Κάθε φορά που επιστρέφω από μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα σκέφτομαι «τι πηγαίνει λάθος στην Αθήνα». Παλαιότερα σκεφτόμουν «τι πήγε λάθος» αλλά επειδή οι απαντήσεις είναι λίγο-πολύ γνωστές (η ευθύνη των...

Πλήρες Κείμενο:

Κάθε φορά που επιστρέφω από μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα σκέφτομαι «τι πηγαίνει λάθος στην Αθήνα». Παλαιότερα σκεφτόμουν «τι πήγε λάθος» αλλά επειδή οι απαντήσεις είναι λίγο-πολύ γνωστές (η ευθύνη των μεταπολεμικών κυβερνήσεων που πριμοδότησαν την αντιπαροχή και την πολυκατοικία, το μπάζωμα των ποταμών του λεκανοπεδίου, την κατεδάφιση των προπολεμικών κτηρίων και κατοικιών και πολλά άλλα), το ερώτημα αυτό με ενδιαφέρει πλέον όλο και λιγότερο.

Αντίθετα, με απασχολεί περισσότερο το παρόν και το μέλλον της Αθήνας.

Επιστρέφοντας από την Λισαβόνα, την πρωτεύουσα μιας χώρας του ευρωπαϊκού Νότου, που ήταν φτωχότερη από την Ελλάδα, η σύγκριση με την Αθήνα είναι αποκαρδιωτική. Η Λισαβόνα, παρά την τρομακτική επέλαση του τουρισμού τα τελευταία χρόνια, έχει διατηρήσει την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική της, είναι προσιτή για τα πιο χαμηλά εισοδήματα, έχει ένα εκτεταμένο δίκτυο συγκοινωνιών με τραμ, λεωφορεία, μετρό, τραίνο, πλοία οι γειτονιές είναι ζωντανές και διοργανώνουν γιορτές στους δρόμους όπου οι ίδιοι κάτοικοι μαγειρεύουν και σερβίρουν, βρίσκει κανείς πολλά οικονομικά εστιατόρια και ζαχαροπλαστεία, κλπ.

Στο κέντρο της Λισαβόνας, όλα αυτά. Η Αθήνα, από την άλλη, έχει γίνει μια πολύ ακριβή πόλη, βρώμικη, με χάλια συγκοινωνίες και τεράστιο κυκλοφοριακό πρόβλημα, πλατείες και δημόσιους χώρους που έχουν κατακλυστεί από τραπεζοκαθίσματα.

Όμως, το κυριότερο πρόβλημα είναι ότι το κέντρο της Αθήνας έχει παραδοθεί στον τουρισμό.

Ο όρος gentrification είναι ευφημισμός: το κέντρο της πόλης έχει μετατραπεί σε μια ντίσνεϋλαντ για τους τουρίστες, με τα κάθε λογής ακριβά εστιατόρια, μπαρ, καφέ, ξενοδοχεία να έχουν εκτοπίσει οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα και να έχουν εκτινάξει τα ενοίκια σε δυσθεώρητα ύψη. Οι Αθηναίοι έχουν γίνει και οι ίδιοι τουρίστες-πελάτες στο κέντρο της πόλης τους.

Μεγάλωσα έχοντας συνείδηση ότι η Αθήνα είναι μια άσχημη πόλη αλλά αυτό που εξισορροπούσε την κατάσταση τις προηγούμενες δεκαετίες ήταν ότι η Αθήνα ήταν μια πρωτεύουσα με ζωντάνια -οι κάτοικοι, δηλαδή, έκαναν την πόλη ενδιαφέρουσα και ελκυστική.

Όχι πια. Η Αθήνα έχει χάσει τη ζωντάνια της και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα που της έδιναν η εξωστρέφεια και η κοινωνικότητα των ανθρώπων της.

Και κάτι τελευταίο.

Στο κέντρο της Λισαβόνας υπάρχει το Museu do Aljube (φωτό). Είναι ένα σύγχρονο, εκπληκτικό μουσείο για την αντίσταση στην πολύχρονη δικτατορία του Σαλαζάρ στο κτίριο των πρώην φυλακών για πολιτικούς κρατούμενους. Στην Αθήνα 82 χρόνια μετά την Απελευθέρωση, 52 χρόνια μετά την πτώση της χούντας ακόμα να αποκτήσουμε ένα μουσείο για την αντίσταση.

Βέβαια, την ίδια στιγμή αναρωτιέμαι, τι θέση θα μπορούσε να είχε ένα τέτοιο μουσείο σε μια πόλη, όπου οι αρχές (δήμος και κυβέρνηση) αδιαφορούν για το παρελθόν και την ιστορία της, στην οποία το εμβληματικό Αρσάκειο μετατρέπεται σε… food hall.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους