Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βρισκόμαστε στο 2119. Η Μεγάλη Βρετανία έχει μετατραπεί σε ένα αρχιπέλαγος από δεκάδες μικρά νησιά, καθώς η στάθμη της θάλασσας ανέβηκε αργά αλλά αμείλικτα.

Έχουν προηγηθεί πόλεμοι μεταξύ παλιών συμμάχων, τεχνολογικές εκρήξεις, περίοδοι λήθης και ανασυγκρότησης.

Η ανθρωπότητα, μαζί με τον κατοικήσιμο χώρο έχει συρρικνωθεί.

Το ίδιο και η συλλογική σκέψη.

Ενώ όλα τα δεδομένα, δημόσια και προσωπικά, του τέλους του 20ού και των αρχών του 21ου αιώνα βρίσκονται συγκεντρωμένα σε πανίσχυρα data centers στη Νιγηρία.

Το τοπίο θα ταίριαζε πολύ στην περιγραφή ενός Φίλιπ Ντικ ή ενός Γουίλιαμ Γκίμπσον -των «προφητών» ενός δυστοπικού μέλλοντος.

Για τον Ίαν ΜακΓιούαν όμως και το βιβλίο του «Τι μπορούμε να γνωρίζουμε» η δυστοπία αυτή δεν αποτελεί πια προφητεία: είναι το παρόν μας, έναν μόνον αιώνα μετά τις μέρες μας.

Ένα «μελλοντικό παρόν» αποτέλεσμα των επιλογών της ανθρωπότητας του σήμερα στο οποίο έχει προσαρμοστεί, κακήν κακώς, θέλοντας μη θέλοντας, η κοινωνία του μέλλοντος. Ο ΜακΓιούαν όμως δε γράφει επιστημονική φαντασία.

Η μελλοντολογία του -όσο σκοτεινή κι αν είναι- αποτελεί απλώς τον καμβά για να αναπτύξει τα θέματα που και σε άλλα βιβλία του τον απασχολούν: τα όρια της αντίληψης, η αλαζονεία της βεβαιότητας, η ευθραυστότητα της μνήμης, η πληροφορία και η υπερπληροφόρηση σε σχέση με τη γνώση, η τεχνολογία ως όργανο και ως κίνδυνος, η γλώσσα εντέλει ως τρόπος ύπαρξης.

Μακριά από κάθε είδους διδαχή: με ένα διαρκές, υπόγειο, λεπτό χιούμορ ως αντίβαρο στη βαρύτητα των ιδεών.

Στο επίκεντρο άλλωστε της αφήγησης του βρίσκεται μια έρευνα από κάποιον που μελετά τα «απομεινάρια μιας εξαιρετικά γόνιμης λογοτεχνικής περιόδου, του τέλους του 20ου και των αρχών του 21ου αιώνα», για ένα σημαντικό, χαμένο πια ποίημα, που έχει γραφτεί σε περγαμηνή και που έχει απαγγελθεί μία και μόνη φορά ως δώρο στα γενέθλια της γυναίκας του από τον ίδιο το δαφνοστεφή ποιητή και που ποτέ δεν τυπώθηκε και που -πράγμα απολύτως παράδοξο- δε βρίσκεται σε κανένα cloud.

Και τελικά, μόνο τυχαίο δεν είναι το μότο του Ρίτσαρντ Χολμς που έχει βάλει ο ΜακΓιούαν: «Μιλά για εκείνη την ανθρώπινη αλήθεια που ισορροπεί μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας, την οποία μπορεί να δημιουργήσει ένας βιογράφος καθώς αφηγείται τη ζωή κάποιου άλλου, καθιστώντας την ταυτόχρονα δική του (σαν φιλία) και του κόσμου (σαν προδοσία). Θέτει το ερώτημα τι μπορούμε να γνωρίζουμε, τι να πιστεύουμε και, τελικά, τι να αγαπάμε». Γι αυτό ακριβώς μας μιλάει ο ίδιος ο ΜακΓιούαν.

Προβληματισμός, συγκίνηση, απόλαυση: Θέλουμε κι άλλα για να πάρουμε μαζί μας στη βαλίτσα μας το βιβλίο του; (Ίαν ΜακΓιούαν «Τι μπορούμε να γνωρίζουμε», μετάφραση Κατερίνα Σχινά, εκδόσεις Πατάκη)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους