Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Α. Η τεράστια αγχωτική παγίδα και υπαρξιακή πάλη του να είσαι ταυτόχρονα ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ (φοβισμένος, ντροπιασμένος, εγωιστής, ατελής, ευάλωτος, εξαρτημένος, πονεμένος, σκοτεινός, ζωικός, κλπ) και ΕΞΕΛΙΓΜΕΝΟΣ (ακέραιος, υποδειγματικος, αυτόνομος, αξιοπρεπής, γενναίος, φωτεινός, συνειδητός, ανθρώπινος...). Κυρίως για νεότερους και αδοκίμαστους που αισθάνονται ότι έχουν πολλά ουτοπικά-ιδανικά να αποδείξουν - σε ποιους; - ώστε ν' "αξίζουν" (την αποδοχή, την αγάπη, την ασφάλεια, την εκτίμηση, την επιτυχία) και, ως εκ τούτου, να μην απορριφθούν από την κοινωνία και τους θεσμικούς φορείς ή υποσυνείδητους κριτές της Ηθικής Συνείδησης της... Β... Ω. Ευτυχώς (κάποιοι) ωριμάζουμε και μαθαίνουμε από τις παγίδες-αδιέξοδα της κοινωνικής (ποιανού στην απειρόμορφη κοινωνία μας ακριβώς;) αποδοχής και συνειδητοποιούμε ότι δεν χρειάζεται ούτε να το παλεύουμε, ούτε να κρυβόμαστε ή υποκρινόμαστε (σαν νευρωτικοί χαμαιλέοντες), ούτε να αποδείξουμε πλέον κάτι.

Απλά βιώνουμε το αντιφατικό, ανεπαρκές, πονεμένο, εγωιστικό (και άλλα "ολόδικά μας" μέρη του) Είναι μας με αποδοχή και συμπόνια (από έναν "λίγο πιο φωτισμένο" εαυτό και επίλεκτους λίγο πιο φωτισμένους άλλους ομοιοπαθείς) και ελπίζουμε - ή ιδανικά γνωρίζουμε - ότι τείνει όλο και πιο εξελιγμένα προς το ανθρώπινο (νιώθω), το αξιοπρεπές (σέβομαι), την (ελεύθερη) αγάπη, το (ζωογόνο) διεκδικητικό, το αυθεντικό Είναι μας... ταυτόχρονα προς το "εαυτο-αποδέχομαι", "εαυτο-πραγματώνω" και το "εαυτο-υπερβαίνω"! Δρ. Μάνος Ζαχαριουδάκης 17.ιουν.26 * Εμπνευσμένο από το δοκίμιο του ψυχολόγου Αντώνη Ανδρουλιδάκη για τον ύπουλα αθεράπευτο "θεραπευμένο" θεραπευτή... που άγγιξε πολλούς από εμάς σ' αυτή την ώριμη ηλικία της συνειδητοποιημένης ταπεινής μα και περήφανης αυτοαποδοχής - όσα στίγματα, ουλές, δάκρυα και χαμόγελα κι αν μας στοιχειοθετούν ή ακόμη μας στοιχειώνουν. ** Γλυπτό: Jerzy Kedziora

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους