Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξέρεις τι με μπερδεύει στις μέρες μας; Ζούμε στην εποχή που το κινητό δεν είναι πια κινητό.

Είναι μάτι.

Είναι δικαστήριο.

Είναι κοινή γνώμη σε πραγματικό χρόνο.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την υπερεποπτεία, υπάρχει πάντα μια μικρή ρωγμή, ένα «κάτι» που δεν καταγράφεται ποτέ.

Ένας ιερέας λένε, ακούγεται, ψιθυρίζεται οτι κυκλοφορούσε μέρα μεσημέρι σε κατάσταση που προκάλεσε απορίες.

Και η πρώτη, σχεδόν αθώα απορία δεν είναι καν η πράξη.

Είναι η απουσία της εικόνας.

Πού είναι το βίντεο; Πού είναι η φωτογραφία; Πού είναι εκείνο το χέρι που σηκώνεται αυτόματα πριν καν προλάβει να σκεφτεί; Και τότε αρχίζει το πραγματικό έργο.

Όχι αυτό που συνέβη, αλλά αυτό που φανταζόμαστε ότι συνέβη.

Γιατί ο άνθρωπος, όταν δεν έχει εικόνα, γίνεται σεναριογράφος.

Ίσως να ήταν μια στιγμή απροσεξίας, ένα ανθρώπινο κενό, μια αδεξιότητα που δεν χωράει σε κανένα λειτουργικό εγχειρίδιο αγιότητας.

Ίσως πάλι να ήταν κάτι άλλο.

Κάτι που ο καθένας το βαφτίζει όπως τον βολεύει: «διαστροφή», «αρρώστια», «σκοτάδι». Αλλά να σου πω κάτι; Η πιο επικίνδυνη γυμνότητα δεν είναι ποτέ αυτή του σώματος.

Είναι η γυμνότητα της βεβαιότητας.

Εκεί που αποφασίζουμε για τον άλλον χωρίς καμία απόδειξη, μόνο με το ένστικτο,την μαρτύρια, την οργή ή την ανάγκη μας να βάλουμε μια ταμπέλα.

Και κάπως έτσι, ο ιερέας της ιστορίας πραγματικός ή φανταστικός μένει τελικά μόνος όχι με την πράξη του, αλλά με τις ερμηνείες όλων των υπολοίπων.

Κι εμείς; Εμείς κρατάμε το κινητό έτοιμο.

Απλώς δεν ξέρουμε πάντα αν αυτό που ψάχνουμε είναι η αλήθεια ή μια καλή ιστορία για να κοιμηθούμε πιο ήσυχοι το βράδυ με την πεποίθηση ότι κάποιος άλλος είναι χειρότερος από εμάς.

Και καπως έτσι ανάμεσα στην τυφλή υπεράσπιση και την τυφλή καταδίκη, χάνεται το μόνο που θα έπρεπε να ενδιαφέρει η αλήθεια και η ευθύνη. ελενη ζώτου Κτηματομεσίτης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους