#ΚακοπαιδικαΛημματα ΧΟΝΤΡΟΣ/Η («Υπέρβαρος»), ουσ.: Ένα πλάσμα του Θεού που έχει συγκεντρώσει πάνω του περισσότερη μάζα από όση του επιτρέπει η κοινωνία, λειτουργώντας έτσι ως ζωντανός μαγνήτης για...

Πλήρες Κείμενο:

#ΚακοπαιδικαΛημματα ΧΟΝΤΡΟΣ/Η («Υπέρβαρος»), ουσ.: Ένα πλάσμα του Θεού που έχει συγκεντρώσει πάνω του περισσότερη μάζα από όση του επιτρέπει η κοινωνία, λειτουργώντας έτσι ως ζωντανός μαγνήτης για την αγενή περιέργεια και την αυτόκλητη ιατρική γνωμάτευση κάθε περαστικού βασιβουζούκου. Χωρικό Παράδοξο Πριν περάσουμε στην κοινωνική κατακραυγή, οφείλουμε να αποκαταστήσουμε μια τεράστια επιστημονική αδικία μέσω της καθαρής λογικής.

Ο λεγόμενος «χοντρός» δεν πάσχει από πλεόνασμα βάρους, αλλά από έλλειμμα ύψους.

Σύμφωνα με τους επίσημους ιατρικούς πίνακες, τα κιλά του είναι απολύτως φυσιολογικά, υγιή και κομψά – αρκεί να είχε ύψος δύο μέτρα και πενήντα εκατοστά.

Επομένως, η μόνη επιστημονικά ακριβής δήλωση απέναντι στους ηθικολόγους είναι: «Δεν είμαι χοντρός, είμαι κοντός!». Το γεγονός ότι η φύση αρνήθηκε να του δώσει το ανάστημα ενός παίκτη του NBA είναι ένα καθαρά γεωμετρικό λάθος του σύμπαντος, για το οποίο ο ίδιος δεν φέρει καμία απολύτως ευθύνη.

Οπτική της Κοινωνίας: Το Βαρόμετρο της Ηθικής Η κοινωνία μας, μέσα στην απέραντη, σχεδόν τρομακτική σοφία της, έχει αποφασίσει πως η περίμετρος της μέσης είναι το απόλυτο βαρόμετρο της ανθρώπινης ηθικής και θέλησης.

Αν είσαι «κοντός για τα κιλά σου», πάσχεις προφανώς από την ανίατη νόσο του «αδύναμου χαρακτήρα». Είναι πραγματικά εντυπωσιακό: ένας άνθρωπος μπορεί να κλέβει το δημόσιο, να απατά τη γυναίκα του, να μην βγάζει ποτέ φλας στην οδήγηση και να κλωτσάει γατάκια, αλλά αν χωράει σε νούμερο Medium, θεωρείται ένας αξιοσέβαστος «άνθρωπος με αυτοέλεγχο». Αντίθετα, ο χοντρός, που το μόνο του έγκλημα είναι ότι βρήκε παρηγοριά σε ένα δεύτερο κομμάτι παστίτσιο αντί για την ψυχανάλυση, αντιμετωπίζεται ως ο μεγαλύτερος ηθικός ξεπεσμός της ανθρωπότητας. Επική Μάχη: Ζυγαριά, Γονίδια και Αδύνατοι Η καθημερινότητά του είναι μια αέναη πάλη με το πιο σαδιστικό, ψυχρό εργαλείο που εφηύρε ποτέ ο άνθρωπος μετά την γκιλοτίνα: τη ζυγαριά μπάνιου.

Μια μάχη που συχνά συνοδεύεται από ενοχές, δίαιτες της απόγνωσης και, ενίοτε, πραγματικές ασθένειες (τις οποίες οι γύρω του αντιμετωπίζουν όχι με ενσυναίσθηση, αλλά με το αυστηρό ύφος δικαστή του Αρείου Πάγου). Και έπειτα, έχουμε τους «αδύνατους». Αυτά τα εκνευριστικά πλάσματα που ο μεταβολισμός τους καίει θερμίδες με την ταχύτητα κλεμμένου σπορ αυτοκινήτου.

Οι αδύνατοι δεν τον πιστεύουν ποτέ. • Η κλασική ερώτηση: «Μα πώς παχαίνεις, αφού σε βλέπω, τρως μόνο μια σαλάτα;» • Το υπονοούμενο: Είναι απολύτως σίγουροι πως, μόλις κλείσουν τα φώτα το βράδυ, ο χοντρός καταπίνει ολόκληρα κοπάδια από πρόβατα και ρουφάει μαγιονέζα με το καλαμάκι.

Υποκρισία (Catch-22) Αλλά το πραγματικό αριστούργημα της ανθρώπινης γελοιότητας έρχεται στο τέλος.

Ας υποθέσουμε ότι ο υπέρβαρος, μέσω ηράκλειας προσπάθειας, επώδυνης στέρησης και ιδρώτα, καταφέρνει τελικά να ψηλώσει νοητά – δηλαδή να αδυνατίσει.

Θα τον συγχαρούν; Θα του στήσουν άγαλμα στην πλατεία για τη «δύναμη του χαρακτήρα» του που τόσο εκτιμούν; Ούτε κατά διάνοια.

Η ίδια κοινωνία που τον λοιδορούσε, τώρα θα τον κοιτάξει με βλέμμα ντετέκτιβ και θα αρχίσει να ψιθυρίζει: Η θεωρία της φαρμακοβιομηχανίας: «Έλα μωρέ τον ξέρω εγώ, σίγουρα τρυπιέται με εκείνα τα φάρμακα για τον διαβήτη... Ozempic δεν το λένε;» Η θεωρία του νυστεριού: «Έκοψε το στομάχι του, έβαλε μπαλόνι, έκανε λιποαναρρόφηση. Κλέβει!» Η θεωρία της θείας από το χωριό: «Ωχ, τον κακομοίρη... στέγνωσε.

Τον έφαγε η κακιά αρρώστια, μήνες του μένουν...» Σε αυτόν τον πλανήτη, αν είσαι χοντρός, φταις γιατί δεν έχεις θέληση.

Αν αδυνατίσεις, κλέβεις το σύστημα ή πεθαίνεις. Και στις δύο περιπτώσεις, οι ηθικολόγοι έχουν πάντα δίκιο κι εσύ είσαι απλώς το ανέκδοτό τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους