@vrachnos_profitis Την πρώτη φορά που το ακούς, δεν αντιλαμβάνεσαι πλήρως πού απευθύνεται και ποια κατάσταση περιγράφει. Είναι όμως πολύ γνώριμη και παρουσιάζεται τουλάχιστον ποιητικά. Ενας άγνωστος γυρνά ξανά στην αγκαλιά της αγαπημένης του, με τη χαρά και την αθωότητα ενός μικρού παιδιού. Η αγνότητα του έρωτα ενός ανθρώπου που τον εξομολογείται ήρεμος και χαρούμενος, ενώ ο ίδιος βλέπει τον εαυτό του ως “παραδομένο κι απόλυτο”. Nα εξομολογηθείς έτσι ένα συναίσθημα που ποτέ δεν ξεχάστηκε, έναν έρωτα που αν κι έμεινε για κάποιο διάστημα στον πάγο, η αναβίωσή του φαίνεται να γιορτάζεται, να πανηγυρίζεται σαν ένα θείο, πολυπόθητο δώρο. Το τραγούδι γράφτηκε από τον Θανάση το 2011 κι ανήκει στον δίσκο “Ο ελάχιστος εαυτός”. Ερμηνεύτης Φώτης Σιωτας Αν έστω και λίγο γνωρίζει κάποιος το είδος και τη φιλοσοφία της μουσικής του Θανάση, δε θα απορεί με τους στίχους που θυμίζουν ποίημα, ούτε που οι πιο απλές και ρηχές για εμάς έννοιες, ντύνονται με χάρη και μας ξεπλένουν την ψυχή. Όσο το ακούς το τραγούδι, σε γλυκαίνει, υμνεί τον έρωτα και τα λάθη του μαζί, τους δίνει διάσταση που υπερβαίνει την ασχήμια και στέκεται στη δύναμη που έχεις εσύ πάνω σε μένα, εγώ σε σένα και πάει λέγοντας. Το βιολί του Φώτη , ξεγυμνώνει αυτό που κάθε ερωτευμένος ή ερωτευμένη, θα ήθελε ν’ ακούσει. Πως όσα κι αν είναι τα φευγιά, κάπου υπάρχει μαγεία, κάπου οι άνθρωποι ερωτεύονται τόσο πολύ, που η ψυχή τους ομορφαίνει και τραγουδά γι’ αγάπες που φέρνουν τούμπα το σύμπαν ολάκερο. Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι από το reunion του Δ.Μυστακίδη στους Λαζαριστες για τα 30 του χρόνια στην δισκογραφία. #θανασης #παπακωνσταντίνου #viral #skg #fy #fyp none

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Την πρώτη φορά που το ακούς, δεν αντιλαμβάνεσαι πλήρως πού απευθύνεται και ποια κατάσταση περιγράφει.

Είναι όμως πολύ γνώριμη και παρουσιάζεται τουλάχιστον ποιητικά.

Ενας άγνωστος γυρνά ξανά στην αγκαλιά της αγαπημένης του, με τη χαρά και την αθωότητα ενός μικρού παιδιού.

Η αγνότητα του έρωτα ενός ανθρώπου που τον εξομολογείται ήρεμος και χαρούμενος, ενώ ο ίδιος βλέπει τον εαυτό του ως “παραδομένο κι απόλυτο”. Nα εξομολογηθείς έτσι ένα συναίσθημα που ποτέ δεν ξεχάστηκε, έναν έρωτα που αν κι έμεινε για κάποιο διάστημα στον πάγο, η αναβίωσή του φαίνεται να γιορτάζεται, να πανηγυρίζεται σαν ένα θείο, πολυπόθητο δώρο.

Το τραγούδι γράφτηκε από τον Θανάση το 2011 κι ανήκει στον δίσκο “Ο ελάχιστος εαυτός”. Ερμηνεύτης Φώτης Σιωτας Αν έστω και λίγο γνωρίζει κάποιος το είδος και τη φιλοσοφία της μουσικής του Θανάση, δε θα απορεί με τους στίχους που θυμίζουν ποίημα, ούτε που οι πιο απλές και ρηχές για εμάς έννοιες, ντύνονται με χάρη και μας ξεπλένουν την ψυχή.

Όσο το ακούς το τραγούδι, σε γλυκαίνει, υμνεί τον έρωτα και τα λάθη του μαζί, τους δίνει διάσταση που υπερβαίνει την ασχήμια και στέκεται στη δύναμη που έχεις εσύ πάνω σε μένα, εγώ σε σένα και πάει λέγοντας.

Το βιολί του Φώτη , ξεγυμνώνει αυτό που κάθε ερωτευμένος ή ερωτευμένη, θα ήθελε ν’ ακούσει.

Πως όσα κι αν είναι τα φευγιά, κάπου υπάρχει μαγεία, κάπου οι άνθρωποι ερωτεύονται τόσο πολύ, που η ψυχή τους ομορφαίνει και τραγουδά γι’ αγάπες που φέρνουν τούμπα το σύμπαν ολάκερο.

Το συγκεκριμένο κομμάτι είναι από το reunion του Δ.Μυστακίδη στους Λαζαριστες για τα 30 του χρόνια στην δισκογραφία. #θανασης #παπακωνσταντίνου #viral #skg #fy

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους