Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δέκα χρόνια αναμονής, δέκα χρόνια αγωνίας για τις οικογένειες ΑμεΑ. Η πρόσφατη επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή Σερρών Κωνσταντίνου Μπούμπα Ελληνικής Λύσης Κυριάκος Βελόπουλος προς την Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης φέρνει ξανά στο προσκήνιο ένα ζήτημα που για χιλιάδες οικογένειες δεν είναι απλώς μια διοικητική εκκρεμότητα, αλλά μια καθημερινή μάχη επιβίωσης και αξιοπρέπειας.

Το θέμα αφορά τους γονείς που εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα και φροντίζουν παιδιά ή μέλη της οικογένειάς τους με βαριές αναπηρίες.

Παρά τις επανειλημμένες δεσμεύσεις, τις επιτροπές εργασίας και τις σχετικές νομοθετικές προβλέψεις, εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια δεν έχει δοθεί οριστική λύση στο ζήτημα της συνταξιοδότησής τους.

Για όσους δεν ζουν αυτή την πραγματικότητα, ίσως πρόκειται για μία ακόμη εκκρεμότητα της δημόσιας διοίκησης.

Για εμάς όμως, τους γονείς παιδιών με αναπηρία, πρόκειται για μια διαρκή πηγή άγχους και ανασφάλειας.

Ως μητέρα παιδιού ΑμεΑ γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει να προσπαθείς καθημερινά να συνδυάσεις εργασία, φροντίδα, θεραπείες, ιατρικά ραντεβού και τις αυξημένες ανάγκες του παιδιού σου.

Οι ώρες δεν φτάνουν ποτέ.

Η ψυχική και σωματική εξάντληση γίνεται τρόπος ζωής.

Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει πάντα το ερώτημα που βασανίζει κάθε γονέα: «Τι θα γίνει όταν δεν θα μπορώ πια να εργάζομαι;» Οι γονείς παιδιών με βαριές αναπηρίες δεν ζητούν προνόμια.

Ζητούν ισότητα και αναγνώριση της ιδιαίτερης επιβάρυνσης που επωμίζονται σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

Είναι άδικο να υπάρχουν ευνοϊκότερες ρυθμίσεις για αντίστοιχες περιπτώσεις στον δημόσιο τομέα και να παραμένουν αποκλεισμένοι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα.

Ακόμη πιο οδυνηρό είναι το γεγονός ότι οι οικογένειες ακούν εδώ και χρόνια για επιτροπές, πορίσματα και μελέτες, χωρίς να βλέπουν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Από το 2016 μέχρι σήμερα έχουν συγκροτηθεί ομάδες εργασίας, έχουν τεθεί προθεσμίες και έχουν δοθεί υποσχέσεις.

Ωστόσο, το πολυαναμενόμενο πόρισμα παραμένει άγνωστο και οι γονείς συνεχίζουν να περιμένουν.

Η αγωνία μας δεν αφορά μόνο τη δική μας σύνταξη.

Αφορά το μέλλον των παιδιών μας.

Πολλοί γονείς γνωρίζουν ότι η φροντίδα δεν σταματά στην ενηλικίωση.

Συνεχίζεται για όλη τη ζωή.

Κάθε χρόνο που περνά, μεγαλώνουμε κι εμείς.

Οι δυνάμεις μας μειώνονται, οι υποχρεώσεις παραμένουν και η αβεβαιότητα γίνεται μεγαλύτερη.

Η επίκαιρη ερώτηση ζητά συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και σαφείς απαντήσεις.

Και δικαίως.

Οι οικογένειες των ατόμων με αναπηρία δεν μπορούν να περιμένουν άλλο.

Δεν μπορούν να ζουν με υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, ούτε να αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Η Πολιτεία οφείλει να αναγνωρίσει έμπρακτα τον ρόλο των γονέων-φροντιστών και να προχωρήσει άμεσα στις αναγκαίες νομοθετικές ρυθμίσεις.

Η κοινωνική δικαιοσύνη δεν μετριέται μόνο με λόγια.

Μετριέται από το πόσο στηρίζει τους ανθρώπους που καθημερινά δίνουν έναν αθόρυβο αλλά άνισο αγώνα.

Για εμάς τους γονείς παιδιών ΑμεΑ, η διεκδίκηση αυτή δεν είναι συνδικαλιστικό αίτημα.

Είναι ζήτημα αξιοπρέπειας, ισότητας και σεβασμού.

Και μετά από δέκα χρόνια αναμονής, ήρθε η ώρα να δοθούν λύσεις και όχι άλλες υποσχέσεις. Όχι άλλες δεσμεύσεις Απαιτούμε άμεσες ενέργειες και Λύσεις! Τρεμπελή Δήμητρα Πολιτευτής Ελληνικής Λύσης Ν.Ημαθίας Κυριάκος Βελόπουλος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους