Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο τέλος της διαδρομής, ουδείς είναι τυχερός. Όμως, το μυαλό ποτέ δεν μπορεί να αποδεχτεί μία σκληρή κι αδιανόητη πραγματικότητα.

Οι ζωντανοί να μην προέρχονται από εκείνον που έχει πεθάνει.

Όταν «σπάσει» αυτός ο κρίκος στην αλυσίδα της ζωής, καταρρέει το σύμπαν.

Το άσπρο χρώμα ίσως απαλύνει τον πόνο.

Γιατί εκτός από την αγνότητα, την καθαρότητα και την απλότητα, συνδέεται με το φως, την καινούρια αρχή.

Το μεσημέρι, «ντύθηκε» στα λευκά το Γ’ Νεκροταφείο.

Όπως ακριβώς ήθελαν οι γονείς του.

Μικροί και μεγάλοι φύλαξαν τα μαύρα στη ντουλάπα.

Το άσπρο φέρετρο με το κασκόλ του Ολυμπιακού πάνω του, τα γαλάζια μπαλόνια ως προπομπός και οι αμέτρητοι συνοδοί όλων των ηλικιών φορώντας τα λευκά τους, δημιούργησαν ένα απόκοσμο σκηνικό.

Το άσπρο απορροφούσε τα ποτάμια δακρύων και άφηνε την ψυχή σε λευκά λεπτά λουλούδια, φωτεινές ηλιόλουστες μέρες, καθαρό αέρα και καθαρό μυαλό.

Σε αυτόν τον άδειο καμβά, φαινόταν ένα νέο ξεκίνημα.

Χωρίς τους πόνους από το οστεοσάρκωμα.

Χωρίς τα ισχυρά φάρμακα που έμπαιναν στον οργανισμό του από την ηλικία των 6 ετών.

Χωρίς τα χειρουργεία.

Χωρίς τον ακρωτηριασμό.

Κόντρα στους νόμους της ιατρικής, διπλασίασε το προσδόκιμο.

Έφτασε τα 12 χρόνια για να κλείσει τα ματάκια του. Για να ξεκουραστεί αυτός ο γίγαντας της ζωής. Ο Γιάννης Κορολόγος. Καλό ταξίδι στο φως…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους