Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ . Το Ροδοχώρι δεν είναι τσιφλίκι κανενός.

Δεν είναι ιδιοκτησία κανενός δημάρχου, κανενός προέδρου και κανενός επιχειρηματία.

Είναι ο τόπος των ανθρώπων του.

Τα χωριά μας, τα χωριά του Βοΐου, δεν έχουν ιδιοκτήτες.

Έχουν κατοίκους, ιστορία και δικαιώματα.

Υπάρχουν στιγμές που λίγες μόνο φράσεις αποκαλύπτουν έναν ολόκληρο τρόπο σκέψης.

Όταν ακούγεται ότι «για μένα προτεραιότητα έχει η επιχείρηση και όχι οι κάτοικοι», γεννάται εύλογα το ερώτημα: Ποιος είναι τελικά ο ρόλος της αυτοδιοίκησης; Να υπηρετεί τους πολίτες ή να τους θέτει σε δεύτερη μοίρα; Και όταν ένα χωριό αντιμετωπίζεται ως «χωριό με μόνο 25 ψήφους», το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο.

Διότι σε μια δημοκρατία η αξία ενός τόπου και η φωνή των κατοίκων του δεν μετριούνται με εκλογικούς αριθμούς. Η Δημοκρατία δεν μετριέται σε ψήφους.

Μετριέται στον σεβασμό προς τον πολίτη, όσο λίγος ή όσο απομακρυσμένος κι αν είναι.

Η ισονομία και η ισοπολιτεία επιβάλλουν ίση μεταχείριση για όλους, ανεξάρτητα από το πόσοι είναι, πού ζουν ή πόση εκλογική δύναμη διαθέτουν.

Οι λίγοι κάτοικοι ενός χωριού έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους πολλούς.

Η φωνή τους έχει την ίδια αξία και οι ανησυχίες τους δικαιούνται τον ίδιο σεβασμό.

Η αλαζονεία της εξουσίας αρχίζει τη στιγμή που η εξουσία παύει να ακούει.

Όταν θεωρεί ότι η δύναμή της είναι σημαντικότερη από τη βούληση των πολιτών.

Όταν αντιμετωπίζει τη διαφωνία ως πρόβλημα και όχι ως αναγκαίο στοιχείο της δημοκρατίας.

Αρχίζει επίσης όταν κάποιοι παύουν να βλέπουν ένα χωριό ως κοινότητα πολιτών και αρχίζουν να το αντιμετωπίζουν ως οικόπεδο προς διαχείριση ή ως τσιφλίκι προς εκμετάλλευση.

Η αλαζονεία τρέφεται από την εξουσία.

Όσο κάποιος συνηθίζει να αποφασίζει χωρίς να λογοδοτεί, τόσο ευκολότερα αρχίζει να πιστεύει ότι η δύναμή του είναι σημαντικότερη από τη γνώμη των πολιτών.

Τότε η άποψη αντικαθίσταται από την επιβολή και ο διάλογος από τη βεβαιότητα ότι «εγώ αποφασίζω». Κανείς δεν εξελέγη για να διοικεί το Ροδοχώρι ως προσωπικό τσιφλίκι.

Οι δημόσιοι χώροι, η πλατεία και το μέλλον του χωριού ανήκουν σε όλους τους κατοίκους και όχι σε όσους κατέχουν προσωρινά μια θέση εξουσίας.

Το πιο επικίνδυνο χαρακτηριστικό της αλαζονείας είναι ότι συχνά δεν αναγνωρίζει τον εαυτό της.

Η αυθαιρεσία παρουσιάζεται ως κανονικότητα, η διαφωνία ως ενόχληση και η κριτική ως εχθρική πράξη.

Εκεί ακριβώς αρχίζει η απομάκρυνση της εξουσίας από την κοινωνία.

Όταν η εξουσία βλέπει τους κατοίκους ως εμπόδιο και όχι ως συμμέτοχους, τότε παύει να υπηρετεί τον τόπο και αρχίζει να υπηρετεί τον εαυτό της. Τα χωριά δεν έχουν ιδιοκτήτες. Έχουν κατοίκους, ιστορία και δικαιώματα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους