Μετά τον Ζοτς, ποιος; Ο Εργκίν Αταμάν παίρνει κι αυτός την θέση του στην πράσινη ιστορία και είναι ενδιαφέρον να συγκρίνουμε τα πεπραγμένα της θητείας με κατορθώματα και αναλογίες άλλων προπονητών...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ξεχωρίζουμε εδώ τους τοπ τέσσερις κατά την γνώμη μας, φυσικά πίσω από τον untouchable Ζοτς. 1. Μάλκοβιτς: Ο άλλος προπονητής που έχει οδηγήσει τον Παναθηναϊκό σε Ευρωλίγκα εκτός Ομπράντοβιτς, ο Σέρβος μοιάζει και σε πολλά άλλα στον Αταμάν.

Ποτέ δεν αγαπήθηκε από τον κόσμο της ομάδας, έχαιρε τυφλής εμπιστοσύνης από την ιδιοκτησία ακόμα και στις πιο low στιγμές του, και φυσικά ήταν κόκκινο πανί για το κατεστημένο του Συριγο-Ιωαννιδισμού που αναμασούσε τις γραφικότητες για 'σέρβικο λόμπι' και 'θάνατο του μπάσκετ'. Φυσικά όπως και ο Αταμάν, ο Μάλκοβιτς πλήρωσε το πείσμα του και υπέπεσε σε λάθη.

Η σεζόν 1996-97 με τους κοινοτικούς θύμισε σε πολλά την χρονιά που μόλις μας πέρασε, γεμάτη κακό μπάσκετ και ήττες από τον αιώνιο. Ο Αταμάν πάντως έφυγε πιο φίλος από ό,τι ο Μπόζα, ο οποίος έκτοτε ποτέ δεν επανασυνδέθηκε με τον Παναθηναϊκό ούτε τιμήθηκε για την προσφορά του (κακώς για εμένα). 2. Πασκουάλ: Η αντιστροφή του Αταμάν με την έννοια ότι ο κοσμοπολίτης και Ευρωπαίος Τσάβι παραδόξως αποδείχθηκε μετρ των εγχώριων διοργανώσεων και ελλιπής στα κρίσιμα της Ευρωλίγκα.

Εκ διαμέτρου αντίθετος με τον Αταμάν στα πάντα, από την προσωπικότητά του μέχρι το μεθοδικό στυλ μπάσκετ που πρεσβεύει.

Η παρουσία του Αταμάν εν μέρει βοήθησε την υστεροφημία του Τσάβι καθώς σχεδόν μετά από μια δεκαετία πολλοί Αταμανοφάγοι θυμήθηκαν τον 'αξιοπρεπή' και 'κύριο' Πασκουάλ που δεν ντρόπιαζε την αστική εικόνα του συλλόγου όπως ο 'κεμπαμπτζής' κλπ κλπ.

Το οποίο βέβαια είναι αστείο αν θυμηθούμε τι ανθρωποφαγία είχε φάει ο Καταλανός μετά τους αποκλεισμούς του στην Ευρώπη, πιθανότατα από τους ίδιους που σήμερα τον θυμούνται με στοργή.

Προφανώς και εδώ στην σελίδα είναι από τους αγαπημένους μας κόουτς και σίγουρα μια κριτική στον Αταμάν είναι σωστή σε σχέση με τον Πασκουάλ, ο οποίος ποτέ δεν είχε ούτε το μπάτζετ ούτε την στήριξη που απόλαυσε ο Τούρκος.

Θα άξιζε να βλέπαμε τον Τσάβι στο τιμόνι μας με τις συνθήκες που βρήκε ο Αταμάν. 3. Πεδουλάκης: Αν ό,τι και άλλο αν έγινε ο Αταμάν θα έχει πάντα το 2024, έτσι και ο Άρτζι θα έχει για πάντα το 2013.

Εκείνη η πρώτη του χρονιά θύμισε σε πολλά την σεζόν 2023-24 με την έννοια ότι και στις δυο στήθηκε μια ομάδα από το μηδέν και τελικά τα αποτελέσματα ήταν μαγικά.

Φυσικά ο Άρτζι δεν είχε ούτε Μπετσίροβιτς ούτε μεγάλο μπάτζετ στην διάθεσή του, με σφεντόνες και τόξα (και Διαμαντίδη) έφτιαξε μια ομάδα-κομάντο που τελικά έφτασε ένα ματς από το φάιναλ φορ και στην συνέχεια σκούπισε την πρωταθλήτρια Ευρώπης ομάδα του Σπανούλη με δυο οργασμικά διπλά στο ΣΕΦ.

Μην ξεχνάμε ότι και η ομάδα της διετίας 2016-18 του Πασκουάλ ήταν ουσιαστικά και αυτή δικό του δημιούργημα, όπως την έστησε το καλοκαίρι του 2016 όταν το μπάτζετ είχε ανέβει κάπως. 4. Σούμποτιτς: Ο ξεχασμένος σήμερα Σλόμπονταν είχε μέχρι τον Αταμάν το ιδιαίτερο ρεκόρ ότι μετά το 1991 και την νέα εποχή με τα μεγάλα μπάτζετ και ξένους κόουτς ήταν ο μοναδικός κόουτς που ολοκλήρωσε πάνω της μιας σεζόν στον πάγκο του Παναθηναϊκού από την αρχή μέχρι το τέλος τους. Ο Αταμάν έκατσε τρεις πλήρεις σεζόν ενώ ο Σούμποτιτς δυο.

Οι ομοιότητες εδώ έχουν να κάνουν με τις mid-season κρίσεις, καθώς τόσο το 1998 όσο και το 1999 με τους Ευρωπαϊκούς αποκλεισμούς ο Σούμποτιτς είχε βρεθεί σε θέση ανάλογη του Αταμάν φέτος, όμως επιβίωσε.

Αν παίρναμε το φετινό πρωτάθλημα, θα έμοιαζε σε πολλά με αυτό του 1999, καθώς και τότε ο προπονητής ήταν ουσιαστικά φευγάτος ανεξαρτήτως της έκβασής του.

Μπασκετικά ο Σούμποτιτς έμοιαζε στον Αταμάν καθώς ήταν περισσότερο διαχειριστής παρά στοχαστής του αθλήματος, σε αντίθεση με τον Τούρκο όμως ήταν ο ορισμός του player's coach, ίσως γιατί και ο ίδιος ήταν παίκτης.

Δύσκολο φυσικά να πούμε ποιος ήταν ο 'καλύτερος' προπονητής του Παναθηναϊκού μεταξύ όλων αυτών, καθώς όλοι τους τικάρουν διαφορετικά κουτάκια: άλλοι πήραν Ευρωλίγκα (Αταμάν και Μάλκοβιτς), άλλοι πήραν πρωταθλήματα στο ΣΕΦ σε πέμπτο ματς (Σούμποτιτς και Πασκουάλ), ο Άρτζι έσωσε το καράβι στις πιο δύσκολες στιγμές του.

Για να κάνω την ανάρτηση πιο πιπεράτη πάντως θα δώσω ένα πλεονέκτημα στον Σούμποτιτς: τα 2/2 πρωταθλήματα που πήρε μέσα σε άγριο ανταγωνισμό εκείνα τα χρόνια με πολλές ομάδες (όχι μόνο τον Ολυμπιακό), σπάζοντας πρώτα τον Ιωαννιδισμό του 1998 και στην συνέχεια το Κοκκαλιστάν μέσα στο σπίτι του το 1999 ήταν πολύ μεγάλη υπόθεση.

Θα πει κάποιος ότι τα πρωταθλήματα εκείνα τα πήραν ο Ράτζα, ο Σκοτ και ο Μποντιρόγκα. Ο Σούμποτιτς όμως ήταν ο κατάλληλος προπονητής για εκείνη την φάση του ελληνικού μπάσκετ, ένας ακομπλεξάριστος τύπος απέναντι σε Ιωαννίδη και Ίβκοβιτς και ένας τρομερός συσπειρωτής της ομάδας σε εποχές που η διοίκηση ακόμα αγχωνόταν.

Κάποιες από τις ποιότητες του Σούμποτιτς - οι καλές του σχέσεις με τους παίκτες του, η ικανότητα να συσπειρώνει, η γνώση της ελληνικής πραγματικότητας - είναι πράγματα που πολύ θα χρησίμευαν στον Αταμάν τις τελευταίες δυο σεζόν του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους