Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με αφορμή τη γυναικοκτονία στη Δράμα, η δημόσια συζήτηση στρέφεται ξανά στην ψυχική κατάσταση του δράστη.

Όμως το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν ένας άνθρωπος είχε άγχος, λάμβανε αγωγή ή είχε απευθυνθεί σε επαγγελματία ψυχικής υγείας.

Το πραγματικό ερώτημα είναι διαφορετικό: Υπάρχουν στην Ελλάδα επιστημονικά τεκμηριωμένα πρωτόκολλα αξιολόγησης επικινδυνότητας για πρόσωπα που φέρουν όπλο; Υπάρχουν σαφείς διαδικασίες επαναξιολόγησης όταν προκύπτουν ενδείξεις αυξημένου κινδύνου; Υπάρχει λογοδοσία όταν αποδεικνύεται ότι οι μηχανισμοί αυτοί δεν λειτούργησαν; Κάθε φορά που συμβαίνει μια γυναικοκτονία, αναζητούμε εκ των υστέρων τι συνέβαινε στο μυαλό του δράστη.

Πολύ πιο σπάνια αναζητούμε τι συνέβαινε στους μηχανισμούς ελέγχου που είχαν ως αποστολή να προλαμβάνουν τον κίνδυνο.

Η συζήτηση δεν πρέπει να είναι αν κάποιος είχε ψυχική δυσφορία.

Η συζήτηση πρέπει να είναι αν το κράτος διαθέτει τα εργαλεία για να αναγνωρίζει και να διαχειρίζεται αποτελεσματικά την επικινδυνότητα πριν αυτή καταλήξει σε μια ακόμη γυναικοκτονία.

Και εδώ γεννάται ένα ακόμη πιο δύσκολο ερώτημα.

Όταν και το θύμα και ο δράστης ανήκουν στην ίδια την Ελληνική Αστυνομία, πώς ζητάμε από μια γυναίκα που φοβάται να εμπιστευτεί το σύστημα; Ποιος θα την διαβεβαιώσει ότι η καταγγελία της θα ληφθεί σοβαρά υπόψη; Ποιος θα της εγγυηθεί ότι η ίδια και τα παιδιά της θα είναι ασφαλείς; Ποιος θα αποκαταστήσει το αίσθημα εμπιστοσύνης όταν ακόμη και εκείνοι που έχουν αποστολή να προστατεύουν, αποτυγχάνουν να προστατεύσουν τους δικούς τους ανθρώπους; Η προστασία των γυναικών δεν κρίνεται στις ανακοινώσεις μετά από μια γυναικοκτονία.

Κρίνεται από το αν μια γυναίκα που φοβάται νιώθει ότι έχει κάπου να απευθυνθεί πριν από αυτήν. Και σήμερα, δυστυχώς, πολλές γυναίκες δεν το νιώθουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους