Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κυκλοφορούν τελευταία στο διαδίκτυο οι εικόνες ενός στρατιωτικού που ορκίστηκε στο Δωδεκάθεο, με τα σχόλια να αποκαλύπτουν για άλλη μια φορά την έλλειψη παιδείας που υπάρχει στην υποτιθέμενη ελεύθερη Δημοκρατία μας.

Θυμήθηκα το εξής περιστατικό: Eίχα έναν παιδικό φίλο που κάποια στιγμή έγινε σχεδόν αρχαιοελληνιστής.

Μέχρι σήμερα θεωρώ ότι ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που γνώρισα με τόσο μεγάλη δίψα για γνώση.

Διάβαζε τα πάντα ασταμάτητα.

Όταν ήμουν 24 ετών, σε μια επίσκεψή μου στο Άγιο Όρος, έτυχε να βρεθώ με μια παρέα στο κελί ενός μοναχού κοντά στις Καρυές.

Καθώς μιλούσα μαζί του, του είπα: «Πάτερ, είμαι στενοχωρημένος επειδή ένας φίλος μου είναι αρχαιοελληνιστής.

Δεν ξέρω πώς να τον φέρω στην Ορθοδοξία!». Ο ίδιος είχα διασχίσει μια περίοδο αθεΐας και μόλις είχα ανακαλύψει τον πλούτο της παράδοσής μας – ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

Ο μοναχός μού απάντησε αφοπλιστικά: «Γιατί στενοχωριέσαι; Αυτοί δεν πιστεύουν σε κάτι παλαιότερο από εμάς; Δεν θα έπρεπε να σε απασχολεί.

Κοίτα αν πιστεύεις εσύ σωστά και άσε τον φίλο σου ήσυχο!». Τα λόγια του άνοιξαν ξαφνικά μια ρωγμή στην ψυχή μου.

Κατάλαβα βαθιά ότι το πρόβλημα ήταν ότι δεν πίστευα ο ίδιος σωστά! Η πίστη μου λειτουργούσε σαν μια ασθένεια που ήθελα να μεταδώσω, παρά ως ένα Φως που ήθελα να μοιραστώ.

Χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να το κατανοήσω αυτό βαθιά και ειλικρινά.

Έκτοτε συνέχισα να συζητάω με τον φίλο μου, αλλά ήμουν πιο ανοιχτός και δεκτικός μαζί του.

Έμαθα να τον ακούω καλύτερα, χωρίς όμως οι εμμονές μου να έχουν φύγει τελείως.

Σε λίγα χρόνια ο φίλος μου πέθανε από λευχαιμία.

Ήταν μια ασθένεια που τον ταλαιπωρούσε πολύ από τα 17 του χρόνια.

Κάθε βράδυ, μετά την προσευχή μου και πριν κοιμηθώ, τον μνημονεύω μαζί με άλλους αγαπημένους ή γνωστούς μου που έφυγαν από αυτή τη ζωή.

Σκέφτομαι μερικές φορές τότε με τύψεις ότι θα ήθελα να βρίσκεται ακόμη κοντά μου και να μιλάμε για άλλα, διαφορετικά θέματα, όπως για ωραίες γυναίκες (όχι πονηρά, αλλά ως παιχνίδι), για όμορφα μέρη του κόσμου, για νόστιμα φαγητά, για την καθημερινή ζωή μας, τις αγωνίες, τους φόβους, τις χαρές, τις θλίψεις και τους έρωτές μας... Οι ιδέες και τα πιστεύω μας πρέπει να είναι γέφυρες που μας ενώνουν με τους άλλους. Όταν μας χωρίζουν, σημαίνει ότι μέσα μας κυοφορείται κάτι κακό.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους