Πρέπει να κάνουμε ένα ωραίον νοσταλγικόν αφιέρωμα στην ωραία νοσταλγική δεκαετία του 1980, άκρατης άμυαλης παρανοϊκής Πασοκαρίας, ή πείτε το 'Τα τσαρούχια του διεθνισμού' Παράδειγμα:

Πλήρες Κείμενο:

Πρέπει να κάνουμε ένα ωραίον νοσταλγικόν αφιέρωμα στην ωραία νοσταλγική δεκαετία του 1980, άκρατης άμυαλης παρανοϊκής Πασοκαρίας, ή πείτε το 'Τα τσαρούχια του διεθνισμού' Παράδειγμα: - Ποιος θυμάται τον Τρίτση; http://www.iospress.gr/ios1999/ios19990328b.htm - «Τα τσαρούχια του διεθνισμού Η πιο χαρακτηριστική μορφή που σημάδεψε τις μεταπτώσεις στην πασοκική αντίληψη περί διεθνιστικής αλληλεγγύης είναι χωρίς αμφιβολία ο Αντώνης Τρίτσης.

Οχι μόνο επειδή ξεκίνησε την πολιτική του στράτευση με περιπλανήσεις στις χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Βόρειας Αφρικής, αλλά και επειδή ακόμα και το θάνατό του τον σφράγισε με την επιθυμία να αναπτυχθεί το κίνημα αλληλεγγύης των λαών.

Σύμφωνα με τη διαθήκη του που συντάχθηκε τον Απρίλιο του 1990, αφήνει ολόκληρη την κινητή και ακίνητη περιουσία του για τη δημιουργία ενός ιδρύματος με την επωνυμία "Ιδρυμα Αντώνη Τρίτση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών". Από τις αναμνήσεις του συνεργάτη και φίλου του Νίκου Σουρή ("Το τελευταίο αγώνισμα του δεκάθλου", Εκδόσεις Σίσυφος, Αθήνα 1997), επιλέγουμε τρεις χαρακτηριστικές στιγμές από τη δράση του Κεφαλλονίτη πολιτικού.

Το 1972 ο Τρίτσης εργαζόταν ως συντονιστής στο πρόγραμμα ανάπτυξης μιας περιοχής στην έρημο της Λιβύης.

Εκεί εντυπωσιάζεται από τους Παλαιστίνιους αντάρτες.

Ηταν η περίoδος της χούντας και της ελπίδας για ένα ελληνικό αντάρτικο του ΠΑΚ: "Γνώρισα δύο νέους, ένα φυσικό κι έναν πολιτικό μηχανικό.

Μου τους συνέστησαν ως 'μάρτυρες'. Ηταν δηλαδή άνθρωποι που εκπαιδεύονταν, ώστε να εκραγούν μαζί με τους στόχους τους, φορτωμένοι εκρηκτικά.

Το χιούμορ τους ήταν μοναδικό και η όρεξή τους για ζωή πραγματικά εντυπωσιακή.

Κι όμως ήξεραν πως σε λίγο θα πέθαιναν.

Τα ίδια χαρακτηριστικά συνάντησα στους αντάρτες της Βολιβίας, του Περού ή της Κολομβίας." Λίγα χρόνια αργότερα, τις παραμονές της ανόδου του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, ο Τρίτσης, ως Γενικός Γραμματέας της Οργάνωσης για την Αφροασιατική Αλληλεγγύη, υποδέχεται τον υπουργό εξωτερικών του Ιράν, με ένα θερμό λόγο υπεράσπισης του χομεϊνισμού: "Διαμαρτύρονται οι ευαίσθητοι ιμπεριαλιστές γιατί δήθεν η Ιρανική Επανάσταση καταπιέζει τις γυναίκες αναγκάζοντάς τες να φορούν τσαντόρ.

Τους προειδοποιούμε, ότι η μόδα της περιφέρειας τους επιφυλάσσει πολλές ακόμη εκπλήξεις: παλαιστινιακά καφτάνια, ελληνικά τσαρούχια, λατινοαμερικάνικα πόντσος." Μετά την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ τα σχέδια αλλάζουν.

Η επαναστατική ουτοπία δίνει τη θέση της στο ρεαλισμό της κυβερνητικής διαχείρισης.

Και ο Τρίτσης βαφτίζει αντάρτες τους δημόσιους υπάλληλους.

Φεύγοντας από το ΥΧΟΠ το 1984 τους στέλνει το εύγλωττο μήνυμα: - "Προς τους συντρόφους και τις συντρόφισσες του 4ου ορόφου, ΥΧΟΠ.

Ενιωσα μαζί σας τη ζεστασιά και τη δύναμη που μόνο με τους συντρόφους της Βολιβίας, της Παλαιστίνης και της Κύπρου είχα νιώσει.

La lucha continuara."» Επίσης: http://www.iospress.gr/ios1996/ios19961020b.htm - «Προσεύχομαι στον ύψιστο Θεό και να αμνηστεύσουμε τους αρχηγούς τους είναι κάτι το αντίθετο με την Ισλαμική Πολιτική."» Ολόκληρο το απίστευτο αυτό απόσπασμα: - «Η Μέκκα της ελληνικής διανόησης "Προσεύχομαι στον ύψιστο Θεό για τη μεγαλοσύνη του Ισλάμ και για το κόψιμο των χεριών των διεφθαρμένων και των καταπιεστών". Το απόσπασμα ανήκει στον "μεγάλο ιμάμη" Χομεϊνί και φιλοξενείται μαζί με πληθώρα άλλων "θεόπνευστων" κειμένων στο ειδικό τεύχος του περιοδικού "Ιρανική Επανάσταση" που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 1980 από την "τριτοκοσμίζουσα" πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ.

Η κατάρρευση του Σάχη το Φεβρουάριο του 1979 γιορτάστηκε σ' όλη τη Δύση από τις δυνάμεις της Αριστεράς.

Στην άνοδο του Χομεϊνί διέκριναν τα αντιιμπεριαλιστικά κινήματα όλου του κόσμου μια ελπίδα και μια δικαίωση.

Με την επικράτηση όμως του θεοκρατικού καθεστώτος διαψεύστηκαν πολύ γρήγορα αυτές οι ελπίδες.

Η ιρανική αριστερά βρήκε στο πρόσωπο του Αγιατολάχ τον νέο διώκτη της.

Και έμειναν οι λίγοι πιστοί να επιμένουν ισλαμικά. Στην Ελλάδα οργανώθηκε μάλιστα και ειδική εκδήλωση στο Σπόρτινγκ "Για το γιορτασμό της Α' επετείου της Ιρανικής Επανάστασης". Το κάλεσμα υπέγραφαν μεταξύ άλλων οι Αντώνης Τρίτσης, Αντώνης Καρράς, Μαρία Κυπριωτάκη Περάκη, Ειρήνη Λαμπράκη, Ανδρέας Λεντάκης.

Μιλώντας εκ μέρους της οργανωτικής επιτροπής ο Αντώνης Τρίτσης είχε εξάρει την "ισλαμική επανάσταση του λαού του Ιράν κάτω από την καθοδήγηση της μεγάλης μορφής του Αγιατολάχ Χομεϊνί". Είχε μιλήσει για μια "νέα εποποιϊα" και "ελπιδοφόρο μήνυμα", είχε συγκρίνει τον Χομεϊνί με τον Μακρυγιάννη, τον Διάκο, τον Παπαφλέσσα, τον Αρη Βελουχιώτη και τον Μακάριο, για να καταλήξει στο σύνθημα "Ελλάδα-Ιράν-Κύπρος-Παλαιστίνη, κανένας ξένος δεν θα μείνει" και να αναφωνήσει "Ζήτω η ισλαμική επανάσταση, Ζήτω ο Αγιατολάχ Χομεϊνί". Ηταν η εποχή που ο χομεϊνισμός είχε ήδη δώσει δείγματα γραφής.

Αλλά οι έλληνες υποστηρικτές του δεν είχαν κανένα πρόβλημα.

Δημοσίευαν μάλιστα και τις προπαγανδιστικές θεωρίες του Χομεϊνί με τη βεβαιότητα ότι "ένας θεολόγος δεν μπορεί να γίνει δικτάτορας". Δεν δίσταζαν μάλιστα να προβάλλουν και τις απειλές του κατά της αριστεράς: "Πρέπει να τονίσω ότι τα γεγονότα στο Κουρδιστάν, όπου αριστεροί αντίπαλοι του Ισλάμ προκαλούν ταραχές, τα γεγονότα των Πανεπιστημίων όπου αμερικανόπνευστες αριστερές ομάδες έχουν εξεγερθεί, έχουν στενή σχέση με την επίθεση του Κάρτερ.

Εάν οι αντιπολιτευόμενες ομάδες συνεχίσουν να ενοχλούν το Εθνος, τότε οι οπαδοί τους θα καταλάβουν την ανοιχτή σχέση των ηγετών τους με τον Αρπαγα του Κόσμου, τις ΗΠΑ, και θα καταλάβουν τι πρέπει να κάνουμε μ' αυτούς.

Θα καταλάβουν ότι το να διεκδικούν να αγνοήσουμε και να αμνηστεύσουμε τους αρχηγούς τους είναι κάτι το αντίθετο με την Ισλαμική Πολιτική."» Ομως, το ζήτημα δεν είναι καθόλου για γέλια.

Τότε υπήρχαν πολλοί που έβλεπαν 'σοσιαλιστικά' οράματα στους μουλάδες.

Και δεν μιλάμε μόνο για το τριτοκοσμικό ΠΑΣΟΚ, που μας έφερε εδώ όλους τους υπερεκτιμημένους δικτάτορες, κάτι άθλιους τύπους από ολοκληρωτικά καθεστώτα, κάτι σφαγείς, ένα σωρό εκβιαστές της διεθνούς κοινότητας, μέχρι καθαρούς τρομοκράτες που κουνούσαν στο ένα χέρι το όπλο και το άλλο το δάχτυλο στον ουρανό, όπως στα βίντεο που μάθαμε αργότερα από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Κουίζ για πολύ δυνατούς λύτες: Επειδή, στον τροτσκιστικό χώρο, ό,τι συμβαίνει στην Δυτική Ευρώπη, κυρίως σε Βρετανία και Γαλλία, έχει επίπτωση και εδώ, οι δικοί μας τροτσκιστές ακολούθησαν σαν πρόβατα μια εισαγόμενη αφήγηση πως δήθεν η επανάσταση των Αγιατολλάχ ήταν προοδευτική εξέλιξη.

Ενας, μάλιστα, την περίοδο που κάποιοι Βρετανοί τροτσκιστές, -απαξιωμένοι σήμερα-, προωθούσαν καθαρά το παραμύθι 'Ιράν και Αγιατολλάχ ίσον σοσιαλιστική επανάσταση', είχε αναλάβει κάποιες πολύ αμφιλεγόμενες αποστολές.

Είχε ταξιδέψει στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στη χώρα του Χομεϊνί και είχε γράψει σημαντικά άρθρα και ανταποκρίσεις που παρουσιάζαν τους μουλάδες περίπου σαν επαναστάτες Τσε Γκεβάρα, ΟΚ, ολίγον θρησκόληπτους και ακραίους στα θρησκευτικά και στα ζητήματα των ανύπαρκτων δικαιωμάτων όλων των άλλων πλην των μη προνομιούχων ανδρών της θρησκευτικής ελίτ, αλλά τελικά σοσιαλιστές ρε παιδί μου.

Το ποια ήταν η οργάνωση αυτή και ποιος ο διανοούμενος, το έχουν αποκαλύψει οι φίλοι μας στο XYZ Contagion, καθώς είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεθούν αυτού του είδους οι πληροφορίες στα mainstream ΜΜΕ, και κάποιος για να τα ανακαλύψει αυτά πρέπει, όπως χαρακτηριστικά, λένε «να έχει βουτήξει χωρίς μπουκάλες στον πηχτό βούρκο αντισημιτισμού, φιλο-ολοκληρωτισμού και φαιο-"κόκκινου" εθνομπολσεβίκικου ψευτο-"αντιιμπεριαλισμού" της τσαρλατανικής "Αριστεράς"» για να ανακαλύψει αυτήν την μούργα και καθίζημα και να εντρυφήσει στις εσωτερικές διεργασίες και στις πηγές χρηματοδότησης -μην κρατάτε την αναπνοή σας, από φονταμενταλισλαμιστικά καθεστώτα και φυλαρχίες Ενυγουέη, εδώ υπάρχει ένα λινκ που άμα το πατήσεις θα σου δείξει όλη την ιστορία, στα υποκεφάλαια 26 και 33: https://www.facebook.com/xyzcontagion/posts/2895232670495319 ... όπως επίσης και σαν BONUS TRACK, όπως χαρακτηριστικά ανφέρεται, ένα απολύτως τραγικό βιβλίο: - Σάββας Μιχαήλ - Οι δέκα μέρες της αυγής Η Σοσιαλιστική Αλλαγή στο Ιράν Μια ζωντανή μαρτυρία https://athens.indymedia.org/media/upload/2017/07/17/OiDekaMeresThsAyghs.Web.pdf Κι αν τα γράφουμε αυτά, κι αν υπάρχει κάποιο νόημα να τα θυμόμαστε.

Ναι, υπάρχει.

Ετσι καταφέραμε σήμερα αντί για μια κανονική, ορθολογιστική, δυτική, δικαιωματική αριστερά, να έχουμε σέχτες τσαρλατάνων να μας τυραννάνε δίχως έλεος.

Αλλοι πάλι, των οποίων ο αρχηγός και θεωρητικός γκουρού είχε πει το μνημειώδες 'Οι αρχές μας και οι πρακτικές μας δεν είναι απαραίτητο να συμπίπτουν', που έχουν ξεφύγει σε εξωφρενικό βαθμό από τη μαρξιστική θεωρία, μέσα σε μια μέρα από ουδέτεροι στον πόλεμο Ιράν-Ιράκ έγιναν θερμοί υποστηρικτές του ενός, επειδή μόνο υποτίθεται μάχονταν τη Δύση, δηλαδή τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, και χειροκροτούσαν τις απειλές Σαντάμ να ρίξει πυρηνικά και να σκοτώσει όλους τους Εβραίους και καμπόσους Δυτικούς, μόνο γιατί οι εχθροί των εχθρών μας Εβραίων είναι φίλοι μας.

Ηταν ο αποκρουστικός Tony Cliff και η σιχαμερή του σέχτα (και καταφύγιο βιαστών) που σήμερα λέγεται SWP, και βασικός κορμός της Stop the War Coalition Αυτή είναι η εφημερίδα του SWP, του αδελφικού κόμματος του ΣΕΚ στο ΗΒ, και επίσης το κόμμα του γνωστού δικηγόρου, που τώρα ενώθηκαν σαν ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Αυτού εδώ: https://protocolswithoutzion.wordpress.com/2024/02/06/thanassis-kampagiannis-sneaky-antsemitism/ Στις 8/10 το σκουπιδοέντυπο του SWP του χαλιφάτου και της τζιχάντ κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο "REJOICE". Αμέσως μετά με πρωτοσέλιδο: "SMASH ISRAEL - Η αντίσταση μπορεί να τερματίσει τη γενοκτονία". Βασικά, λέει: - Να διαπράξει η Χαμάς μια πραγματική γενοκτονία σε Εβραίους και Ισραηλινούς για να αποτρέψουν μια "γενοκτονία" (που στην πραγματικότητα είναι ένας πόλεμος, όχι μια γενοκτονία). Και θέλετε πραγματικά να πιστέψουμε ότι αυτές δεν είναι πορείες μίσους; Είναι αντισημιτικές εβραιοφοβικές, φιλο-Χαμάς, φιλο-hate πορείες μίσους.

Μίσος, αγνό και καθαρό Ας ξαναγυρίσουμε στα ινδάλματά τους και τον σωβινιστή τζιχαντιστή Αραφάτ: ΕΙΚΟΝΕΣ: 1960, Γιασέρ Αραφάτ και η ηγεσία της ΟΑΠ (PLO) στον τάφο του χιτλερικού Μουφτή της Ιερουσαλήμ, του φίλου, συνεργού, προστατευόμενου και στρατολόγου του Χίτλερ και των Ναζί, και διακεκριμένου καταζητούμενου εγκληματία πολέμου Haj Amin al-Husseini, που τιμάται σαν εθνικός ήρωας από την Παλαιστινιακή Αρχή σήμερα.

Αραφάτ και ΚΚΕ (Κωστής Μοσκώφ) Δήμαρχος Αθήνας Μπέης και Αραφάτ, το χρυσό κλειδί της πόλης Αραφάτ, ο Αιγύπτιος σωβινιστής οπορτουνιστής στο μισθολόγιο της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και της KGB και της Στάζι, έβγαλε τα αστέρια από την ιορδανική σημαία και ανακάλυψε λέει '3.000 χρόνια παλαιστινιακής ιστορίας' Και πολλές ακόμα διαφωτιστικές φωτογραφίες, που δεν χρειάζονται λεζάντες και περιγραφές, το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: - Τζιχάντ-Τζιχάντ-Τζιχάντ! @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους