Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΡΑΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΟΡΟΣΗΜΟ ΣΤΟΝ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΙΣΧΥΟΣ Ο γνωστός μας καθηγητής Νμίτρι Τρένιν, πρόεδρος του Russian International Affairs Council (RIAC), έγραψε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όπως πάντα, τη δική μου προσωπική άποψη εκφράζει μόνο ό,τι υπογράφω ο ίδιος.

---------------- Τι διαφορά κάνει το ένα έτος! Τον περασμένο Ιούνιο, αμέσως μετά την πρώτη κοινή ισραηλινο-αμερικανική επίθεση εναντίον του Ιράν, κυκλοφορούσε ένα αστείο στη Μέση Ανατολή.

Περιέγραφε έναν μπάρμαν που υποδεχόταν έναν Αμερικανό, έναν Ισραηλινό και έναν Ιρανό στο μπαρ του, τους πρόσφερε μπύρες και τους έλεγε: «Συγχαρητήρια, κύριοι· κερδίσατε όλοι». Όχι όμως αυτή τη φορά.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχει μόνο ένας νικητής στον δεύτερο πόλεμο εναντίον του Ιράν: το Ιράν.

Υπάρχουν επίσης πολλοί ηττημένοι, μεταξύ των οποίων η Αμερική και το Ισραήλ.

Βέβαια, μην κάνετε κανένα λάθος.

Μια εκεχειρία δεν ισοδυναμεί με ειρήνη.

Βασικά ζητήματα παραμένουν ανοιχτά για μελλοντικές συνομιλίες, και δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα ότι αυτές θα αποφέρουν αποτελέσματα, ή ότι τυχόν συμφωνίες θα κρατήσουν.

Αυτό με το οποίο έχουμε να κάνουμε εδώ και τώρα δεν είναι απλώς μια ακόμη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

Αντίθετα, αποτελεί μέρος ενός συνεχιζόμενου αγώνα, στον οποίο η παγκόσμια ηγεμονική δύναμη επιδιώκει να αντιστρέψει τις τάσεις που αναδιαμορφώνουν την παγκόσμια τάξη. Η Μέση Ανατολή αποτελεί ένα θέατρο σε αυτό που ισοδυναμεί με έναν παγκόσμιο πόλεμο, παράλληλα με την Ανατολική Ευρώπη, όπου η Δύση επιδιώκει να νικήσει τη Ρωσία, και την Ανατολική Ασία, όπου οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους προσπαθούν να περιορίσουν την Κίνα.

Αυτή η μάχη θα συνεχιστεί.

Η καταστάλαξη σε μια νέα ισορροπία απέχει πολύ, και νέες μάχες είναι αναπόφευκτες στο μέλλον.

Ωστόσο, οι συνέπειες ακόμη και μιας προσωρινής εκεχειρίας μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν είναι μνημειώδεις και οδηγούν πολύ μακριά.

Πάνω απ’ όλα, το Ιράν αναδείχθηκε από αυτόν τον πόλεμο ως μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη.

Το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον, ανίκανη να το συντρίψει, αναγκάστηκε να ζητήσει αναστολή, επιβεβαιώνει απλώς την ενισχυμένη θέση του Ιράν και δεν γίνεται πλέον λόγος για αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, ούτε για περιορισμούς στο οπλοστάσιό του σε βαλλιστικούς πυραύλους, ούτε για την κατάργηση του πυρηνικού προγράμματος της χώρας, για να μην αναφέρουμε την απαίτηση της εγκατάλειψης των περιφερειακών συμμάχων του Ιράν.

Αυτοί ήταν όλοι οι αρχικοί στόχοι των ΗΠΑ και του Ισραήλ και, σε όλα αυτά τα μέτωπα, οι επιτιθέμενοι υπέστησαν μια συντριπτική ήττα.

Βραχυπρόθεσμα, η επαναλειτουργία του Στενού του Ορμούζ και η άρση του ναυτικού αποκλεισμού του Ιράν από τις ΗΠΑ θα ανακουφίσουν την ενεργειακή κατάσταση στην παγκόσμια αγορά.

Ωστόσο, μακροπρόθεσμα, η υπόθεση του Ορμούζ έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα ότι, στην εποχή της αναδιαμόρφωσης της παγκόσμιας τάξης, όλα τα θαλάσσια στενά αποτελούν δυνητικά ευάλωτα σημεία σε εχθρικές ενέργειες.

Οι ιρανοί ηγέτες έχουν συνειδητοποιήσει ότι η ικανότητά τους να κλείσουν το στενό, σε συνδυασμό με την απροθυμία των ΗΠΑ να διακινδυνεύσουν απώλειες στην προσπάθειά τους να το ανοίξουν εκ νέου – η «αχίλλειος πτέρνα» της Ουάσιγκτον –, θα μπορούσε να αποτελέσει ισχυρότερο αποτρεπτικό παράγοντα για την Τεχεράνη από ό,τι η ικανότητα κατασκευής πυρηνικών όπλων.

Εν τω μεταξύ, η Τεχεράνη προτίθεται να ρυθμίσει την κυκλοφορία μέσω της θαλάσσιας οδού από κοινού με το Ομάν.

Όσον αφορά το πυρηνικό πρόγραμμα, η Τεχεράνη θα το συνεχίσει σίγουρα στο πλαίσιο οποιασδήποτε μελλοντικής συνολικής συμφωνίας με την Ουάσιγκτον, εάν πράγματι επιτευχθεί συμφωνία.

Η αποτυχία επίτευξης συμφωνίας θα άφηνε την Τεχεράνη ελεύθερη να συνεχίσει το πρόγραμμα όπως και πριν, διότι οι Ιρανοί δεν θα παραδώσουν τα πυρηνικά τους υλικά σε κανέναν.

Όσον αφορά την πυρηνική αποτροπή, ωστόσο, τα διδάγματα από τον πρόσφατο πόλεμο είναι ανάμεικτα.

Από τη μία πλευρά, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ πιθανότατα δεν θα είχαν επιτεθεί σε ένα Ιράν που διαθέτει πυρηνικά όπλα.

Δείτε τη Βόρεια Κορέα.

Από την άλλη πλευρά, ένα Ισραήλ που διαθέτει πυρηνικά όπλα, ακόμη και υπό την απειλή βαλλιστικών πυραύλων από το Ιράν, δεν χρησιμοποίησε πυρηνικά όπλα εναντίον του Ιράν.

Ούτε οι ΗΠΑ.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η επιλογή αυτή συζητήθηκε, αλλά απορρίφθηκε.

Επομένως, για το Ιράν, η δυνατότητα να κλείσει το στενό του Ορμούζ μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική.

Η αποδέσμευση των ιρανικών περιουσιακών στοιχείων που κατέχουν οι ΗΠΑ και η άρση των κυρώσεων κατά του Ιράν θα αποτελέσουν πιθανώς εργαλεία για την Αμερική προκειμένου να επηρεάσει τη «συμπεριφορά της Τεχεράνης». Έχοντας χάσει τον πόλεμο, οι ΗΠΑ δεν θα αφήσουν το Ιράν στην ησυχία του.

Ίσως έχουν λόγο να ελπίζουν ότι οι συνθήκες ειρήνης θα 'μαλακώσουν' σταδιακά την ιρανική κοινωνία, θα αποκαλύψουν τα ρήγματα μεταξύ των ελίτ που είχαν προσωρινά καλυφθεί από τον πόλεμο και θα δώσουν στην Αμερική περιθώρια για χειραγώγηση.

Η δημιουργία ενός ταμείου για την ανάπτυξη των ενεργειακών και υλικοτεχνικών υποδομών του Ιράν μοιάζει με ένα ακόμη κίνητρο για τους Ιρανούς να επανενταχθούν στο δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Για το Ιράν, η νίκη στον πόλεμο πρέπει να διασφαλιστεί με εσωτερικές πολιτικές που ενισχύουν τη σταθερότητα της χώρας και βελτιώνουν τις επιδόσεις της οικονομίας.

Η κατάσταση στο Λίβανο, ωστόσο, θα μπορούσε να αποτελέσει πραγματικό εμπόδιο για τη συμφωνία. Η Τεχεράνη κατάφερε να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να συμπεριληφθεί το μέτωπο του Λιβάνου στη συμφωνία. Ο Πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου επιμένει ότι το Ισραήλ πρέπει να συνεχίσει τις προσπάθειές του για την εξάλειψη της Χεζμπολάχ.

Η πρόσφατη οργή του Τραμπ εναντίον του Νετανιάχου αντανακλά κάτι πολύ πιο σημαντικό: ένα σημαντικό τμήμα της αμερικανικής κοινωνίας και της πολιτικής τάξης χάνει την υπομονή του απέναντι στο Ισραήλ και απομακρύνεται από αυτό.

Αυτό συμβαίνει με φόντο την αυξανόμενη διεθνή απομόνωση του Ισραήλ.

Πράγματι, το Ισραήλ είναι ο κύριος ηττημένος του πολέμου.

Η νέα στρατηγική του για την βίαιη εξάλειψη των απειλών και στα επτά μέτωπα —από τη Γάζα, το Λίβανο και την Υεμένη έως τη Δυτική Όχθη, τη Συρία, το Ιράκ και, πάνω απ’ όλα, το Ιράν— υπόσχεται «ατέρμονους πολέμους» αντί για σταθερότητα και ασφάλεια.

Η σιωπηρή πυρηνική αποτροπή του δεν κατάφερε να εμποδίσει το Ιράν να εκτοξεύει πυραύλους και drones εναντίον ισραηλινών στόχων.

Στο άμεσο μέλλον, το Ισραήλ αντιμετωπίζει εκλογές στις οποίες η δυσαρέσκεια έναντι του Νετανιάχου θα αντιπαρατεθεί στην ευρεία υποστήριξη για τις ακραίες του πολιτικές.

Ούτε τα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου τα πήγαν καλά.

Η εξάρτησή τους από τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις ως εγγύηση ασφάλειας αποδείχθηκε καταστροφική συναλλαγή.

Αντί να προστατεύουν τις χώρες που τις φιλοξενούν, αυτές οι βάσεις λειτούργησαν ως μαγνήτες, προσελκύοντας αντίποινα χτυπήματα από το Ιράν.

Η εικόνα των χωρών του Κόλπου ως ασφαλών και άνετων τόπων για επιχειρηματική δραστηριότητα έχει υποστεί σοβαρό πλήγμα.

Αν αυτές οι χώρες θέλουν να ανακάμψουν, θα πρέπει να διαμορφώσουν μια καλύτερη πολιτική ασφάλειας από το να ευθυγραμμίζονται με τον αποτυχημένο προστάτη τους.

Όπως και να έχει, ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν αποτελεί ορόσημο στον μετασχηματισμό της δομής της παγκόσμιας ισχύος.

Η παρακμάζουσα παγκόσμια ηγεμονική δύναμη και ο σύμμαχός της, η κορυφαία στρατιωτική δύναμη της περιοχής, προσπάθησαν σκληρά αλλά απέτυχαν να αντιστρέψουν το ρεύμα της εποχής. Έχασαν μια σημαντική μάχη, αλλά αυτό δεν είναι το τέλος της παγκόσμιας κρίσης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους