ΕΝΑΣ ΑΔΥΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ «Σ΄ΑΚΟΛΟΥΘΩ» Η Ψυχή είναι αυτή που ορίζει, αν κάποιος Έρωτας θα περάσει στην αιωνιότητα, αν άστρο λαμπερό θα παραμείνει να μεσουρανεί στον ουρανό, ή θα ξεφτίσει στη σιωπή της...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε κάθε Έρωτα, το αντικείμενο του πόθου, εγείρει το νου σε ποιητική διάθεση και η καρδιά συντροφικά, ενισχύει την αίσθηση της μαγείας, φτιάχνοντας τόπους μοναδικής χαράς και καλαισθησίας, για να κλείσει μέσα τους το αιώνιο, βαπτίζοντας τη ζωή, στο φως του Παραδείσου.

Οι πραγματικοί Έρωτες, οι μοναδικοί και ευλογημένοι Έρωτες (αυτοί που λέμε ότι «γράφονται στον Ουρανό»), έχουν κύριο χαρακτηριστικό την διάρκεια, και την αδιαχώριστη ένωση σωμάτων και ψυχών! Είναι οι μόνοι αληθινοί, που μπόρεσαν να καταλύσουν την ηγεμονία του θανάτου, να ξεπεράσουν το εφήμερο και να συνεχίζουν το ταξίδι τους στην αιωνιότητα, με το άρμα της ψυχής τους! Η Ψυχή είναι αυτή, που καθιστά έναν Έρωτα αληθινό και ερήμην της Ψυχής, ο Έρωτας έχει ήδη εκφυλιστεί σε ενθουσιασμό, για την κατάκτηση του ποθούμενου, που ούτε διάρκεια μπορεί να έχει, ούτε μαγεία να διαθέτει, ούτε σε ανύψωση πνευματική και ψυχική να στοχεύει! ΄Ερωτας, χωρίς φτερά, δεν είναι έρωτας! Το βιωματικό τραγούδι του Μάνου Λοϊζου «Σ’ ακολουθώ», είναι μια τρυφερή μπαλάντα, μια ειλικρινής εξομολόγηση των αισθημάτων του, σε μια κοπέλα, που γνώρισε στα χρόνια της δικτατορίας και με την οποία διατήρησε επί χρόνια, μια πλατωνική σχέση.

Πρόκειται για την διδάκτορα Φιλοσοφίας Ελένη Λασσιθιωτάκη, που οι δικοί της την αποκαλούσαν «Λίζυ», την οποία πρωτοσυνάντησε στο Παρίσι, όπου έκανε τη διδακτορική της διατριβή, με θέμα τη «φιλοσοφία του Ζαν Πολ Σαρτρ», του οποίου υπήρξε μαθήτρια και στη συνέχεια βοηθός του.

Όταν την γνώρισε ο Λοϊζος (εκείνη την εποχή διένυε μια δύσκολη περίοδο στην προσωπική του ζωή και είχε κλειστεί στον εαυτό του), αμέσως γοητεύτηκε από την καθαρότητα του βλέμματός της, την καλλιέργειά της και τον αντισυμβατικό τρόπο σκέψης της.

Όμως και η Λίζυ, δεν έμεινε ασυγκίνητη, νοιώθοντας εξ αρχής θαυμασμό για την αυθεντικότητά του και τον ενθουσιασμό του.

Οι επαφές μεταξύ τους έγιναν συχνές και πιο συχνές όταν επέστρεψαν στην Αθήνα, όπου συνήθως σύχναζαν στο “Quartier Latin” (οδός Σόλωνος) και συζητούσαν ασταμάτητα, πίνοντας ούζα.

Η μεταξύ τους χημεία, οι αγωνίες τους για τα ίδια πράγματα, το κλίμα εγκαρδιότητας που επικρατούσε, τα βλέμματα, τα τυχαία αγγίγματα, μετουσιώθηκαν σ΄αυτό το υπέροχο τραγούδι, που ο Λοϊζος το έγραψε κάποια στιγμή, ενώ ταξίδευαν για τις Κυκλάδες και πριν τελειώσει το ταξίδι, της το τραγούδησε.

Ο πρώτος που άκουσε το τραγούδι, από το χώρο της δισκογραφίας, ήταν ο φίλος και παραγωγός του Αχιλλέας Θεοφίλου.

Του το έπαιξε στο πιάνο την Μ. Εβδομάδα, του 1980.

Μάλιστα, ο πρώτος στίχος του ρεφραίν, περιείχε το όνομα της μούσας του: «Λίζυ, κράτησέ με και περπάτησέ με…» και ο Λοϊζος επέμενε να ηχογραφηθεί με το όνομά της.

Όμως τόσο ο Θεοφίλου όσο και οι λοιποί συνεργάτες του, τον απέτρεψαν, φοβούμενοι αντιδράσεις (από το 1978 ο Λοϊζος, ήταν νυμφευμένος με την ηθοποιό Δώρα Σιτζάνη, σε δεύτερο γάμο). Το τραγούδι, αρχικά ηχογραφήθηκε με λιτή ορχήστρα και δύο κιθάρες και αργότερα με πιάνο (ο Λοϊζος προτιμούσε την ηχογράφηση με τις κιθάρες). Το τραγούδι αυτό, έμελλε να είναι το τελευταίο του Λοϊζου, που λόγω της κλονισμένης υγείας του, έφυγε από τη ζωή τον Σεπτέμβριο του 1982, αφήνοντας πίσω του έναν ύμνο, για τη δύναμη και την καθαρότητα, ενός ανεκπλήρωτου έρωτα.

Ενός «πλατωνικού έρωτα», που επιμένει να κρατάει το φως του, την τρυφερότητά του, την αφοσίωσή του, πέρα και πάνω από εγωϊσμούς, μικρότητες και συμφέροντα! Η απόδοση ενός τέτοιου τραγουδιού, έχει ιδιαίτερες δυσκολίες για τον ερμηνευτή, γιατί η ίδια η κατάσταση του ήρωα είναι ιδιαίτερη! Δεν πρόκειται για ένα απλό τραγούδι, που περιγράφει τον ενθουσιασμό της ερωτικής συνεύρεσης ή τη θλίψη της απώλειας του ερωτικού συντρόφου! Δεν είναι ένα τραγούδι, που ερμηνευτικά «πατάς στη γη», αλλά ένα τραγούδι που απαιτεί, να βρίσκεσαι συνεχώς μετέωρος, συντρίβοντας τις προτεραιότητες, που σου επιβάλει η ανθρώπινη φύση σου, σμικρύνοντας τον εαυτό σου, για να «χωρέσει στο λακκάκι που έχει στο λαιμό» και να «κολλήσει πάνω της, σαν φανελλάκι καλοκαιρινό», παραδίδοντας την ύπαρξή σου, σ΄αυτήν, για να την οδηγήσει «στο μαγικό της το βυθό», αντέχοντας τον «πόνο του αγγίγματος» και «κλείνοντας τα μάτια, ακολουθώντας την», στο δικό της δρόμο, τις δικές της σκέψεις, τα δικά της όνειρα.

Όντως πρόκειται για ένα τραγούδι, βαθειά ερωτικό, που όμως από την κυριαρχία της απάρνησης του εαυτού, από την ταπεινότητα και την αυτόβουλη συντριβή, προκύπτει και η αληθινή διάσταση της καθαρότητας του Έρωτα.

Θεωρώ ότι ο Στέφανος Μαρκογιάννης, έχει δώσει μία από τις καλύτερες και πλέον αυθεντικές ερμηνείες αυτού του ιδιαίτερου τραγουδιού, επιτυγχάνοντας με θαυμαστό τρόπο, να διανύσει ως δικό του βίωμα τους στίχους, κρατώντας με τους ήχους της κιθάρας του, το νήμα μιας ψυχής, που παρά τις στερήσεις του σώματος, μπορεί και κλείνει μέσα της «το όλον» του Έρωτα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους