Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρακάτω, στην σελίδα, έχω κάνει μια ανάρτηση της κ. Δανάης Δούκα για τις γυναίκες στο Ιράν πριν και μετά την Ισλαμική Επανάσταση, ανάρτηση η οποία συγκέντρωσε αρκετά σχόλια.

Σε παρέμβασή μου θέλησα να δείξω σε όσους υποστηρίζουν το καθεστώς της Ισλαμικής Επανάστασης πως το Ισλάμ δεν είναι σύμφυτο με την Ιρανική ιστορία και τον ιρανικό πολιτισμό αλλά το fb δεν πήρε στα σχόλια το κείμενο που ήθελα να αναρτήσω.

Το παραθέτω εδώ: Ένα από τα μεγάλα παράδοξα της ιστορίας είναι ότι η συντριβή της σασσανιδικής Περσίας από τον Ηράκλειο δεν ωφέλησε τελικά ούτε το Βυζάντιο ούτε την Περσία. Η Μάχη της Νινευί, το 627 μ.Χ., υπήρξε βυζαντινός θρίαμβος, αλλά ήρθε στο τέλος ενός πολέμου εξάντλησης ανάμεσα στις δύο μεγάλες αυτοκρατορίες της εποχής. Οι Ρωμαίοι της Ανατολής και οι Πέρσες είχαν αλληλοαιμορραγήσει τόσο πολύ, ώστε λίγα χρόνια αργότερα βρέθηκαν και οι δύο ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τη νέα δύναμη που ανέβαινε από την Αραβική Χερσόνησο.

Η αραβική κατάκτηση βρήκε την Περσία πληγωμένη και αποδιοργανωμένη.

Όμως αυτό που ακολούθησε δεν εξαφάνισε τον ιρανικό πολιτισμό.

Τον υπέταξε πολιτικά, τον αναδιαμόρφωσε θρησκευτικά, αλλά δεν τον διέλυσε πολιτισμικά. Το Ισλάμ δεν ήταν η αρχική θρησκεία της Περσίας.

Πριν από την αραβική κατάκτηση, ο βασικός θρησκευτικός κορμός του ιρανικού κόσμου ήταν ο ζωροαστρισμός, μαζί με χριστιανικές, εβραϊκές, μανιχαϊκές και άλλες κοινότητες.

Η ιρανική ταυτότητα είναι πολύ παλαιότερη από το Ισλάμ.

Έχει αυτοκρατορική μνήμη, γλώσσα, διοικητική παράδοση, ποιητική κουλτούρα, ιστορική συνείδηση και βαθιά αίσθηση πολιτισμικής συνέχειας.

Μετά την αραβική κατάκτηση, ο εξισλαμισμός της Περσίας υπήρξε σταδιακός και κράτησε αιώνες.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα, μάλιστα, η Περσία ήταν κυρίως σουνιτική.

Η μεγάλη στροφή προς τον σιιτισμό έγινε πολύ αργότερα, με τους Σαφαβίδες, από τον 16ο αιώνα.

Άρα το Ισλάμ δεν είναι σύμφυτο με την προϊσλαμική ιστορία του Ιράν.

Επιβλήθηκε πάνω σε έναν παλαιότερο, ισχυρότερο και βαθύτερο πολιτισμό.

Στη συνέχεια, φυσικά, αφομοιώθηκε, μεταπλάστηκε και ιρανοποιήθηκε. Το Ιράν δεν έγινε απλώς ισλαμικό.

Έκανε και το Ισλάμ περσικό σε πολλά πεδία: στη φιλοσοφία, στην ποίηση, στη διοίκηση, στη θεολογία, στην αισθητική, στη μυστική παράδοση.

Στα νεότερα χρόνια, το μεγάλο δημοκρατικό και εθνικό διάλειμμα υπήρξε ο Μοχάμεντ Μοσαντέκ. Ο Μοσαντέκ εξέφρασε έναν ιρανικό εθνικισμό συνδεδεμένο όχι με τη θεοκρατία, αλλά με την εθνική κυριαρχία, το κοινοβούλιο και τον έλεγχο του πετρελαίου από το ιρανικό κράτος.

Η ανατροπή του το 1953 από τη Δύση, με τη συνεργασία αμερικανικών και βρετανικών υπηρεσιών, υπήρξε καθοριστική πληγή στην ιρανική πολιτική συνείδηση.

Από εκεί ξεκινά μεγάλο μέρος της σύγχρονης καχυποψίας των Ιρανών απέναντι στη Δύση.

Το τραγικό είναι ότι οι δυνάμεις που θα μπορούσαν να στηρίξουν μια κοσμική, δημοκρατική, εθνική πορεία του Ιράν δεν στάθηκαν στο ύψος της ιστορίας. Το Τουντέχ, το ιρανικό κομμουνιστικό κόμμα, είχε μεγάλη ευθύνη.

Αντί να δει τον κίνδυνο της θεοκρατίας, είδε κυρίως τον αντιιμπεριαλισμό των ισλαμιστών.

Όπως συχνά συνέβη στον 20ό αιώνα, ένα τμήμα της Αριστεράς πίστεψε ότι ο εχθρός του εχθρού της ήταν σύμμαχος.

Έτσι, υποστήριξε ή ανέχθηκε τον Χομεϊνί, θεωρώντας ότι η ανατροπή του Σάχη και η σύγκρουση με τις ΗΠΑ ήταν το κύριο ζητούμενο.

Το αποτέλεσμα ήταν ολέθριο.

Οι ισλαμιστές αξιοποίησαν τους κομμουνιστές, τους φιλελεύθερους, τους εθνικιστές, τους φοιτητές και τους διανοουμένους για να ανατρέψουν τον Σάχη.

Μόλις κατέλαβαν την εξουσία, τους εξουδετέρωσαν έναν προς έναν. Το Τουντέχ, που νόμιζε ότι συμμετείχε σε μια αντιιμπεριαλιστική επανάσταση, κατέληξε να συντριβεί από το ίδιο το καθεστώς που βοήθησε να σταθεί στα πόδια του.

Η ισλαμική επανάσταση δεν ήταν καθολική απαίτηση του ιρανικού λαού για θεοκρατία.

Ήταν μια ευρεία αντικαθεστωτική έκρηξη εναντίον του Σάχη, μέσα στην οποία συμμετείχαν πολύ διαφορετικές δυνάμεις: κληρικοί, φοιτητές, κομμουνιστές, εθνικιστές, φιλελεύθεροι, ισλαμοαριστεροί, γυναίκες, διανοούμενοι, δημοκρατικοί και παραδοσιακοί.

Αυτό που τους ένωνε ήταν η αντίθεση στον Σάχη.

Αυτό που τους χώριζε ήταν το ερώτημα τι θα έρθει μετά.

Υπήρχαν δυνάμεις που δεν ήθελαν ούτε τον Σάχη ούτε τους μουλάδες. Το Εθνικό Μέτωπο, οι συνταγματικοί φιλελεύθεροι, το Εθνικό Δημοκρατικό Μέτωπο, ο Μπαζαργκάν, ο Μπανισαντρ, τμήματα της κοσμικής διανόησης, φοιτητικές οργανώσεις, γυναικεία κινήματα και άλλες δημοκρατικές δυνάμεις επιδίωκαν ένα Ιράν ανεξάρτητο, αλλά όχι θεοκρατικό.

Ηττήθηκαν γιατί ήταν διασπασμένες, χωρίς ενιαίο μηχανισμό και χωρίς το δίκτυο που διέθετε ο κλήρος μέσα από τα τζαμιά.

Το σημερινό Ιράν δεν είναι η φυσική και αναπόφευκτη έκφραση της ιρανικής ιστορίας.

Ο ιρανικός πολιτισμός είναι πολύ βαθύτερος από το καθεστώς των μουλάδων και πολύ παλαιότερος από το Ισλάμ.

Όποιος μιλά για το Ιράν πρέπει να ξεχωρίζει τον ιρανικό λαό και τον πολιτισμό του από το θεοκρατικό καθεστώς που τους καπελώνει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους