Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα πρωί, η οικιακή βοηθός διόρθωσε τη γραβάτα του κυρίου και, με χαμηλή φωνή, του ψιθύρισε: «Μην μπείτε στο αυτοκίνητο… ο οδηγός έχει ήδη πουλήσει την εμπιστοσύνη του». ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ Στο Bosques de las Lomas, όπου οι βίλες είχαν παντού κάμερες και οι γείτονες έκαναν πως δεν έβλεπαν τίποτα πίσω από τις πύλες, κανείς δεν περίμενε ότι μια οικιακή βοηθός θα έσωζε έναν από τους πιο φοβισμένους άντρες της πόλης. Η Ariadna Cruz δούλευε στο σπίτι του Santiago Beltrán εδώ και 7 μήνες.

Για όλους ήταν «το νέο κορίτσι». Αυτή που καθάριζε αθόρυβα.

Αυτή που σέρβιρε τον καφέ με σκυμμένο κεφάλι.

Αυτή που δεν ρωτούσε τίποτα.

Όμως η Ariadna δεν ήταν αφελής.

Πριν φορέσει τη μπεζ στολή και τα φθαρμένα παπούτσια, είχε εργαστεί σε ιδιωτικό γραφείο ασφαλείας στη Γουαδαλαχάρα.

Εκεί έμαθε να διαβάζει τα πρόσωπα, τις κινήσεις, τις σιωπές.

Μπορούσε να ξεχωρίσει έναν αγχωμένο άντρα από έναν ένοχο.

Και εκείνο το πρωί, ο οδηγός έμοιαζε με ζωντανό πτώμα. Ο Santiago Beltrán ήταν ιδιοκτήτης κατασκευαστικών εταιρειών και πρατηρίων καυσίμων, και ο μισός κόσμος του χρωστούσε χάρες.

Δεν ήταν πολιτικός, μα οι πολιτικοί μιλούσαν χαμηλόφωνα μαζί του.

Δεν ήταν αρχηγός εγκληματικής οργάνωσης, όμως κάποιοι έλεγαν πως το όνομά του ζύγιζε περισσότερο από κάθε όπλο.

Ήταν 48 ετών, με σκληρό βλέμμα, και είχε τη φήμη πως δεν συγχωρούσε την προδοσία.

Γι’ αυτό όλοι τον φοβούνταν.

Ανάμεσά τους και η Ariadna.

Εκείνη την Πέμπτη, ο Santiago θα πήγαινε σε κλειστή συνάντηση στο Polanco με τον Rogelio Montalvo, έναν πρώην συνεργάτη που είχε γίνει πλέον αντίπαλος.

Λεγόταν πως επρόκειτο να υπογράψουν μια συμφωνία για τη διανομή των επιχειρήσεων, ώστε να αποφύγουν τη σύγκρουση.

Όμως στο Μεξικό, όταν δύο ισχυροί άντρες λένε ότι «θα μιλήσουμε ήρεμα», πολύ συχνά κάποιος τελικά βγαίνει χαμένος. Η Ariadna καθάριζε το γυάλινο διαχωριστικό του γραφείου όταν είδε τον Efraín, τον οδηγό.

Δέκα χρόνια δούλευε για την οικογένεια Beltrán.

Πάντα άψογος.

Πάντα ήρεμος.

Μα εκείνο το πρωί ίδρωνε σαν να στεκόταν σε καλοκαιρινή κάψα.

Γύρω από το θωρακισμένο αυτοκίνητο περπατούσε νευρικά, έβγαλε ένα φτηνό κινητό, έγραψε γρήγορα μηνύματα και το ξαναέβαλε στην εσωτερική τσέπη του σακακιού.

Ύστερα έκανε κάτι που πάγωσε την Ariadna.

Τακτοποίησε ένα πιστόλι πίσω στη μέση του.

Όχι σαν φρουρός.

Όχι για άμυνα.

Αλλά σαν κάποιος που ήθελε να πυροβολήσει από κοντά, τη σωστή στιγμή, από πίσω, όταν ο Santiago θα έσκυβε για να μπει στο αυτοκίνητο. Η Ariadna ένιωσε τα πόδια της να λυγίζουν.

Αν ο Santiago πέθαινε μέσα σε αυτό το σπίτι, όλοι οι εργαζόμενοι θα ανακρίνονταν, θα απειλούνταν ή θα εξαφανίζονταν.

Το ήξερε πολύ καλά.

Είχε ήδη ξεφύγει μια φορά από επικίνδυνους ανθρώπους.

Δεν ήθελε να το ζήσει ξανά. —Σε δεκαπέντε λεπτά φεύγουμε —είπε ο Bruno, ο δεξί χέρι του Santiago, περνώντας στον διάδρομο—. Κανείς να μη σταθεί στον δρόμο μας. Η Ariadna άφησε το πανί πάνω σε μια καρέκλα.

Η καρδιά της χτυπούσε σαν τύμπανο.

Μπορούσε να σωπάσει και να προσευχηθεί.

Ή να πλησιάσει τον πιο επικίνδυνο άνθρωπο του σπιτιού και να του πει ότι ο οδηγός του ήθελε να τον βλάψει.

Λίγα λεπτά αργότερα μπήκε στο κύριο δωμάτιο με ένα φρεσκοσιδερωμένο πουκάμισο. Ο Santiago στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη και δοκίμαζε να δέσει μια σκούρα μπλε γραβάτα.

Το ένα του χέρι έφερε το σημάδι μιας παλιάς επίθεσης και είχε υπομονή μόνο όσο είχε και ένα τραυματισμένο ζώο. —Εσύ —είπε χωρίς να την κοιτάξει—. Έλα εδώ.

Διόρθωσέ τη. Η Ariadna πλησίασε.

Τα δάχτυλά της άγγιξαν ψυχρά το μεταξωτό ύφασμα. Ο Santiago την παρακολουθούσε στο είδωλο του καθρέφτη. —Κάτι δεν πάει καλά; —Όχι, κύριε. —Δεν ξέρεις να λες ψέματα, κορίτσι μου. Η Ariadna κατάπιε με κόπο.

Έφτιαξε τον κόμπο, πλησίασε ελαφρά στον λαιμό του, σαν να τακτοποιούσε το πουκάμισο, και ψιθύρισε: —Μην μπείτε σε εκείνο το αυτοκίνητο. Ο Efraín έχει κρυμμένο όπλο.

Στέλνει μηνύματα από άλλο κινητό.

Θέλουν να σας πλήξουν πριν φτάσετε στο Polanco. Ο Santiago δεν ανοιγόκλεισε τα μάτια του.

Την κοίταζε σαν να είχε μόλις υπογράψει την ίδια του την απόφαση. —Ο Efraín οδηγεί για μένα δέκα χρόνια. —Ακριβώς γι’ αυτό δεν θα τον ελέγξουν.

Μια βαριά σιωπή έπεσε ανάμεσά τους. Η Ariadna ένιωσε πως είχε κάνει τρέλα. Ο Santiago φόρεσε αργά το σακάκι του. —Αν με κοροϊδεύεις, ούτε η σκιά σου δεν θα μείνει όρθια. —Δεν σας κοροϊδεύω, κύριε.

Ο άντρας βγήκε από το δωμάτιο χωρίς άλλη απάντηση.

Από το παράθυρο του δεύτερου ορόφου, η Ariadna είδε τον Bruno και δύο συνοδούς να κατευθύνονται προς το αυτοκίνητο. Ο Efraín άνοιξε την πίσω πόρτα. Ο Santiago σταμάτησε ακριβώς πριν σκύψει να μπει. —Βγάλε το σακάκι σου —διέταξε. Ο Efraín χλώμιασε. —Αφεντικό, τι λέτε; —Σου είπα να βγάλεις το σακάκι σου, επιτέλους. Ο Efraín έβαλε το χέρι του στη μέση του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους