🔵 Stories of Contemporary Domesticity 👉 Επεισόδιο 21ο 👉 Η κατοικία LOU από το γραφείο 127af επαναπροσδιορίζει μια τυπική παριζιάνικη εργατική κατοικία ως ένα εξελισσόμενο οικοσύστημα που αναπτύσσεται...

Πλήρες Κείμενο:

🔵 Stories of Contemporary Domesticity 👉 Επεισόδιο 21ο 👉 Η κατοικία LOU από το γραφείο 127af επαναπροσδιορίζει μια τυπική παριζιάνικη εργατική κατοικία ως ένα εξελισσόμενο οικοσύστημα που αναπτύσσεται μαζί με τη ζωή 🔵 Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://shorturl.at/SJLb4 Η σειρά ‘Stories of contemporary domesticity’, σε επιμέλεια της πλατφόρμας Archt. διερευνά διαφορετικές ερμηνείες της έννοιας σπίτι σε ανοιχτό διάλογο με σύγχρονες αρχιτεκτονικές προσεγγίσεις στο πεδίο της κατοικίας.

Το εικοστό πρώτο επεισόδιο ακολουθεί τους 127af architects καθώς μετασχηματίζουν μια λιτή εργατική κατοικία, χαρακτηριστική του αστικού ιστού του Bagnolet στα ανατολικά προάστια του Παρισιού, μέσω μιας προσθήκης στη στέγη.

Η κατοικία LOU σχεδιάζεται ως ένα προσαρμόσιμο οικιακό οικοσύστημα που εξελίσσεται μαζί με τους κατοίκους του, ανταποκρινόμενο τόσο στις παρούσες όσο και στις μελλοντικές ανάγκες τους, βελτιώνοντας, ταυτόχρονα, τον εσωτερικό ηλιασμό και αερισμό. Η Bagnolet αναπτύχθηκε από αγροτικός οικισμός σε βιομηχανικό προάστιο, με έναν υβριδικό αστικό ιστό που συνδυάζει αυτοσχέδιες εργατικές κατοικίες μικρής κλίμακας, μακρόστενα οικόπεδα και σύγχρονες μητροπολιτικές υποδομές που διαμορφώθηκαν μέσα από μια διαδικασία σταδιακού μετασχηματισμού και όχι μέσω γενικού πολεοδομικού σχεδιασμού.

Η συνθήκη αυτή παραπέμπει στο ιστορικό faubourg που περιγράφει η Françoise Choay (1965) ως μια επικράτεια διαμορφωμένη από τις καθημερινές πρακτικές, τη σταδιακή ανάπτυξη και τη συνύπαρξη της κατοικίας με την παραγωγική δραστηριότητα.

Η αρχιτεκτονική αξία αυτών των ταπεινών κατοικιών προέκυπτε από την ικανότητά τους να προσαρμόζονται στον χρόνο, αντανακλώντας την ανώνυμη αρχιτεκτονική ως μορφή ευφυΐας που γεννιέται από την αναγκαιότητα (Rudofsky, 1964), καθώς και την αντίληψη της κατοικίας ως ενός ανοιχτού πλαισίου ικανού να υποδέχεται τη μεταβολή και την εξέλιξη (Habraken, 1972). Ανταποκρινόμενοι στις ανάγκες μιας οικογένειας για επιπλέον χώρο εξαιτίας της γέννησης του δεύτερου παιδιού τους και στους υφιστάμενους κατασκευαστικούς περιορισμούς του κτηρίου, οι αρχιτέκτονες επέλεξαν να κρατήσουν τα υπνοδωμάτια και το μπάνιο στο δροσερότερο ισόγειο, ενώ η συλλογική ζωή μεταφέρθηκε στη φωτεινή προσθήκη στη στέγη.

Ένα λουτρό με φεγγίτη και επένδυση από χειροποίητα κεραμικά πλακίδια μετατρέπεται σε ένα φωτεινό καταφύγιο, ενώ μια ελαφριά ξύλινη κατασκευή, μονωμένη με ανακυκλωμένες υφαντικές ίνες και επενδεδυμένη με ινοτσιμεντένιες πλάκες, φιλοξενεί την προσθήκη.

Οι εμφανείς μεταλλικοί φορείς σε μια λάιμ πράσινη απόχρωση προετοιμάζουν το κτίριο για μελλοντικές μετατροπές, όπως η προσθήκη ενός παταριού, επιτρέποντάς του να συνεχίσει να εξελίσσεται.

Αντί να αντιμετωπίσουν την εργατική κατοικία ως ένα στατικό αντικείμενο προς διατήρηση, οι αρχιτέκτονες επεκτείνουν την αρχική λογική ευελιξίας που τη χαρακτήριζε, αποδεικνύοντας πώς τα υφιστάμενα κτίρια μπορούν να προσαρμόζονται στις σύγχρονες ανάγκες διατηρώντας παράλληλα την ικανότητά τους για μετασχηματισμό. Γράφει η Melina Arvaniti-Pollatou. #house #home #redesign #architecture #extension #archt #archisearch

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους