την ανασφάλεια για την επόμενη μέρα.

Γι’ αυτό και η επίκληση επιλεκτικά θετικών δεικτών σκοντάφτει πάνω στην οικονομική και κοινωνική επιστήμη αλλά και στην πιο αμείλικτη μορφή αξιολόγησης: την καθημερινή εμπειρία.

Μια χώρα μπορεί να βελτιώνει κάποιους αριθμούς της και ταυτόχρονα να χειροτερεύει ως κοινωνία.

Και όταν αυτό συμβαίνει για αρκετό καιρό, δημιουργείται κάτι βαθύτερο από οικονομική δυσφορία.

Δημιουργείται κρίση εμπιστοσύνης.

Ο πολίτης ακούει για success stories και αισθάνεται ότι αφορούν κάποιον άλλον.

Κάποια άλλη Ελλάδα.

Όχι εκείνη που ζει καθημερινά… Η πραγματική πρόκληση δεν είναι να πειστεί η ΕΕ, οι διεθνείς οίκοι και οργανισμοί, ότι η Ελλάδα μπορεί να έχει "καλούς δείκτες" ή να αποπληρώνει το επαχθές χρέος της με ματωμένα πλεονάσματα... Η πραγματική πρόκληση είναι να πειστεί γι’ αυτό ο ίδιος ο Ελληνας πολίτης.

Γιατί, όταν οι fake αριθμοί ευημερούν αλλά οι άνθρωποι δυσφορούν, το πρόβλημα παύει να είναι λογιστικό, γίνεται βαθιά πολιτικό.

Και κανένα ψευδεπίγραφο success story δεν αρκεί για να κρύψει μια κοινωνία που ασφυκτιά… Οι πολίτες δεν είναι οι χρήσιμοι ηλίθιοι της κυβέρνησης για να πιστέψουν ότι η οικονομία ευημερεί όταν οι ίδιοι φτωχοποιούνται.

Η ακρίβεια είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών που επιτρέπουν σε ολιγοπώλια και καρτέλ να λειτουργούν ανεξέλεγκτα, μεταφέροντας το κόστος στις πλάτες των νοικοκυριών.

Πρόκειται για μια διαρκή μεταφορά πλούτου από τους πολίτες προς συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα.

Η ανάπτυξη που βασίζεται στην αύξηση των τιμών δεν είναι ανάπτυξη.

Είναι λογιστική απάτη απέναντι στην κοινωνία και πολιτική εξαπάτηση απέναντι στους πολίτες.

Την ίδια στιγμή, το κράτος εισπράττει ολοένα και περισσότερα μέσω του ΦΠΑ.

Δλδ όσο αυξάνονται οι τιμές, αυξάνονται αυτόματα και τα φορολογικά έσοδα.

Το δημόσιο ταμείο γεμίζει όχι επειδή παράγεται περισσότερος πλούτος, αλλά επειδή οι πολίτες πληρώνουν ακριβότερα τα ίδια ακριβώς προϊόντα.

Η κυβέρνηση εμφανίζει μια fake δημοσιονομική επιτυχία, ενώ η κοινωνία χρηματοδοτεί αυτή την "επιτυχία" μέσα από τη δική της φτωχοποίηση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους