Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΓΙΑΤΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΟΡΟΙ ΑΣΥΜΒΑΤΟΙ; Για δύο λόγους. Πρώτον διότι η δημιουργία της τέχνη προϋποθέτει ψυχική ενέργεια.

Και ως γνωστόν το ΚΚΕ δεν παραδέχεται την ύπαρξη της ψυχικής ενέργειας ως γενεσιουργού αιτίας της δημιουργίας, καθώς στη θέση της τοποθετεί την ιστορική εξέλιξη.

Και κατά δεύτερον επειδή ο σκοπός της τέχνης, είναι η συγκίνηση, η οποία με τη σειρά της αποτελεί ένα εσωτερικό χώρο του ανθρώπου, αυτόν της συνείδησης τον οποίο επίσης δεν παραδέχεται το ΚΚΕ.

Μ άλλα λόγια η τέχνη για τον Δυτικό πολιτισμό είναι αποτέλεσμα πνευματικής διεργασίας, που οδηγεί μέσω της υπερβάσης, στη συγκίνηση, η οποία απαιτεί εσωτερική εκλέπτυνση του ανθρώπου για να την βιώσει.

Οι ομαδικοί προνεωτερικοί λαοί δεν δέχονται ότι η υλικότης του ανθρώπου είναι η πνευματικότης του, καθότι υποστηρίζουν ότι η υλικότης του ανθρώπου είναι η σωματικότης του- η φυσικότης του. Οι Αριστεροί ανεξάρτητα από τα ψέματα περί ιδεών που λένε, δεν πιστεύουν στο υποκείμενο ως φορέα ιδεών, ούτε στην αναγεννητική δύναμη των ιδεών ως πνευματικής συλλήψεως και εσωτερικής αυτενέργειας, η οποία στη συνέχεια ως δημιουργία, αλλάζει και πλουτίζει τον κόσμο.

Δεν πιστεύουν δηλαδή ότι ο άνθρωπος ως αυτοσυνείδηση είναι μετατροπέας της φύσης των πραγμάτων.

Δεν πιστεύουν ότι το ανθρώπινο πνεύμα έφτιαξε τη μηχανή της βιομηχανικής επανάστασης, η τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, η τα αεροπλάνα, και όλες τις άλλες εφευρέσεις που μας κατακλύζουν. Οι Αριστεροί πιστεύουν ότι όλα αυτά είναι αδήριτη φυσική συνέπεια της ιστορικής εξελίξεως, η οποία έρχεται ως αποτέλεσμα της πάλης των τάξεων.

Για τον Marx η σκέψη ήταν μια μορφή εργασίας, η φράση του ήτανε "δουλειά με το κεφάλι". Δηλαδή όπως σκάβω με τα χέρια για να βγάλω μια πέτρα, έτσι αντίστοιχη είναι και η δουλειά με το κεφάλι.

Είναι εργασία που δεν βλέπει πέρα από την αίσθηση, που είναι υποταγμένη στην αίσθηση, όταν ξέρουμε εμείς όλοι, ότι η δουλειά με το κεφάλι είναι πολύ περίεργο πράγμα.

Είναι ποιήματα, είναι τραγούδια, είναι συγγραφές, είναι επιστήμη, εδώ ήτανε ακριβώς ένα παράγωγο τυπικό απόλυτο της αισθήσεως, δηλαδή το κεφάλι είναι στη υπηρεσία της αισθήσεως, και επομένως ο νους , το πνεύμα, δεν έχει υπερβατική δημιουργική δύναμη.

Έχει μόνο επαναληπτική δύναμη.

Δεν ξέρω αν υπάρχει άνθρωπος που αν τον ρωτούσες, αν το μυαλό του είναι εργασία με το κεφάλι, ότι θα το δεχόταν, και δεν θα δεχόταν ότι μπορεί και να φαντάζεται με το κεφάλι, ότι μπορεί να συγκινείται με το κεφάλι, ότι μπορεί να κάνει δεν ξέρω κι εγώ τι, με το κεφάλι.

Σε αντίθεση με τον Marx οι Γερμανοί ιδεαλιστές (Kant, Hegel) έλεγαν ότι το μυαλό είναι το πεδίο που πάμε στο αλλιώτικο, και για αυτό τον λόγο δεν είμαστε πραγματικοί δέκτες των πραγμάτων που έχουμε απέναντι μας, αλλά μετατροπείς τους.

Κατά τον Marx λοιπόν ο άνθρωπος είναι φυσικό Όν, το οποίο έχει απέναντι του φυσικά αντικείμενα.

Αφήστε τις παρόλες για πνεύματα και λόγο έλεγε, εμείς είμαστε η πραγματικότητα, εμείς οι φυσικοί άνθρωποι, που φοράμε τα σακάκια μας, πίνουμε το νερό μας, που καθόμαστε γύρω από το τραπέζι, αυτή είναι η πραγματικότητα, τα άλλα είναι μια ιδεαλιστική διαστροφή που βάζει τον άνθρωπο με το κεφάλι κάτω και τα πόδια επάνω, εμείς θα το διορθώσουμε αυτό, και θα βάλουμε τον άνθρωπο με τα πόδια κάτω, και το κεφάλι επάνω.

Αυτή η Μαρξική θεώρηση τους δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι «ξέρουνε θέλουνε και μπορούνε», αλλά χωρίς αξιολόγηση, γιατί πώς να αξιολογήσεις έναν Σωτήρα που έρχεται να σε σώσει από την αδικία; Και επειδή η τέχνη βασίζεται στη γραμματική μεταφορά, όπου όλα μπορεί να είναι όλα, δανείζονται τις γραμματικές μεταφορές και φτιάχνουν τον δικό τους μύθο.

Ενδύονται λοιπόν οι ίδιοι τον ρόλο του δολοφόνου Ρασκόλνικοφ της ιστορίας, και αρχίζουν τις εκτελέσεις, στο όνομα της κάθαρσης της κοινωνίας από την αδικία, για να αντέξουν τα εσωτερικά τους Εξάρχεια, που δεν παραδέχονται, με αποτέλεσμα για τις δικές τους κρίσεις πανικού, να θεωρούν υπεύθυνη την κοινωνία, στην οποία τις προβάλουν, και την οποία έρχονται να συνετίσουν τιμωρητικά, για να αντέξουν τους ανοιχτούς λογαριασμούς που έχουν με τον εαυτό τους, και τους οποίους δεν παραδέχονται.

Οι καλλιτεχνικές λοιπόν εκδηλώσεις στις οποίες προβαίνουν συχνά, τους δίνουν την ευκαιρία της συνάθροισης, από την οποία αντλούν την ασφάλεια της εξωτερικής τους φυλετικής συνοχής.

Και ελλείψει εσωτερικότητος, εξιδανικεύουν ανθρώπους και καταστάσεις, οραματιζόμενοι παράλληλα εσχατολογικές σωτηριολογικός εικόνες, θεωρώντας ότι παράγουν τέχνη ( εξ ου και το ρήμα που χρησιμοποιούν), την στιγμή που παραδίνονται σε θορυβώδη επαναστατικά εμβατήρια, από την ανάγκη τους να προσδώσουν αξία σε κάτι χειροπιαστό, ώστε στη συνέχεια, να αντλήσουν και οι ίδιοι αξία από αυτό, επειδή δεν μπορούν να δημιουργήσουν οι ίδιοι αξίες, ελλείψει εσωτερικότητος.

Και υπάρχει πολιτισμική αιτία για αυτό.

Εμείς ως λαός ομαδικός, επειδή ακριβώς δεν βιώσαμε Αναγέννηση, η οποία γέννησε την εσωτερικότητα της συνείδησης στη Δύση με όλα της τα στραβά ( Χιτλερ –Αουσβιτς) πήραμε τα νεωτερικά Συντάγματα, και φτιάξαμε το δικό μας, αλλά οι άνθρωποι που εκλήθησαν να το εφαρμοσουν, ήταν οι ταλαιπωρημένοι προνεωτερικοί πρόγονοι μας, στους όποιους χρωστάμε την ελευθερία μας, οι οποίοι όμως, αντί για την απαιτούμενη εξατομίκευση, διέθεταν μόνο την ομαδική νοοτροπία του Αρματολού και του Κλέφτη, του οποίου η συνοχή δεν είναι πνευματική, όπως συμβαίνει στην έννοια του κράτους της Δύσης, ως πολιτικού εγγυητου της κοινωνικής συνοχής με σκοπό το κοινό καλό, αλλά βασιζόταν και βασίζεται στην φυλετική συνοχή της φάρας, της εντοπιότητος, και της συγγένειας, η οποία αντιμάχεται την πνευματική συνοχή του κράτους, καθώς το αίσθημα και το αίμα, είναι πιο δυνατά από την σκεψη, Και επειδή ο ομαδικός άνθρωπος δεν μπορεί να σκεφθεί, απλώς εξιδανικεύει εξωτερικά ανθρώπους, και καταστάσεις, και συμμετέχοντας σ αυτές, παίρνει αξία και ο ίδιος, για να καλύψει την εσωτερική ενοχή, που του δημιουργεί η αδυναμία του, να δημιουργήσει αξίες από μόνος του, ελλείψει εσωτερικότητος.

Το επισημαίνει εξαιρετικά ο Ντοστογιέφσκι στο βιβλίο του “ Αδελφοί Καραμάζοφ” «ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΑΣΗΜΑΝΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΑΠΥΘΜΕΝΗ ΦΙΛΟΔΟΞΙΑ» Η τέχνη όμως είναι μία πραγματικότης από αέρα, δηλαδή πνεύμα, πνοή, αλλά είναι πραγματικότης απολύτως, και μάλιστα μία πραγματικότης καθ εαυτήν, και πως αποδεικνύεται αυτό; επειδή έχει δικό της σκοπό.

Kαι ποιός είναι ο δικός της ο σκοπός; Ο δικός της σκοπός είναι η συγκίνηση.

Δεν είναι ο σκοπός του φαγητού που είναι να φάμε, ούτε ο σκοπός του σακακιού που είναι να φορέσουμε, ούτε ο σκοπός να πάμε σχολείο να μάθουμε γράμματα ούτε ο σκοπός του αθλητισμού, που είναι να νικήσουμε. , Είναι να συγκινηθούμε, δηλαδή να λεπτύνουμε μέσα μας.

Άρα η δουλειά της τέχνης, είναι να λεπταίνει τους ανθρώπους.

Η δουλειά της τέχνης είναι η εκλέπτυνση.

Οι χοντροκομμένοι άνθρωποι δεν συγκινούνται.

Αλλά και η τέχνη είναι κακή, όταν αποτυγχάνει στη συγκίνηση.

Η πραγματικότης της τέχνης και η πραγματικότης της φύσεως είναι άλλα πράγματα, το ένα αφορά τα μάτια μας, και το άλλο αφορά την ψυχή μας.

Τα πράγματα δεν δίδονται στην ψυχή με την λειτουργικότητά τους, η με τη χρήση τους.

Για να δοθεί κάτι στην ψυχή πρέπει να είναι ανάλογο. Ο Πλάτων έλεγε ότι για να νοιώσεις την ομορφιά, πρέπει πρώτα να γίνεις ο ίδιος ομορφιά.

Ο τρόπος με τον οποίο δίδεται κάτι στην ψυχή λέγεται χάρις.

Δηλαδή δόσιμο.

Δίνεται κάτι, προσφέρεται κάτι, δεν στέκεται, δεν υπάρχει, δεν σου ζητάει να καταναλωθεί, είναι κάτι διαφορετικό.

Με αυτό τον τρόπο το μυστικό της συγκινήσεως είναι η διάσταση που παίρνει το γεγονός μέσα από το νόημα της λογικής, και η λειτουργία της είναι αυτή: μέσα στο νόημα των πραγμάτων η πράξις.

Το νόημα πρέπει να διασωθεί μέσα στην ποιητική του έκφραση, όχι μέσα στη λογική του διατύπωση. Η λογική του αγνώστου λέγεται συγκίνηση. Γ.Θ. https://www.facebook.com/share/r/1DygBCdgDe/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους