Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ωμό κρέας, μάγοι, προδότες και μια ιστορία γεμάτη στερεότυπα : Το κάποτε Ζαΐρ νυν Κονγκό ήταν η πρώτη υποσαχάρια αφρικανική χώρα, που έπαιξε σε Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου, το 1974.

Έχασε και στα τρία παιχνίδια, που έδωσε, στο ένα από αυτά με 9-0 από την τότε Γιουγκοσλαβία και δεν σημείωσε ούτε ένα γκολ.

Για τη συγκεκριμένη ομάδα είχαν ακουστεί απίστευτα πράγματα, που άγγιζαν τη σφαίρα του γραφικού και σήμερα θεωρούνται ψευδή και ρατσιστικά, όπως ότι η αποστολή της ομάδας περιελάμβανε παραδοσιακούς μάγους για εξορκισμούς και προστασία από το κακό μάτι αλλά και φορτίο με ωμό κρέας, που οι παίκτες δήθεν κατανάλωναν για να καρδαμώσουν.

Για χρόνια συνόδευε την ομάδα, πέρα από τις εικόνες της υπερκάλτ φανέλα της, η φημολογούμενη άγνοιά της για το σύγχρονο ποδόσφαιρο, κάτι το οποίο ενίσχυσε η αδυναμία της να βάλει έστω ένα τέρμα.

Κυρίως, όμως, η αντίληψη αυτή βασίστηκε στο περιστατικό, κατά το οποίο, στο παιχνίδι με τη Βραζιλία, ενώ είχε στηθεί η μπάλα για εκτέλεση φάουλ από τους Βραζιλιάνους, ο Μουάπε Ιλούνγκα της εθνικής Ζαΐρ έτρεξε προς την μπάλα και την κλώτσησε μακρυά, με αποτέλεσμα να δεχθεί κίτρινη κάρτα. Ο Άγγλος παρουσιαστής Τζον Μότσον χαρακτήρισε το στιγμιότυπο ως «αλλόκοτη στιγμή αφρικανικής άγνοιας». Ένα τέτοιο σχόλιο σήμερα θα του είχε κοστίσει τη θέση του στο BBC.

Τότε, είχε χαρακτηριστεί εύστοχο σχόλιο και χαρακτήριζε για δεκαετίες τη συγκεκριμένη εθνική ομάδα.

Εκείνη την εποχή ο Μομπούτου Σέσε Σέκο κυβερνούσε δικτατορικά το Ζαΐρ και η πρόκριση της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου της χώρας του ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να τη διαφημίσει και μαζί να διαφημιστεί ο ίδιος για κάτι διαφορετικό από τις εξαφανίσεις αντιφρονούντων και την απομύζηση της χώρας του από τον πλούτο της.

Κάλεσε τους παίκτες της εθνικής στο προεδρικό μέγαρο και τους υποσχέθηκε πλούσια δώρα και χρήματα για την πρόκριση μαζί με άφθονα χρήματα για να απολαύσουν τη διαμονή τους στη Δυτική Γερμανία, όπου επρόκειτο να λάβει χώρα η οργάνωση.

Όταν, όμως, οι παίκτες μπήκαν στο αεροπλάνο, πρόσεξαν, ότι μαζί τους μπήκαν και αρκετοί αξιωματούχοι και ευνοούμενοι του Μομπούτου.

Αυτοί πήραν όσα χρήματα ο Μομπούτου είχε υποσχεθεί στους παίκτες για τα καθημερινά έξοδα και την ψυχαγωγία τους στη διάρκεια της διοργάνωσης.

Σημειωτέον ότι όλοι παίκτες της εθνικής Ζαΐρ ήταν ερασιτέχνες άρα δεν είχαν επαγγελματικά συμβόλαια με τις ομάδες τους και οι εργοδότες τους, αν είχαν τέτοιους και δεν ήταν π.χ. αγρότες, δεν τους πλήρωναν δώρα ή έξτρα για να περάσουν καλά στη Δυτική Γερμανία.

Το αποτέλεσμα ήταν, ότι οι παίκτες έβγαλαν το τουρνουά στο ξενοδοχείο τους και αυτό, σε συνδυασμό με την καλοπέραση των λοιπών συνεπιβατών τους στο αεροπλάνο από το Ζαΐρ δημιούργησε άφθονο εκνευρισμό.

Επιπλέον, η ομάδα ήταν ομολογουμένως αδύναμη και ο Μομπούτου και η κλίκα του την είχαν φορτώσει με άγχος επιμένοντας ότι έπρεπε να διακριθεί στη διοργάνωση και όλα αυτά ενώ οι παίκτες δεν είχαν φράγκο να κάνουν μια βόλτα έξω από το ξενοδοχείο και έφτασαν στο σημείο να συναντηθούν για να αποφασίσουν μήπως έπρεπε να μην κατεβούν στα υπόλοιπα παιχνίδια, μετά τον αγώνα με τη Σκωτία.

Σταδιακά, η παράνοια της πολιτικής ηγεσίας του Ζαΐρ έφτασε στο σημείο να διοργανωθεί συνέντευξη Τύπου, πριν το παιχνίδι με τη Γιουγκοσλαβία, όπου κυβερνητικοί παράγοντες δήλωσαν, ότι ο προπονητής της εθνικής, ο Γιουγκοσλάβος Μπλάγκογε Βίντινιτς, ανακρινόταν, γιατί θεωρούνταν σίγουρο, ότι είχε φανερώσει στους συμπατριώτες του τα σχέδια της εθνικής Ζαΐρ.

Παραδόξως, πάντως, ο Βίντινιτς κάθισε κανονικά στον πάγκο για το παιχνίδι αυτό.

Μετά την «εννιάρα» από τη Γιουγκοσλαβία, ο Μομπούτου και οι αυλικοί του χαρακτήρισαν προδότες και άχρηστους τους παίκτες και τους απείλησαν ευθέως, ότι θα τους τιμωρούσαν, αν δέχονταν περισσότερα από τρία γκολ στον αγώνα με τη Βραζιλία, και δεν θα ξανάβλεπαν το Ζαΐρ και τις οικογένειές τους.

Για καλή τους τύχη, έχασαν με 3-0 και ξανάδαν και τα δύο.

Πάντως τα δώρα, που ο Μομπούτου τους είχε υποσχεθεί, δεν τα είδαν ποτέ. Ο Ιλούνγκα έδωσε αρκετές συνεντεύξεις χρόνια μετά το συγκεκριμένο Παγκόσμιο και εκεί παρέθεσε διαφορετικές εξηγήσεις για την ανεξήγητη αντίδρασή του.

Τη μια είπε, ότι το έκανε, επειδή ήθελε να διαμαρτυρηθεί, που οι ακόλουθοι της εθνικής είχαν σπαταλήσει για πάρτη τους τα χρήματα, τα οποία προορίζονταν για τους παίκτες.

Αργότερα, είπε, ότι θέλησε να προκαλέσει την αποβολή του, επειδή είχε αγανακτήσει με την κακοπέραση των παικτών και την κατασπατάληση των χρημάτων για τα έξοδά τους στη Δυτική Γερμανία από τους ακολούθους της εθνικής.

Πιο μετά, είπε, ότι είχε αγανακτήσει με τις κακές εμφανίσεις της εθνικής του και δεν είχε κίνητρο πλέον να παίξει σοβαρά.

Και σε άλλη φάση είπε, ότι θέλησε να αντιδράσει για τις απειλές του Μομπούτου μετά την «εννιάρα» από τη Γιουγκοσλαβία. Ο Ιλούνγκα δεν είχε ενημερώσει τους συμπαίκτες του για την ενέργειά του.

Οι παίκτες της εθνικής Ζαΐρ συνέχισαν τη ζωή τους φτωχικά.

Κάποιοι όπως ο Μπουάνγκα και ο Κακόκο έφυγαν για την Ευρώπη, όπου έφτιαξαν τις ζωές τους.

Άλλοι όπως ο Ιλούνγκα έζησαν το υπόλοιπο της ζωής τους φτωχικά.

Οι ιστορίες τους δεν απασχόλησαν ξανά τον Τύπο παρά σποραδικά.

Μέχρι σήμερα, οι φήμες για το ωμό κρέας και την άγνοια των παικτών για το σύγχρονο ποδόσφαιρο αναπαράγονται από πολύ κόσμο κόντρα στην πραγματικότητα, ότι η εθνική Ζαΐρ του 1974 ήταν απλά μια αδύναμη ομάδα, που ούτε περίμενε από μάγους να της δώσουν υπερφυσικές δυνάμεις ούτε ήταν άσχετη από ποδόσφαιρο.

Ίσως φταίει το γεγονός, ότι ακόμα πολλοί Δυτικοί δεν μπορούν να δεχθούν τις ιστορίες πίσω από τις κακές εμφανίσεις της πρώτης υποσαχάριας αφρικανικής χώρας σε παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου και θεωρούν πιο εύκολο να πιστέψουν για μάγους και άσχετους με το ποδόσφαιρο παίκτες :

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους