Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχει μια παγίδα στην οποία πέφτουμε πολλοί άνθρωποι: να ξοδεύουμε τη ζωή μας προσπαθώντας να εξηγήσουμε ποιοι είμαστε.

Να ψάχνουμε τις σωστές λέξεις.

Να διορθώνουμε παρεξηγήσεις.

Να απολογούμαστε για προθέσεις που δεν είχαμε.

Να επαναλαμβάνουμε ξανά και ξανά την αλήθεια μας, με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα μας δουν όπως πραγματικά είμαστε.

Μόνο που δεν λειτουργεί πάντα έτσι.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν ακούνε για να καταλάβουν.

Ακούνε για να επιβεβαιώσουν αυτό που έχουν ήδη αποφασίσει για εμάς.

Έχουν φτιάξει μια εικόνα στο μυαλό τους και ό,τι κι αν πούμε, ό,τι κι αν κάνουμε, θα το στριμώξουν μέσα σε αυτή την εικόνα.

Δεν μας κοιτάζουν.

Κοιτάζουν τις δικές τους φοβίες, τις δικές τους πληγές, τις δικές τους ανάγκες και τις προβάλλουν πάνω μας.

Έτσι κάποιος μπορεί να σε θεωρεί εγωιστή επειδή δεν άντεξε τα όριά σου.

Άλλος μπορεί να σε πει ψυχρό επειδή δεν μπόρεσες να καλύψεις τα συναισθηματικά του κενά.

Κάποιος τρίτος μπορεί να σε εξιδανικεύσει, να σε ανεβάσει σε βάθρο, όχι επειδή σε γνώρισε πραγματικά, αλλά επειδή είχε ανάγκη να πιστέψει σε έναν σωτήρα.

Και στις δύο περιπτώσεις, δεν βλέπουν εσένα.

Βλέπουν τη δική τους ιστορία.

Αυτό είναι δύσκολο να το αποδεχτεί κανείς.

Γιατί μεγαλώσαμε πιστεύοντας ότι αν εξηγηθούμε αρκετά, αν προσπαθήσουμε περισσότερο, αν γίνουμε πιο σαφείς, στο τέλος θα μας καταλάβουν.

Όμως η κατανόηση δεν εξαρτάται μόνο από αυτόν που μιλά.

Εξαρτάται και από εκείνον που είναι πρόθυμος να ακούσει.

Και δεν είναι όλοι πρόθυμοι.

Γι’ αυτό κάποια στιγμή χρειάζεται να αφήσουμε κάτω το βάρος της συνεχούς απολογίας.

Να σταματήσουμε να δίνουμε μάχες για να διορθώσουμε κάθε λάθος εντύπωση.

Να αποδεχτούμε ότι δεν έχουμε τον έλεγχο της εικόνας που σχηματίζουν οι άλλοι για εμάς.

Έχουμε μόνο την ευθύνη να είμαστε αληθινοί.

Να ζούμε σύμφωνα με τις αξίες μας.

Να αναλαμβάνουμε τα λάθη μας όταν υπάρχουν.

Να λέμε την αλήθεια μας χωρίς να τη μικραίνουμε για να χωρέσει στις προσδοκίες κανενός.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν είμαστε οι ετικέτες που μας κόλλησαν.

Δεν είμαστε οι ιστορίες που αφηγούνται οι άλλοι για να δικαιολογήσουν τη δική τους οργή, απογοήτευση ή ανάγκη.

Είμαστε οι επιλογές μας.

Οι πληγές που παλέψαμε να θεραπεύσουμε.

Οι φόβοι που κοιτάξαμε κατάματα.

Οι στιγμές που πέσαμε και ξανασηκωθήκαμε.

Και όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε ότι δεν χρειάζεται να μας καταλάβουν όλοι, τόσο πιο ελεύθεροι γινόμαστε να είμαστε πραγματικά ο εαυτός μας.

Γιατί η ελευθερία δεν γεννιέται τη στιγμή που όλοι σε βλέπουν σωστά.

Γεννιέται τη στιγμή που σταματάς να εξαρτάσαι από το βλέμμα τους για να θυμάσαι ποιος είσαι. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους