Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Άμα δεν μου δώσετε ούτε αυτόν τον μήνα, να ξέρετε ότι με πετάτε στον δρόμο». Αυτό μας είπε ο γιος μας και χτύπησε το χέρι στο τραπέζι τόσο δυνατά που πετάχτηκε το ποτήρι με το νερό.

Εκείνη την ώρα ανέβηκα κι εγώ.

Του είπα «μη μας μιλάς λες και σου χρωστάμε». Το είπα άσχημα.

Και το ξέρω ότι τον πλήγωσα.

Αλλά είχαν μαζευτεί πολλά.

Ο γιος μας είναι 32 χρονών.

Τα τελευταία τέσσερα περίπου χρόνια ήταν συνεχώς σε μια κατάσταση «θα στρώσω», «βρήκα κάτι», «ξεκινάω από Δευτέρα», «περιμένω να με πάρουν από μια δουλειά». Στην αρχή τον βοηθούσαμε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ενοίκιο για το δυάρι που είχε νοικιάσει στο Περιστέρι, λογαριασμός ΔΕΗ, κάρτα κινητού, βενζίνες, κάτι χρέη σε φίλους, μετά «ένα μικρό άνοιγμα» στην κάρτα.

Κάθε φορά μας έλεγε «μόνο μέχρι να σταθώ λίγο». Κι εμείς δίναμε.

Άλλοτε εγώ κρυφά από τον πατέρα του, άλλοτε ο πατέρας του χωρίς να το ξέρω εγώ.

Αυτό το μάθαμε στον τελευταίο καβγά και κατάλαβα ότι δεν τον μπερδέψαμε μόνο εκείνον, μπερδέψαμε και ο ένας τον άλλον.

Η αλήθεια είναι ότι ούτε εμείς ήμασταν ξεκάθαροι.

Του λέγαμε «πρέπει να σοβαρευτείς» και μετά, άμα μας έπαιρνε τηλέφωνο βράδυ και έλεγε «δεν έχω ούτε για σούπερ μάρκετ», τρέχαμε.

Εγώ ειδικά δεν άντεχα στην ιδέα ότι το παιδί μου θα μείνει χωρίς ρεύμα ή θα του κόψουν το ίντερνετ και δεν θα μπορεί ούτε βιογραφικά να στείλει.

Μόνο που μετά μάθαινα ότι βιογραφικά δεν είχε στείλει σχεδόν πουθενά.

Είχε κάνει διάφορες δουλειές.

Σε καφέ, σε αποθήκη στον Ασπρόπυργο, για λίγο ντελίβερι, μετά σε ένα μαγαζί με κινητά.

Κάπου τσακωνόταν, κάπου βαριόταν, κάπου του έδιναν λίγα, κάπου τον καθυστερούσαν.

Δεν λέω ότι έφταιγε πάντα εκείνος. Στην Ελλάδα ζούμε, όλοι ξέρουμε τι γίνεται με τους μισθούς και πώς φέρονται σε πολλούς νέους.

Αλλά δεν έφταιγαν πάντα και οι άλλοι.

Το χειρότερο δεν ήταν μόνο τα λεφτά.

Ήταν ότι όλο το σπίτι είχε αρχίσει να γυρίζει γύρω από αυτό.

Η κόρη μας είχε σταματήσει να λέει τη γνώμη της γιατί έβλεπε ότι κάθε Κυριακή στο τραπέζι θα καταλήγαμε στο ίδιο θέμα.

Η γιαγιά του έλεγε «δώστε του, παιδί σας είναι». Ο αδελφός μου έλεγε «τον κακομάθατε». Η πεθερά μου έλεγε ότι «ένα αγόρι αργεί να ωριμάσει». Όλοι άποψη.

Τα λεφτά όμως έβγαιναν από εμάς.

Πριν από δύο μήνες έγινε το χειρότερο.

Μας ζήτησε 850 ευρώ.

Είπε ότι αν δεν τα έδινε άμεσα, θα τον έβγαζε ο ιδιοκτήτης από το σπίτι.

Ο πατέρας του είπε «δεν υπάρχουν». Τότε εκείνος άρχισε να φωνάζει ότι τόσα χρόνια δουλεύουμε και μόνο για τους εαυτούς μας κοιτάμε.

Εκεί εξερράγην κι εγώ και του είπα «δουλεύουμε για να πληρώνουμε και τα δικά σου λάθη;». Σηκώθηκε, έβαλε τα κλάματα από τα νεύρα πιο πολύ, και είπε «καλά, τελειώσαμε». Μετά έμαθα κάτι που με έκανε να θυμώσω ακόμη περισσότερο, αλλά και να νιώσω ενοχές.

Ο πατέρας του είχε ήδη δώσει 300 ευρώ την προηγούμενη εβδομάδα χωρίς να μου το πει.

Και ο γιος μας είχε έρθει ξανά σε μένα ζητώντας άλλα, λέγοντας ότι δεν είχε πάρει τίποτα από κανέναν.

Όταν τον ρώτησα γιατί είπε ψέματα, μου είπε «γιατί αν σας τα λέω όλα, αρχίζετε το κήρυγμα». Δεν ξέρω αν ήταν δικαιολογία ή αλήθεια.

Μάλλον και τα δύο. ⬇️Για χρόνια δίναμε λεφτά στον ενήλικο γιο μας κάθε φορά που έλεγε πως είναι «η τελευταία φορά», μέχρι που ένας άγριος καβγάς στο οικογενειακό τραπέζι μάς ανάγκασε να σταματήσουμε.

Η απόφαση αυτή άνοιξε μεγάλη πληγή στο σπίτι, αλλά λίγο αργότερα ήρθε μια κίνηση που δεν περιμέναμε καν 😔💶👨‍👩‍👦 Διάβασε παρακάτω τι έγινε μετά και πώς άλλαξε η σχέση μας.⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους