ΣΥΡΟΣ 55ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΥΠΟΒΡΥΧΙΑΣ ΑΛΙΕΙΑΣ 2026 την 6 & 7 Ιουνίου Εφτά χρόνια μετά το πανελλήνιο πρωτάθλημα στη Λήμνο (2019) με αξίωσε ο Θεός να δηλώσω ξανά συμμετοχή σαν αθλητής σε άλλο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Την αδρεναλίνη του αγώνα που κρατάει από την πρώτη μέρα προετοιμασίας και κορυφώνεται στο τελευταίο λεπτό του αγώνα.

Επίσης όπως το είδα θα ήταν ένα δώρο στον εαυτό μου για τα γενέθλιά μου που ήταν την επόμενη του αγώνα, 8 Ιουνίου.

Έφτασα στη Σύρο την Παρασκευή 29 Μαΐου το βράδυ.

Υπολόγισα να έχω μπροστά μου 6 μέρες καθαρές προετοιμασίας μέχρι την Πέμπτη 4 Ιουνίου.

Παρασκευή δεν επιτρέπεται η επίσκεψη στις τράπεζες.

Σάββατο και Κυριακή 6 & 7 Ιουνίου ήταν οι μέρες του αγώνα.

Δεν κατέβηκα στο πρωτάθλημα για να αποδείξω κάτι σε κάποιον, αλλά για τη χαρά της συμμετοχής και να πιστοποιήσω στον εαυτό μου κυρίως, τη φυσική κατάσταση που βρίσκομαι σ αυτό το διάστημα που θεωρώ είναι αρκετά καλή.

Επίσης να στηρίξω με την παρουσία μου αυτό το θεσμό που τόσο αγαπάω.

Δεν κρύβω όμως πως ο ρεαλιστικός μου στόχος ήταν να βρεθώ στην πρώτη τετράδα.

Ο τρόπος που ψαρεύω είναι αποκλειστικά το βαθύ ψάρεμα σε επιλεγμένα ξεκομμένα κομμάτια.

Με βοηθάει σ’ αυτό το ταλέντο που έχω στο βυθόμετρο από πολύ παλιά.

Ποτέ σε κανένα πανελλήνιο δεν ψάρεψα διαφορετικά, δηλαδή π.χ. κολύμπι στην ακτογραμμή σε ρηχά και μεσαία βάθη με ελεύθερο ψάρεμα στην τρύπα ή καρτέρια.

Όποιες επιτυχίες είχα στο παρελθόν οφείλονται αποκλειστικά σ’ αυτό το ψάρεμα.

Είναι ένας τρόπος ψαρέματος που θα σε πάει ψηλά ή πολύ χαμηλά.

Αυτές είναι οι αρχές μου στο ψάρεμα και έτσι επέλεξα να πορευτώ.

Ή όλα ή τίποτα.

Ξεκίνησα την αναγνώριση από τη νότια τράπεζα.

Μια τράπεζα με πολλές ανοιχτωσιές.

Το στοιχείο μου δηλαδή.

Ο καιρός τις τρεις πρώτες μέρες πραγματικά τέλειος! Καθαρά νερά, ρέμα μηδέν, και απέραντη καλοσύνη.

Ότι καλύτερο για μένα και τον τρόπο που ψαρεύω.

Πράγματι μετά από τρείς συνεχόμενες μέρες στην νότια τράπεζα είχα ένα ροφό 5 περίπου κιλά στα 33 μέτρα και 1 μετρήσιμο λεοντόψαρο δίπλα του.

Φοβισμένο ψάρι όμως που τρύπωνε σε σκοτεινό στενό θαλάμι με στενή είσοδο.

Όμως επειδή το έφεξα ήξερα που καθόταν με το κεφάλι προς εμένα.

Οπότε είχα σκεφτεί, αν δεν είχα άλλη επιλογή, να ρίξω στα τυφλά.

Γι’ αυτό για καλό και για κακό είχα φτιάξει με πετραδάκια μια νοητή ευθεία στην άμμο προς τη θέση του κεφαλιού του.

Εκεί κοντά βρήκα άλλο ένα ροφό 6 με 7 κιλά στα 36 μέτρα που ήταν πιο εύκολος αφού μόλις τρύπωνε συνήθιζε 50/50 να στέκεται στο ημίφως στο προθαλάμι του και να με κοιτάει.

Θεωρητικά εύκολος.

Στην άκρη της τράπεζας σε κάποιες λαμαρίνες ναυαγίου στα 30 μέτρα αρκετά καλά λεοντόψαρα.

Στα 36 μέτρα σε μια πολύ μικρή πέτρα μια εύκολη θεωρητικά μετρήσιμη σμέρνα.

Αλλά ποτέ μια σμέρνα δεν είναι εύκολη επιλογή.

Μπορεί να χρειαστούν 2 και 3 βουτιές και να μπλέξεις.

Είχα επίσης μια ξεκομμένη πλάκα στα 32 μέτρα με μερικούς καλούς σαργούς.

Ήξερα πως αυτή δεν υπήρχε περίπτωση να τη βρει κάνεις.

Ένα καλό λεοντόψαρο στα 37 μέτρα κι άλλο ένα στα 30. Η κορυφαία μου επιλογή όμως ήταν ένα πέσιμο (βράχος στην άμμο) από τα 31 περίπου στα 36 μέτρα.

Είχε ένα χαράκι που ξεκίναγε από την πάνω πλευρά και τελείωνε από το πλάι στην άμμο στα 36 μέτρα.

Εκεί είχα μερικά καλά λεοντόψαρα, ένα γουρουνόψαρο και ένα ροφό πολύ ήρεμο 5.600 περίπου, που όταν τον καρτέρευες από το πλάι έσκαγε εύκολα μύτη.

Οπότε αποφάσισα αυτή να είναι η κορυφαία μου επιλογή.

Με όλα αυτά τα ψάρια στη νότια τράπεζα, η στρατηγική που βασίστηκα ήταν να διαχειριστώ τις δυνάμεις μου με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορώ να βουτήξω σε όλες μου τις επιλογές την ημέρα του αγώνα.

Μ’ αυτά τα ψάρια ήξερα πως ήμουν πολύ καλά.

Έτσι λοιπόν την τέταρτη μέρα ξεκουράστηκα.

Καλό φαγητό, ύπνος και διάφορα ενεργειακά ποτά με βοήθησαν. Την Πέμπτη μέρα ανέβηκα στη βορειοδυτική τράπεζα.

Δύσκολη και πέρα από το στυλ μου.

Με πιο πολλά βαθιά νερά.

Κατάφερα όμως και εντόπισα 2 σημεία με στήρες στα 36 μέτρα και ένα στα 28, που πίστευα ότι μετράνε οριακά και ένα κομμάτι στα 25 μέτρα με πολλά λεοντόψαρα.

Κατάλαβα πως με 6, 7 λεοντόψαρα και μια καλή στήρα τουλάχιστον θα κρατηθώ ψηλά σε αυτή την τράπεζα.

Έτσι επέλεξα να μην κουραστώ πολύ και βγήκα έξω νωρίς.

Την επόμενη και τελευταία μέρα απλά επισκέφθηκα τις 2 τράπεζες και τσέκαρα όλα μου τα στίγματα ώστε να είναι σωστά.

Όλη μου η αγωνία μου ήταν να μην ξέρει ο Σιδέρης την πρώτη μου επιλογή της νότιας τράπεζας μιας και τον είχα δει τριγύρω στην περιοχή.

Τους υπόλοιπους δεν τους φοβόμουν.

Ξεκίνησε ο αγώνας λοιπόν την πρώτη ημέρα από τη δυτική τράπεζα.

Το μόνο που ήθελα ήταν να πάω μόνος μου στα λεοντόψαρα στα 25 μέτρα.

Έτσι κι έγινε.

Αλλά για ένα περίεργο και σπάνιο τρόπο εκεί δεν υπήρχε ούτε ένα.

Πήρα μόνο ένα εκεί γύρω.

Αυτό μου στοίχησε πολύ.

Δεν το έβαλα όμως κάτω.

Προσπάθησα για την καλή στήρα στα 36 μέτρα.

Συνήθως καθόταν στην άμμο κι όταν κατέβαινα έμπαινε σε μια μικρή πέτρα κι συνήθως πλησιάζε το κεφάλι της σε μια πλαινή δεύτερη έξοδο.

Έκανα γύρω στις 8 με 10 βουτιές και όταν το ψάρι τελικά μου ‘δωσε δεν το χτύπησα γιατί από κοντά μου φάνηκε μικρό.

Με ξεγέλασε το κίντρινο μπάλωμα και η λευκή της κοιλιά όταν την έβλεπα να αράζει στην άμμο.

Έτσι δυστυχώς έμεινα με ένα λεοντόψαρο την πρώτη μέρα μιας και δεν είχα άλλες επιλογές και δεν προτίμησα να κολυμπήσω στα τυφλά για να κρατήσω δυνάμεις για την επόμενη.

Μισή ώρα πριν το τέλος του αγώνα ανέβηκα στο σκάφος.

Πίστευα όμως ότι τη δεύτερη μέρα στη νότια τράπεζα εκτός απροόπτου θα τα πήγαινα καλά.

Αρκεί να μην έπεφτα με τον Σιδέρη στην πρώτη μου επιλογή…. Εδώ έχουμε τώρα σασπένς που μόνο σε ένα πανελλήνιο μπορείς να συναντήσεις.

Ξεκινάει λοιπόν ο αγώνας κι ο Σιδέρης φεύγει γι’ αλλού.

Φτάνω στο σημείο μόνος μου.

Απόλυτα ήρεμος και με σφυγμούς χαμηλούς γνωρίζοντας πως αυτή τη μέρα θα πάω καλά.

Κατεβαίνω λοιπόν και κάνω ένα καρτέρι στο ροφό. Τίποτα. Χαλαρώνω.

Βούταγα κάθε 8 με 10 λεπτά ώστε να έχω ένα σταθερό χρόνο-τέμπο σε όλο τον αγώνα.

Δεύτερη βουτιά στο ροφό και πάλι δεν σκάει μύτη.

Σκέφθηκα πως είναι τρομαγμένος από την εκκίνηση των σκαφών.

Έτσι κατέβηκα και χτύπησα ένα μεγάλο λεοντόψαρο που ήταν λίγο πιο μακριά.

Εκεί που χαλάρωνα όμως στην επιφάνεια μένω μαλ..κας όταν βλέπω το Σιδέρη να πλησιάζει σε ρυθμό ρελαντί.

Πέφτει δίπλα μου (έχει το δικαίωμα) κι ετοιμάζεται να βουτήξει.

Στην εποχή που πρωταγωνιστούσα δε θα άφηνα ποτέ να συμβεί αυτό.

Θα δημιουργούσα π.χ. μεγάλη τεχνητή ένταση, και δε θα βούταγε κανείς.

Το έχω ξανακάνει.

Όμως ήξερα πως εγώ ήμουν εκεί για τη συμμετοχή κι ο Γιάννης είναι ένας ενεργός πρωταθλητής τα τελευταία 15 χρόνια.

Οπότε δεν αντέδρασα.

Αλλά πριν βουτήξει φεύγω πρώτος πάλι με μισή χαλάρωση στα 5 λεπτά περίπου και χτυπάω ένα λεοντόψαρο ακόμα ώστε να κάνω θόρυβο και να τρομάξει ο ροφός.

Παρόλα αυτά βουτάει μετά ο Γιάννης και σίγουρα πιο τυχερός από μένα χτυπάει το ροφό εύκολα παρόλη τη φασαρία.

Έμεινα ψύχραιμος.

Αλλά δείτε τώρα πως παίρνει άλλη τροπή ο αγώνας.

Ανεβαίνω στη βάρκα και φτύνω αίμα.

Από την πιεσμένη βουτιά έχω πάθει κάποιο βαρότραυμα.

Οπότε στην περίπτωση μου κανονικά τελειώνει ο αγώνας.

Βγαίνω στα ρηχά για καμμιά 1,5 ώρα κι απλά τσαλαβουτάω απογοητευμένος.

Όμως όταν καθάρισα από την αιμόπτυση λέω στο βαρκάρη μου να με βγάλει στα 20 μέτρα.

Εκεί βλέπω πως νοιώθω καλά χωρίς κανένα βάρος στο στήθος και στην αναπνοή.

Δεν το βάζω κάτω λοιπόν και συνεχίζω με προσεγμένες βουτιές από 30 μέχρι 33 μέτρα.

Για να μην τα πολυλογώ, μάζεψα ακόμα 4 λεοντόψαρα και 2 σαργούς.

Εγκατέλειψα άλλες τρεις επιλογές στα 36 μέτρα, σμέρνα, ροφό και λεοντόψαρο γιατί ήταν βαθιά πλέον για μένα μετά το βαρότραυμα.

Έτσι μάζεψα 8 ψάρια μετρήσιμα τη δεύτερη μέρα και κατέληξα 8ος.

Αν ο ροφός πήγαινε σε μένα και όχι στον Σιδέρη τη δεύτερη μέρα θα ήμουν 3ος.

Αυτό για να καταλάβετε πόσο μικρές ήταν οι διαφορές στη βαθμολογία.

Φυσικά αυτό που με έριξε πολύ βαθμολογικά ήταν τα λεοντόψαρα που δεν πήρα την πρώτη μέρα.

Και τον ροφό να έπαιρνα δε θα άλλαζε κάτι θεαματικά στη συνολική βαθμολογία.

Όμως αυτή είναι η μαγεία του πρωταθλήματος.

Το να αντέξεις να συνεχίσεις μέσα από τις αντιξοότητες και φυσικά η συμμετοχή.

Έκανα έντονα παράπονα στο Σιδέρη ακόμα θυμωμένος μετά τον αγώνα, θεωρώντας πως ηθικά δεν έπρεπε να το κάνει, αλλά την επόμενη μέρα στο καράβι ταξιδεύαμε μαζί για Λαύριο και τα βρήκαμε αμέσως και φυσικά τον δικαιολόγησα αμέσως γιατί είναι αγώνας και είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει.

Μην ξεχνάμε πως ο Γιάννης είναι ενεργός πρωταθλητής τα τελευταία 15 χρόνια, έχω μια πολύ καλή φιλική σχέση μαζί του και φυσικά τον αγαπώ και τον εκτιμώ πολύ.

Κρατάω πως σ’ αυτό το πρωτάθλημα μου έλειψε και η τύχη.

Την πρώτη μέρα πέρασαν 3κιλα μανάλια δίπλα μου και δεν τα είδα.

Κοίταγα στον βυθό και κράταγα και κοντό όπλο με πεντάαινα.

Τη δεύτερη μέρα δεν μου έκατσε ο ροφός.

Επίσης λίγο μετά για δευτερόλεπτα δεν πρόλαβα να ρίξω σε ένα μεγάλο γουρουνόψαρο που χώθηκε στη σχισμή του ροφού.

Επίσης μου έκανε εντύπωση που τα λεοντόψαρα της πρώτης μέρας έλειπαν όλα από το κομμάτι ενώ στη νότια τράπεζα ήταν όλα στη θέση τους.

Ίσως έφταιξε το βόρειο ρέμα που μπήκε την ημέρα του αγώνα.

Γενικά ότι μπορούσε να μου πάει στραβά πήγε.

Κλείνοντας να πω πως ήταν ένα από τα καλύτερα πρωταθλήματα μου.

Έχω να θυμάμαι άλλο ένα αυτό της Καλαμάτας το 2002.

Αγωνίστηκα πολύ καλά άσχετα αν δε φάνηκε στην τελική βαθμολογία.

Έπαιξα καλά κι έχασα αλλά με τον τρόπο μου και τις αρχές μου κι είμαι χαρούμενος μ’ αυτό.

Να συγχαρώ και να ευχαριστήσω: Τον Ναυτικό Όμιλο Σύρου Ναυτικος Ομιλος Συρου - Syros Nautical Club που ιδρύθηκε το 1893 και μας πρόσφερε μια πραγματικά τέλεια διοργάνωση. Τον Πρόεδρο της ΕΟΥΔΑ κ. Δημήτρη Γαλήνα Δημήτρης Γαλήνας που είναι πάντα κοντά σε όλους τους αθλητές.

Τους συμμετέχοντες αθλητές: Σιδέρη Γιάννη Giannis Sideris, Ξανθάκη Γιάννη Giannhs Xanthakis, Σαραντινό Νίκο Nikos Sarantinos, Ρίγγα Γιάννη Yiannis Ringas, Παπακωσταντή Κώστα, Πατεράκη Δημήτρη Dimitrhs Paterakhs, Ντάνο Βαγγέλη Van Danos, Κανέλλο Χρήστο Christos Kanellos, Καμπάνη Νίκο Nikos Kambanis.

Τους δύτες ασφαλείας μου Κώστα Βάλβη Konstantinos Valvis και Κώστα Δουλγέρη. Το Γιώργο Σωτήραλη George Sotiralisγια τις πολύτιμες πληροφορίες του.

Όλους τους θεσμικά εμπλεκόμενους φορείς και άτομα της Σύρου, αλλά λίγο παραπάνω τα δικά μας παιδιά που είναι η καρδιά αυτού του όμορφου θεσμού που προάγει τον αθλητισμό, τον Αλυτάρχη Βασίλη Ζωνομέση Vassilis Zonomesis , τη Γραμματέα του ΝΟΣ Ράνια Κρητικού Rania Kritikou το Μιχάλη Χούλη Mixalis Houl, το Νίκο Καμπάνη και το Γιώργο Δούναβη. Το Γιώργο Κουτσούγερα Giorgos Koutsougeras, επαγγελματία φωτογράφο, που κάλυψε φωτογραφικά τον αγώνα.

Τέλος, το πιο μεγάλο ευχαριστώ στον πολλές φορές πρωταθλητή στο παρελθόν και εδώ και τέσσερις δεκαετίες φίλο μου, Δημήτρη Σμυρνιώτη που ήρθε από την Αθήνα και ήταν ο βαρκάρης μου στον αγώνα τις 2 ημέρες του αγώνα και μου προσέφερε τα μέγιστα με την εμπειρία του. Πως αισθάνομαι σήμερα; Πανέτοιμος για το επόμενο!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους