Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🍃 Αειφορία δεν είναι να αγαπάς τη φύση. Είναι να της φέρεσαι σχεδόν σαν να μην είσαι εκεί.

Τελευταία, με τον αγώνα για τον Βενέτικο, ακούμε συχνά τη λέξη αειφορία.

Ωραία λέξη. Μεγάλη.

Ίσως λίγο “επίσημη”. Από αυτές που μπαίνουν σε ημερίδες, παρουσιάσεις, δελτία τύπου και PowerPoint με πράσινα κλαδάκια στις γωνίες.

Μόνο που η αειφορία δεν είναι μερικά διακοσμητικά φύλλα σε διαφάνεια.

Είναι τρόπος σκέψης.

Είναι τρόπος ζωής.

Και, κυρίως, είναι μια πολύ απλή ερώτηση: Αυτό που κάνω σήμερα, θα αφήσει κάτι όρθιο και για αύριο; Όχι θεωρητικά.

Όχι “κάποτε”. Αύριο.

Για τις επόμενες γενιές.

Για τον τόπο μας.

Για εμάς τους ίδιους, που μεγαλώνουμε και ξαφνικά ανακαλύπτουμε ότι το “μετά”, ήρθε κιόλας.

Αειφορία είναι να κόβεις ξύλα από το δάσος, αλλά όχι το δάσος.

Να παίρνεις νερό από το ποτάμι, αλλά όχι μέχρι να ξεψυχήσει.

Να κερδίζεις, αλλά να μη χρεώνεις ζημιές στους επόμενους.

Το καταλαβαίνουμε όλοι στην καθημερινή ζωή, απλώς δεν το λέμε έτσι.

Όταν μια νοικοκυρά κρατάει λίγο φαγητό για την άλλη μέρα, κάνει αειφορία.

Όταν ο παλιός μάστορας λαδώνει το εργαλείο του για να μην το πετάξει σε έξι μήνες, κάνει αειφορία.

Όταν ένας κτηνοτρόφος δεν ξεζουμίζει το κοπάδι του, γιατί ξέρει ότι αύριο πάλι από αυτό θα ζήσει, κάνει αειφορία.

Όταν ένας πατέρας λέει στο παιδί του “μην το σπας, δεν φυτρώνουν λεφτά”, χωρίς να το ξέρει, δίνει μάθημα αειφορίας.

Αειφορία είναι και το χωράφι.

Αν το σπείρεις σωστά, θα φας.

Αν το εξαντλήσεις, θα πεινάσεις.

Δεν το πιάνει εγωισμός απέναντί σου.

Απλώς σου επιστρέφει τη συμπεριφορά σου.

Τα χωράφια, τα ποτάμια, οι άνθρωποι, τα πάντα, έχουν κάτι κοινό: κάποια στιγμή σταματούν να αντέχουν.

Αειφορία είναι και το σώμα μας.

Δεν μπορείς να δουλεύεις δεκαέξι ώρες τη μέρα, να κοιμάσαι τέσσερις, να τρως ό,τι βρεις, να λες “αντέχω” και μετά να απορείς όταν ο οργανισμός σου κατεβάσει γενικό.

Ούτε ο οργανισμός μας είναι ανεξάντλητος πόρος.

Απλώς έχει την κακή συνήθεια να σιωπά μέχρι να φωνάξει. 🌊 Πάμε μια βόλτα και στον Βενέτικο. Ο Βενέτικος δεν είναι απλά μια μπλε γραμμή στον χάρτη για να κάτσουμε σε ένα γραφείο και να μετρήσουμε πόσο τσιμέντο χωράει χωροταξικά.

Δεν είναι “υδάτινος πόρος”, λες και μιλάμε για ανταλλακτικό εργοστασίου.

Δεν είναι απλά νερό που κυλάει ανάμεσα σε γκοργκόλες.

Είναι γεφύρια, πλατάνια, παχιές σκιές, ψάρια, πουλιά, παιδικές χαρούμενες φωνές, βρεγμένα κώλια, πικνικ, φωτογραφίες, βόλτες, είναι “πάμε στο ποτάμι για βουτιές;”. Είναι τοπίο.

Είναι ήχος. Είναι ΙΣΤΟΡΙΑ που χάραξε τη γη μας για αιώνες.

Είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι από αυτό που κάνει τα Γρεβενά, Γρεβενά.

Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα.

Γιατί πολλές φορές βαφτίζουμε κάτι “ανάπτυξη” ή ακόμα πιο βαρύγδουπα “πράσινη ανάπτυξη”, “βιώσιμη ανάπτυξη” και νομίζουμε ότι καθάρισε η κουβέντα.

Αλλά ανάπτυξη χωρίς μέτρο είναι σαν να λες “έφαγα όλους τους σπόρους για να μη μείνω νηστικός”. Ναι, σήμερα χόρτασες.

Του χρόνου τι θα σπείρεις; Το ίδιο και με την ενέργεια.

Φυσικά και χρειαζόμαστε ενέργεια.

Φυσικά και δεν γίνεται να ζούμε σαν να μην υπάρχει κλιματική κρίση.

Αλλά πράσινο δεν είναι ό,τι έχει πάνω του απλά μια ταμπέλα “πράσινο”. Και ανανεώσιμο δεν σημαίνει αυτομάτως αθώο.

Και σίγουρα βιώσιμο δεν σημαίνει αειφόρο.

Βιώσιμο είναι να το πάω μέχρι εκεί που αντέχει σήμερα, για να το έχω σήμερα.

Αειφόρο είναι να το πηγαίνω πάντα μέχρι εκεί που μπορεί, ώστε να το έχω για πάντα.

Άμα βάλεις μια κορδέλα «πράσινης ανάπτυξης» σε ένα λάθος, δεν γίνεται σωστό.

Παραμένει ένα λάθος, με κορδέλα.

Η αειφορία δεν ρωτάει μόνο: “Παράγει αυτό κάτι;” Ρωτάει οπωσδήποτε και: “Τι χαλάει για να το παράγει;” “Ποιος κερδίζει;” “Ποιος πληρώνει;” “Πόσο κρατάει το όφελος;” “Πόσο κρατάει η ζημιά;” Γιατί αν το κέρδος είναι για λίγους και για λίγο, ενώ η απώλεια είναι για όλους και για πάντα, τότε δεν μιλάμε για αειφορία.

Μιλάμε για παγκόσμιο ρεκόρ κακής οικονομίας.

Αν έχεις μια καρυδιά στην αυλή σου και κάθε χρόνο σου δίνει καρύδια, έχεις δύο επιλογές.

Η πρώτη είναι να τη φροντίζεις.

Η δεύτερη είναι να την κόψεις για ξύλα και να ζεσταθείς έναν χειμώνα.

Και στις δύο περιπτώσεις “αξιοποίησες” την καρυδιά.

Μόνο που στη μία περίπτωση έχεις καρυδιά.

Στην άλλη έχεις στάχτη.

Αυτό είναι η αειφορία.

Δεν είναι να μην αγγίζουμε τίποτα.

Δεν είναι να μείνουμε ακίνητοι σαν μουσειακό έκθεμα.

Δεν είναι να πούμε “όχι” σε κάθε έργο, σε κάθε αλλαγή, σε κάθε ιδέα.

Είναι να ξεχωρίζουμε το έργο από την πληγή.

Την πρόοδο από την αρπαχτή.

Τη φροντίδα από την εκμετάλλευση.

Το αύριο από το “δεν βαριέσαι”. Και στον Βενέτικο, το ερώτημα δεν είναι μόνο τεχνικό.

Είναι βαθιά τοπικό.

Και βαθιά ανθρώπινο.

Τι τόπο θέλουμε να παραδώσουμε; Έναν τόπο που τον κοιτάξαμε στα μάτια; Ή έναν τόπο που τον ξεπουλήσαμε κομμάτι-κομμάτι και μετά βάλαμε φωτογραφία παλιού ποταμιού στο Facebook για να θυμόμαστε τι είχαμε; Γιατί αυτό είναι κάτι που κάνουμε ως ανθρώπινο είδος.

Πρώτα χαλάμε κάτι ζωντανό.

Μετά το κάνουμε ανάμνηση.

Μετά το πουλάμε ως νοσταλγία. Όχι.

Κάποια πράγματα είναι καλύτερα να μη γίνουν ανάμνηση.

Είναι καλύτερα να συνεχίσουν να ρέουν. Ο Βενέτικος δεν μας ζητάει να γίνουμε όλοι ειδικοί.

Δεν μας ζητάει να μάθουμε μελέτες, νόμους, τεχνικές λεπτομέρειες και διαγράμματα.

Μας ζητάει όμως κάτι πιο δύσκολο: Να μη συνηθίσουμε.

Να μη βαρεθούμε.

Να μην επαναπαυθούμε.

Να μη σκεφτούμε “έλα μωρέ, και τι να κάνουμε τώρα;”. Να μη χαρίσουμε το ποτάμι μας στην αδιαφορία, γιατί η αδιαφορία είναι πάντα ο πιο πρόθυμος εργολάβος.

Αειφορία, λοιπόν, είναι να μπορεί ένα παιδί μετά από χρόνια να σταθεί στην όχθη του Βενέτικου και να μη χρειαστεί να του πούμε: “Εδώ κάποτε ήταν όμορφα.” Να μπορεί να το δει μόνο του.

Να το ακούσει.

Να πετάξει μια πέτρα στο νερό.

Να λερώσει τα παπούτσια του.

Να ρωτήσει τι είναι εκείνο το παλιό γεφύρι.

Να νιώσει, χωρίς να του κάνουμε μάθημα, ότι ο τόπος μας είναι δικός μας αλλά δεν είναι ιδιοκτησία ΚΑΜΙΑΣ γενιάς.

Είναι πάντα δανεικός από τις επόμενες.

Και τα δανεικά, άμα έχεις λίγο φιλότιμο γρεβενιώτικο και βουνίσιο, τα επιστρέφεις σε καλύτερη κατάσταση απ’ ό,τι τα βρήκες.

Αυτό είναι η αειφορία.

Όχι μια λέξη για συνέδρια.

Ούτε ένα trend για το insta.

Ούτε πράσινη μπογιά πάνω σε γκρίζες τσιμεντοαποφάσεις.

Είναι η απλή σοφία των παλιών ανθρώπων που ήξεραν πως αν πιεις όλο το νερό σήμερα, αύριο θα ψοφήσεις από δίψα.

Είναι να είσαι καλός νοικοκύρης.

Είναι να έχεις μέσα σου το μεράκι και το φιλότιμο του τόπου σου. #SOSVenetikos #SOSGrevena #Αειφορία #Βενέτικος #Γρεβενά #Περιβάλλον

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους