Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ταΰγετος, καλοκαίρι του 1907. Το πέρασμα της Λαγκάδας. Ο βράχος κρεμόταν από πάνω τους σαν απειλή που κρατούσε την ανάσα της χίλια χρόνια.

Το έλεγαν "το Κρεμαστό" και κανένας μουλαράς δεν περνούσε από κάτω χωρίς να κάνει τον σταυρό του.

Ο γερο-Μήτρος σταμάτησε το κάτασπρο μουλάρι του, τον Μενέλαο.

Ήταν το τρίτο του πέρασμα για φέτος.

Κουβαλούσαν λάδι από τη Μάνη για τα χειμαδιά της Καλαμάτας.

Πίσω του, άλλα τέσσερα ζώα φορτωμένα με σακιά και τρεις νέοι αγωγιάτες με τα χέρια σφιγμένα στα καπίστρια.

Το μονοπάτι μια λωρίδα πέτρα, φτιαγμένη με ξερολιθιά, πλάτος όσο να χωράει ένα φορτωμένο μουλάρι.

Δεξιά, ο γκρεμός έπεφτε κάθετα εκατό οργιές κάτω, στον ποταμό που βούιζε.

Αριστερά, ο Ταΰγετος ορθωνόταν θεόρατος, υγρός και σκοτεινός.

Το νερό έσταζε από τον βράχο και χάραζε αυλάκια στην πορτοκαλόπετρα. "Πατέρα, θα βρέξει", είπε ο μικρός ο Γιάννης, δείχνοντας τα σύννεφα που μάζευε η κορυφή. "Αν βρέξει εδώ πάνω, Γιάννη, δεν ξαναβλέπουμε τους δικούς μας", μουρμούρισε ο Μήτρος. "Πατάτε ελαφρά και μιλάτε στον Θεό, όχι αναμεταξύ σας.

Τα μουλάρια ακούν καλύτερα τη σιωπή." Στο πιο στενό σημείο, εκεί που ο βράχος κάνει κοιλιά και σχεδόν αγγίζει το κεφάλι σου, ο Μενέλαος σταμάτησε.

Μύρισε τον αέρα.

Τα αυτιά του παίξαν.

Κάτω στο φαράγγι, μια πέτρα ξεκόλλησε και κύλησε.

Ο ήχος της άργησε να φτάσει. Ο Μήτρος δεν τον χτύπησε. Ήξερε.

Έβγαλε από τη ζώνη του ένα ξερό σύκο και το έδωσε στο ζώο. "Πάμε, λεβέντη μου.

Σε καρτερεί η κυρά-Λενιώ με κριθάρι." Το μουλάρι ξεκίνησε πάλι.

Ένα βήμα, δύο βήματα.

Οι οπλές αντηχούσαν στην πέτρα.

Οι άλλοι ακολούθησαν κρατώντας την ανάσα τους.

Δέκα καρδιοχτύπια κράτησε το πέρασμα.

Δέκα αιώνες.

Όταν βγήκαν στο ξέφωτο, ο ήλιος τους χτύπησε στα μάτια. Ο Γιάννης γέλασε, νευρικά. Ο Μήτρος δεν γέλασε.

Κοίταξε πίσω. Το Κρεμαστό στεκόταν εκεί, αμίλητο.

Φύλακας του δρόμου που ένωνε τη Σπάρτη με την Καλαμάτα, του δρόμου που έθρεψε ληστές, αντάρτες και πραματευτάδες.

Ξαναφόρτωσε τον Μενέλαο και έδωσε το σύνθημα.

Είχαν ακόμα τρεις ώρες μέχρι την Καλαμάτα κι άλλες τόσες ιστορίες να φτιάξουν στο πέρασμα της Λαγκάδας, πριν το ξεχάσει ο κόσμος.

Γιατί η Λαγκάδα δεν ήταν απλώς πέρασμα.

Ήταν το σύνορο ανάμεσα στον φόβο και το θάρρος κι όποιος το διάβαινε, κουβαλούσε πάντα ένα κομμάτι βράχο στην ψυχή του. Άννα Δανάλη μυθοπλασία Η Ιστορική Ταυτότητα της Διαδρομής Οδοιπορικό του 1907: Εκείνη την περίοδο, η διάσχιση της Λαγκάδας γινόταν αποκλειστικά με ζώα (μουλάρια, άλογα) ή με τα πόδια.

Οι ταξιδιώτες, οι αγωγιάτες και οι έμποροι έπρεπε να αντιμετωπίσουν τους απόκρημνους κάθετους βράχους, τα στενά περάσματα και τις απρόβλεπτες καιρικές συνθήκες του βουνού. Το Φαράγγι: Η Λαγκάδα είναι η μεγαλύτερη χαράδρωση του ανατολικού Ταϋγέτου.

Το τοπίο χαρακτηρίζεται από επιβλητικά βράχια που μοιάζουν να «κλείνουν» τον ουρανό, πηγές με τρεχούμενα νερά και πυκνά δάση.

Η εξέλιξη σε δρόμο: Πολλά χρόνια αργότερα, το ιστορικό αυτό πέρασμα λαξεύτηκε και ασφαλτοστρώθηκε, δημιουργώντας έναν από τους πιο θεαματικούς και «κλειστούς» ορεινούς δρόμους της Ελλάδας, με τούνελ ανοιγμένα μέσα στον ζωντανό βράχο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους