Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Χριστίνα, ξέχασες πάλι τα φάρμακα της μάνας; Πόσες φορές να σου πω; Η ευθύνη σου είναι! Μια φορά να σταθείς στο ύψος σου, ζητάμε!» Η φωνή του πατέρα μου ηχούσε μέσα στο κεφάλι μου σαν σειρήνα.

Κράτησα το τηλέφωνο με τρεμάμενα χέρια προσπαθώντας να κρατηθώ ψύχραιμη.

Δεν άξιζε να εξηγήσω – ποτέ δεν καταλάβαιναν.

Πάντα φταίω εγώ, έφταιγα όταν ξέχασα τα ψώνια, όταν αργούσα πέντε λεπτά να γυρίσω, όταν η μάνα χειροτέρευε.

Ακόμη κι όταν πέθανε, πάλι εγώ έφταιγα – αν είχα φροντίσει καλύτερα, αν… αν… Ήταν Οκτώβρης, λίγο πριν πιάσει ο πρώτος καιρός στην Αθήνα.

Στο σπίτι επικρατούσε μια ακινησία μετά το θάνατο της μητέρας μου.

Ο πατέρας γινόταν σκιώδης, πιο σκληρός.

Ο αδερφός μου, ο Γιώργος, είχε κλειστεί ακόμα πιο βαθιά στο δωμάτιό του.

Το μόνο που ακούγονταν πια ήταν κατηγόριες, αναστεναγμοί, και το χτύπημα της βροχής στα μεταλλικά ρολά.

Κάθομαι μόνη τις νύχτες, να αναμοχλεύω τη σκέψη μου. «Γιατί εκείνη; Γιατί τόσο νωρίς; Έπρεπε να κάνει άλλη μια χημειοθεραπεία; Έπρεπε εγώ να το απαιτήσω περισσότερο;» Το μυαλό μου μια έκπληκτα ψύχραιμη φωνή –«έκανες ό,τι μπορούσες, έκανες ό,τι ήξερες»– και μετά ο κατακλυσμός ενοχών. Μια Κυριακή, ο αδελφός μου πετάγεται στον καναπέ, σπάζοντας τη σιωπή: «Είναι άδικο! Γιατί σ’ αυτήν τη ζωή, οι καλοί άνθρωποι υποφέρουν;». Ο πατέρας με κοιτάζει σαν να ζητά από μένα απάντηση.

Κοιτάζω τον Γιώργο με μια αγάπη και οργή μαζί. «Δεν ξέρω, Γιώργο… Δεν ξέρω», ψιθυρίζω.

Δεν υπάρχει νόημα στην απώλεια – ή ίσως εγώ δεν μπορώ να το βρω ακόμα.

Τα προβλήματα της καθημερινότητας διογκώνονταν.

Οι λογαριασμοί στο τραπέζι, το φως που έσβηνε ξαφνικά, το σούπερ μάρκετ που έγινε εφιάλτης – ο κόσμος απαιτούσε από μένα να συνεχίζω να υπάρχω σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα.

Και κάθε πρωί, ξαναζούσα το ίδιο σενάριο: η δουλειά στο καφέ, οι συνάδελφοι που με ρωτούσαν «είσαι καλά;», εγώ να απαντώ «ναι» από συνήθεια, τα μάτια μου να αποφεύγουν.

Τη νύχτα με βρίσκουν εφιάλτες: είμαι στην παλιά κουζίνα, εκεί όπου η μάνα μου μου έλεγε τα μυστικά της, εκεί που μου κρατούσε το χέρι όταν φοβόμουν τους κεραυνούς.

Την αντικρίζω όπως τότε: «Μη φοβάσαι, κορίτσι μου.

Όλα περνούν». Κι όμως, αυτό δεν περνά.

Αυτό με έχει ισοπεδώσει.

Καμιά φορά πηγαίνω στο νεκροταφείο – αποφεύγει ο πατέρας, ο Γιώργος δεν αντέχει – κι εγώ μόνη, μιλώντας της σαν να είναι ανάμεσά μας. «Δεν ένιωσα ποτέ αρκετή, μαμά. Συγγνώμη.

Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο…» Μια ηλικιωμένη που ποτίζει τα λουλούδια δίπλα με κοιτάζει συμπονετικά. «Κανείς δεν αντέχει τα βάρη που του φορτώνουν οι άλλοι, κοπέλα μου… Το κάθε παιδί τη μάνα του θέλει πίσω, όχι κατηγόριες». Στα λόγια της άκουσα μια προσδοκία για συγχώρεση που ποτέ δεν ένιωσα εγώ για τον εαυτό μου.

Στο σπίτι τίποτα δεν είχε αλλάξει – εκτός απ’ το ότι όλα στέκονταν διαφορετικά.

Τα ρούχα της άπλυτα ακόμη, η κούπα της μισογεμάτη δίπλα στη γυάλινη ραφιέρα, το άρωμά της να πλανιέται στον αέρα.

Μια μέρα μπαίνει ο πατέρας καθισμένος βαριά στο παλιό τραπέζι. «Δεν σε αδίκησα, ξέρεις.

Μεγάλο το φορτίο, αλλά έτσι πρέπει.

Οι άνθρωποι γινόμαστε δυνατοί όταν υποφέρουμε». Τον κοιτάζω κατάματα. «Η δύναμη δεν με γλυτώνει απ’ τη μοναξιά, πατέρα.

Ούτε μου φέρνει πίσω τη μάνα.

Τι κατάλαβα που πόνεσα;» Μαλώναμε συχνά.

Μια μέρα η ένταση ξέφυγε: «Δεν έχεις πια πίστη!» ουρλιάζει ο πατέρας. «Όλα τα αμφισβητείς, γι’ αυτό υποφέρεις!» «Τι να πιστέψω; Ότι όλα γίνονται για καλό; Ότι ο Θεός διάλεξε τη μαμά να φύγει τόσο νωρίς; Ποια λογική υπάρχει σ' αυτό;» 🔗 Συνέχεια στα πρώτα σχόλια 👇👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους