Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια σύγχρονη Ηλέκτρα… Υπάρχει μια μόνιμη θλίψη στο πρόσωπο αυτής της θεραπευόμενης.

Συχνά αναρωτιέται γιατί ξυπνάει κάθε μέρα με βάρος στην καρδιά της και εάν δεν έχει προγραμματίσει κάτι, βαριέται αφόρητα.

Λέει επίσης ότι πάσχει από μοναξιά, Η μοναξιά την καταδιώκει.

Σχεδόν σε κάθε συνεδρία πιάνουμε το κουβάρι της μελαγχολίας της από την αρχή.

Από την παιδική της ηλικία.

Και θυμάται εκεί στα έξι να την αποπλανάει ένα άνδρας, αλλά και δεν είναι και σίγουρη.

Θυμάται το πολύ έντονο θρησκευτικό περιβάλλον που είχαν χρίσει οι γονείς της για τους ίδιους και γι’ αυτήν.

Κάποιες άλλες φορές θυμάται πώς αργότερα, προς το τέλος της εφηβείας, να ερωτεύτηκε έναν άνδρα μεγαλύτερό της, αλλά καταξιωμένο επαγγελματικά και κοινωνικά, Έναν στρατιωτικό που αμέσως οι γονείς ενέκριναν να έλθουν εις γάμου κοινωνίαν.

Θυμάται πόσο μόνη μεγάλωνε τα παιδιά της και εργαζόταν παράλληλα.

Ο σύζυγος σχεδόν απουσίαζε.

Θυμάται και δεν θυμάται ήταν πολύ καλός ή απλά δεν ήταν επειδή απουσίαζε; Όλοι όμως της έλεγαν πόσο καλός είναι ο άντρας της.

Ακόμα κι όταν χώρισε οι συγγενείς της μέχρι και σήμερα της λένε πόσο καλός ήταν! Μοιάζει να πείστηκε.

Μόνο, καθώς στις συνεδρίες ξετυλίγει το κουβάρι των δυσκολιών που έζησε, αποκαλύπτει σε μένα λεπτομέρειες που φανερώνουν κακομεταχείριση, πατριαρχία, μοναξιά, υποτίμηση, πόνο.

Μετά έφερε έναν άλλο άνδρα στη ζωή της.

Κι αυτός «ανεξιχνίαστη» περίπτωση.

Κι όσο μαζί εξιχνιάζουμε την σχέση φανερώνεται πάλι ένα μοτίβο παρόμοιο με την προηγούμενη σχέση: κακομεταχείριση, πατριαρχία, μοναξιά, υποτίμηση, πόνος.

Εδώ προστέθηκε και η βίαια μαζί με ένα "αλλά δεν είμαι και πάλι σίγουρη". Στέκομαι απέναντι σε αυτή την γυναίκα και την ακούω με σεβασμό, καλοσύνη και ενσυναίσθηση.

Δεν γίνεται να μην της πω ότι καταλαβαίνω το μήνυμα της μελαγχολίας και της διαρκούς θλίψης που βιώνει.

Δεν γίνεται να μην της μιλήσω για την θυματοποίηση και την ευθύνη της στην εαυτή της να αλλάξει ρότα στο μυαλό της.

Να επιτρέψει να αποδεχθεί πώς όλη της τη ζωή την δέσμευσε σε θύτες που της έμαθαν την παραπλάνηση.

Έγινε εξπέρ στην παραπλάνηση πρώτα της εαυτής της και μετά και των άλλων.

Δεν γίνεται να μην της πω κάθε φορά που έχω την αίσθηση της παραπλάνησης, πώς εμένα τουλάχιστον δεν με παραπλανά.

Κι αυτό είναι υπέροχο! Είναι υπέροχο που ως ψυχοθεραπεύτρια μέσα από την εκπαίδευσή μου, την ατομική μου ψυχοθεραπεία, τις άπειρες ώρες συμμετοχής σε ομάδες αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης, σε workshop και βιωματικά εργαστήρια, σε εποπτείες, δι-εποπτείες και Συνέδρια στέκομε σταθερή απέναντί της να της δώσω την πραγματικότητα που η ίδια έχει θολώσει για τη σχεσιακή της ζωή.

Είναι υπέροχο που σε κάποιες συνεδρίες προς το τέλος αναγνωρίζει, καταλαβαίνει, κάνει συνδέσεις που δεν τόλμησε ποτέ μέχρι τώρα να αποδεχθεί.

Πόσο καταλαβαίνω τη μελαγχολία και τη θλίψη αυτής της γυναίκας! Πόσο ταιριαστά συναισθήματα με το σχεσιακό της βίο βιώνει αυτή η γυναίκα.

Μου θυμίζει τον τίτλο από το θεατρικό έργο του Ευγένιου Ο' Νηλ το «Πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα». Αυτός ο τίτλος μας παραπλανά γιατί κρύβει ένα λογοπαίγνιο της γλώσσας που είναι γραμμένο.

Στα αγγλικά, η λέξη Mourning (πένθος) προφέρεται ακριβώς όπως η λέξη Morning (πρωί). Ο Ευγένιος Ο' Νηλ επιχειρεί μια μεταφορά της αρχαίας τραγωδίας «Ορέστεια» του Αισχύλου, στη σύγχρονή εποχή και σε μια σύγχρονη οικογένεια που ζει στη Νέα Αγγλία των ΗΠΑ.

Στην οικογένεια αυτή που ακούει στο όνομα Μάννον, ο Ευγένειος Ο’Νηλ υφαίνει δεξιοτεχνικά όλες αυτές τις παθολογικές οικογενειακές σχέσεις που αναπτύσσουν τα μέλη της καθώς σχετίζονται φορτωμένα με εμμονές, μίσος και ενοχές, δημιουργώντας μια αυτοκαταστροφική ηθική που καταλήγει στην αλληλοεξόντωση τους.

Η σύγχρονη Ηλέκτρα, η ηρωίδα αυτής της οικογένειας, κάνει τρόπο ζωής το πένθος της σαν να προσπαθεί με αυτό τον τρόπο να θρέψει την ηθική δικαίωση για τις πράξεις της οικογένειας της ή και να τις εξαγνίσει.

Αυτό άλλωστε υποδηλώνει ειρωνικά ο τίτλος του έργου, ότι το μόνο πράγμα που «ξημερώνει» και αρμόζει στη συγκεκριμένη οικογένεια, είναι το αιώνιο πένθος και ο θάνατος.

Με μια πιο ψυχαναλυτική οπτική, θα λέγαμε ότι ο Ευγένιος Ο' Νηλ επιλέγει να μας προβάλει την έννοια της οικογενειακής "κατάρας" σαν ιστό αράχνης.

Μόνο που εδώ η αράχνη είναι τα λάθη των προγόνων και τα έντομα που παγιδεύονται είναι τα μέλη της οικογένειας. Φωτογραφία: Άγαλμα της Ηλέκτρας που κρατάει την τέφρα του Ορέστη Σιαμπάνη Κατερίνα, Συμβουλευτική Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια- Εκπαιδεύτρια- Επόπτρια Gestalt, Msc Συμβουλευτικής Ψυχολογίας, Παν.

City – Sheffield U.K., Εκπαιδευμένη στην Art-Therapy και Sandplay Therapy και στη Συστημική θεραπεία ζευγαριών. Μέλος της EAGT, μέλος της ΕΕΨΓ, κάτοχος ECP, συγγραφέας: www.ccpsychotherapy.eu

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους