Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το παράδοξο με τον Χάλαντ είναι πως αδιαφορεί πλήρως για την εμπορική προώθηση του εαυτού του.

Αν η Τεχνητή Νοημοσύνη αποφάσιζε ποτέ να ενσαρκωθεί σε ποδοσφαιριστή, θα έπαιρνε σίγουρα τη δική του μορφή.

Αντιθέτως, ο Κριστιάνο –πέρα από το γεγονός ότι αξίζει απόλυτα τη θέση του στο πάνθεον του αθλήματος– επένδυσε τεράστια προσπάθεια στην τέχνη της αφήγησης και στο χτίσιμο του προσωπικού του μύθου.

Το έκανε όχι μόνο επειδή αποτελεί το "φυσιολογικό" πρότυπο που μπορεί να ακολουθήσει ο κόσμος (όντας ίσως λιγότερο προικισμένος από τον μεγάλο του αντίπαλο, αλλά πετυχαίνοντας μέσα από τη δουλειά και την προβολή περισσότερα από όσα θα πετύχαινε ο Μέσι αν βασιζόταν ακριβώς στα ίδια εργαλεία). Ο Χάλαντ ενδιαφέρεται κι αυτός για την εικόνα του, αλλά με μια αυστηρά εσωστρεφή προσέγγιση.

Θέλει να είναι μια ολοκληρωμένη οντότητα, χωρίς "κλάσματα". Μια λεπτομέρεια, για παράδειγμα, που ελάχιστοι παρατηρούν: στην Εθνική ομάδα επιλέγει να γράφει στη φανέλα του το όνομα της μητέρας του, Μπράουτ, και του πατέρα του, Χάλαντ, διαγράφοντας ουσιαστικά το δικό του μικρό όνομα.

Από παιδί, ο πατέρας του τον ώθησε να δοκιμάσει όλα τα αθλήματα, αξιοποιώντας την ιδανική σωματοδομή του, με σκοπό να αφοσιωθεί σε αυτό στο οποίο θα πετύχαινε περισσότερο.

Τελικά, τον κέρδισε το ποδόσφαιρο, η συγκεκριμένη θέση και ο ρόλος του: το σκοράρισμα και η αδιάκοπη, "θηριώδης" ορμή.

Δεν σταματά όμως εκεί.

Ο οργανισμός του καταναλώνει 6.000 θερμίδες ημερησίως, όταν ο μέσος άνδρας χρειάζεται περίπου 2.500.

Ένας συμπαίκτης του στην Εθνική Νορβηγίας αποκάλυψε κάποτε ότι τον έβλεπε να τρώει προσθέτοντας νερό στο φαγητό, όχι επειδή πεινούσε ή διψούσε, αλλά επειδή το απαιτούσε το σώμα και το προπονητικό του πλάνο.

Καταναλώνει τα πιο ασυνήθιστα γεύματα, με μοναδικό γνώμονα την καθαρή βιολογική τους χρησιμότητα.

Είναι ένα μοναδικό μοντέλο Τεχνητής Νοημοσύνης: δεν νιώθει, δεν απολαμβάνει.

Μια "ρομποτική" εκδοχή που δέχεται δεδομένα και απλώς τα εκτελεί.

Είτε σου αρέσει είτε όχι, είναι ένα πραγματικό "τέρας". Δεν τον νοιάζει να προωθήσει τον εαυτό του, παρότι το έχει ανάγκη εμπορικά, διότι παίκτες σαν κι αυτόν γίνονται ινδάλματα μόνο για τους οπαδούς της δικής τους ομάδας.

Σκεφτείτε το: δεν είναι ο "θεαματικός" παίκτης.

Δεν θα ανοίξεις το YouTube για να δεις εντυπωσιακά στιγμιότυπα του υπό τους ήχους εκκωφαντικής μουσικής.

Ωστόσο, συμπυκνώνει απόλυτα όλες τις τακτικές και τις επινοήσεις που σκαρφίζεται ένας προπονητής για να κερδίσει τον αντίπαλο.

Μπορεί να του λείπει η δραματουργία, το "περιτύλιγμα" και το στυλ, αλλά στο τέλος της ημέρας, απλώς κάνει τη δουλειά.

Η "θηριώδης" φύση του έγκειται στο γεγονός ότι δεν είναι απλώς ένας εξαιρετικός επιθετικός, αλλά ένα υπερφυσικό κλασικό "εννιάρι" – ένας κορυφαίος επιθετικός κρούσης.

Δεν είναι ο παίκτης που θα τον φυτέψεις μέσα στη μεγάλη περιοχή να περιμένει παθητικά βοήθεια.

Αντιθέτως, κινείται ακατάπαυστα, διεκδικεί την μπάλα σαν αρπακτικό.

Είτε τον βάλεις στη Σίτι, είτε στην Ντόρτμουντ, τη Σάλτσμπουργκ, τη Μόλντε ή την Εθνική Νορβηγίας, με διαφορετικά συστήματα και συμπαίκτες διαφορετικής ποιότητας, τα στατιστικά του δεν θα αλλάξουν, γιατί πολύ απλά δεν μπορείς να τον απομονώσεις τακτικά από το παιχνίδι. Ο Χάλαντ μπήκε σε μια άτυπη κόντρα με τον Εμπαπέ, ίσως και με τον Κριστιάνο στα πρώτα του βήματα, καθώς και με άλλους παίκτες της γενιάς του από διαφορετικές θέσεις, χωρίς καν να το συνειδητοποιεί.

Δεν ξέρει τίποτα για αυτούς γιατί, πολύ απλά, δεν τον ενδιαφέρει.

Το μόνο που τον νοιάζει είναι ο εαυτός του.

Η επιτυχία του πηγάζει από ένα αρχέγονο ένστικτο που τον ωθεί στην κορυφή, όχι από κάποια συνειδητή, εξωστρεφή ατζέντα.

Προσωπικά, αυτή η "έκδοση" ανθρώπου είναι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να γίνω.

Πολύ απλά, γιατί αγαπώ, απολαμβάνω και νιώθω εις βάθος αυτό που κάνω.

Ίσως αυτός είναι και ο βασικός λόγος που εκφράζω διαρκώς τα συναισθήματά μου, παρότι ξέρω καλά ότι αυτό "κοστίζει" στα δικά μου όνειρα εδώ, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Νιώθω αυτά που γράφω για τους άλλους βαθιά μέσα μου, δεν είμαι μια απρόσωπη "γραφομηχανή". Ταυτόχρονα, όμως, υπάρχει ένα κομμάτι μου που θα ήθελε να έχει κάτι από τον Χάλαντ.

Η επιτυχία είναι μεθυστική από μόνη της, απόλυτα απογυμνωμένη από κάθε άλλο παράγοντα.

Νομίζω, τελικά, πως ο Νορβηγός αποτελεί ένα εξαιρετικό μέτρο σύγκρισης: ακόμα και με αυτούς τους εξωπραγματικούς ρυθμούς σκοραρίσματος, θα χρειαστεί πολλά χρόνια για να πλησιάσει έστω κι ένα μικρό μέρος από αυτά που πέτυχαν ο Μέσι και ο Κριστιάνο.

Είναι ένα σπουδαίο παράδειγμα για όσους δεν τους παρακολούθησαν αρκετά, ώστε να καταλάβουν πόσο μυθικά ήταν τα κατορθώματά τους.

Όταν αντιλαμβάνεσαι ότι ακόμα και ένα τέλειο "μηχάνημα" χρειάζεται υπεράνθρωπη προσπάθεια για να τους φτάσει –και πιθανότατα δεν θα τα καταφέρει ποτέ– τότε κατανοείς το πραγματικό μέγεθος του θρύλου τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους